Αρχείο για Αύγουστος 8, 2012

Image

Ένα ηλεκτροκίνητο τρίκυκλο που μοιάζει με… αλογάκι της Παναγίας οραματίστηκε ο Ελληνας κ. Δημήτριος Νιαβής. Το πρωτότυπο λευκό όχημα με τις πράσινες λεπτομέρειες έχει έναν τροχό πίσω και δύο μπροστά, προσφέροντας μιαν αίσθηση σταθερότητας κατά την οδήγηση. Διαθέτει ακόμη υδραυλικά δισκόφρενα, ρυθμιζόμενη υποστήριξη ηλεκτροκίνησης και LED φώτα, μπρος-πίσω.

Image

Το οικολογικό Kaylad, όπως ονομάζεται, συνοδεύεται από μια ευρύχωρη μπαγκαζιέρα, η οποία τοποθετείται στο μπροστινό του μέρος. Με μία κίνηση ο κάτοχός του μπορεί να τη βγάλει και να τη σύρει εύκολα, αφού χάρη στα ροδάκια και στο πτυσσόμενο χερούλι της μετατρέπεται σε τρόλεϊ.

«Βασικός στόχος πίσω από τη δημιουργία του Kaylad 2.0 ήταν ο σχεδιασμός μιας εναλλακτικής, οικολογικής, ασφαλούς, αξιόπιστης και διασκεδαστικής πρότασης για τις μετακινήσεις στις σύγχρονες μητροπόλεις. Ένα όχημα το οποίο θα συμβάλει στην απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα και παράλληλα θα αυξάνει τα επίπεδα ευεξίας του χρήστη μέσω της βελτίωσης της φυσικής του κατάστασης. Το Kaylad αποτελεί το τελικό προϊόν ενός εργαστηριακού μαθήματος του Τμήματος Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων του Πανεπιστημίου Αιγαίου» μας εξηγεί ο κ. Νιαβής.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Advertisements

ImageΕίναι η μεγαλύτερη πρόκληση της χημείας – να βρούμε συστήματα που να μετατρέπουν το νερό και τον ήλιο με αποτελεσματικό τρόπο σε φθηνή, καθαρή ενέργεια για όλους.

Κοιτάξτε ένα φυτό να απορροφά την ενέργεια του ήλιου. Είναι δύσκολο να μην αισθανθείτε μια χροιά από ζήλια. Εκεί κάθεται κάθε μέρα αποσπώντας τεράστιες ποσότητες καυσίμων από το ηλιακό φως, χωρίς όλο αυτό το διάστημα να αποβληθεί τίποτα περισσότερο βλαβερό από το οξυγόνο που χρειαζόμαστε για να αναπνέουμε. Από την άλλη μεριά η εξαγωγή καυσίμων από τα βάθη της Γης είναι κατά εξοντωτικό τρόπο μια δαπανηρή υπόθεση: κάνουμε εξόρυξη κάρβουνου, πετρελαίου και φυσικού αερίου από το έδαφος και όταν τα καίμε παράγουν πολύ περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα από ό,τι μπορεί η Γη να απορροφήσει.

Αυτό που δεν κάνουμε είναι να μιμηθούμε την τακτική των φυτών, τους αληθινούς πράσινους πολεμιστές. «Περισσότερη ηλιακή ενέργεια πέφτει στη Γη σε 1 ώρα από ό,τι χρησιμοποιεί η ανθρωπότητα σε έναν ολόκληρο χρόνο”, λέει ο Nate Lewis, χημικός στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας στη Πασαντένα. Ξέρουμε πώς να μετατρέψουμε αυτήν την ενέργεια σε ηλεκτρική ενέργεια – για παράδειγμα με τα φωτοβολταϊκά. Αλλά ο ήλιος δεν λάμπει πάντα, όταν και όπου θέλουμε. Μέσω της φωτοσύνθεσης, τα φυτά έχουν την αξιοζήλευτη ικανότητα να μετατρέπουν το ηλιακό φως σε καύσιμα, έτσι ώστε να μπορούν να την αποθηκεύουν και να την καίνε αργότερα. Εάν θα μπορούσαμε να κάνουμε το ίδιο, τότε με την αποθήκευση της ηλιακής ενέργειας κατ ‘ευθείαν σε μια δεξαμενή καυσίμων, ένα μεγάλο μέρος των ενεργειακών προβλημάτων μας θα λυθεί.

Τώρα μεγάλες εταιρείες ή ακόμα και η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα προσπαθήσουν να κάνουν αυτό που περιγράψαμε πιο πάνω. Η πρόκληση της τεχνητής φωτοσύνθεσης αποδεικνύεται ότι είναι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ανθρωπότητας.
ImageΚανείς δεν είπε ότι η φωτοσύνθεση είναι εύκολο να γίνει. Τα φυτά χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να εξελιχθούν, και ακόμη και τώρα δεν είναι ιδιαίτερα καλά σ’ αυτή τη διαδικασία. Η φωτοσύνθεση αυτό που κάνει όλο και όλο είναι να χρησιμοποιεί την ενέργεια του ήλιου για να διασπάσει το νερό στα συστατικά του, το υδρογόνο και το οξυγόνο, και να τα αναδιατάξει σε χημικά μόρια πιο ενεργητικά – στην περίπτωση των φυτών, φτιάχνονται υδατάνθρακες (γλυκόζη) με τη βοήθεια του ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακα. Αλλά ένα στάνταρτ φυτό αποθηκεύει μόνο μερικά τοις εκατό της διαθέσιμης ηλιακής ενέργειας σε υδατάνθρακες. Αν ο ήλιος λάμπει πολύ έντονα οι ‘μηχανές’ του φυτού ενοχλούνται, κλείνοντας την παραγωγή μετά από περίπου μισή ώρα. Οι σύνθετοι φυσικοί καταλύτες που βοηθούν τη διαδικασία αποδομούνται γρήγορα και πρέπει για αυτό το λόγο συνεχώς να ανανεώνονται.

Οι υδατάνθρακες δεν είναι τα καλύτερα αποθηκευτικά καύσιμα για τους σκοπούς που θέλουμε. Χρειαζόμαστε κάτι πιο καθαρό, με καθαρότερη καύση και με υψηλότερη ενεργειακή πυκνότητα. Το υδρογόνο είναι για τούτους τους λόγους μια σαφής επιλογή. Ενσωματώνει μια τεράστια ισχύ, αποθηκεύει δυόμιση φορές περισσότερη ενέργεια ανά χιλιόγραμμο, από όσο η συμβατική βενζίνη. Βάλτε το σε μία κυψέλη καυσίμου και μπορείτε να δημιουργήσετε ηλεκτρική ενέργεια όποτε το θελήσετε, συνδυάζοντας το με οξυγόνο, προς ένα προϊόν άκρως καθαρό, το πόσιμο νερό.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι η τεχνητή φωτοσύνθεση δεν είναι απλά η μίμηση της φωτοσύνθεσης. αυτή το κάνει καλύτερα. «Ακούγεται τόσο απλό: κάνετε διάσπαση μόνο του νερού», εξηγεί ο Daniel Gamelin, χημικός στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ.

Ο διάβολος, όμως, βρίσκεται στις λεπτομέρειες. Πρώτα θα πρέπει να κατασκευάσετε μια «κεραία» που θα μοιάζει με μία συμβατική φωτοβολταϊκή κυψέλη για να απορροφήσει το φως και να χρησιμοποιήσουμε την ενέργεια του για να απελευθερώσει ηλεκτρόνια. Στη συνέχεια, επεμβαίνει η χημεία: τα ηλεκτρόνια πρέπει να καθοδηγηθούν από ειδικούς καταλύτες σε ένα σύνθετο χορό για να αντιδράσουν με τα σωστά μόρια ώστε να παραχθούν τα καύσιμα που θέλουμε.
ImageΤο 1998, ο John Turner, σε συνεργασία με τον συνάδελφό του Oscar Khaselev στο Αμερικανικό Εργαστήριο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στο Κολοράντο, έθεσε τα στάνταρτ. «Μια μέρα περπατώντας είδα μια αφίσα για την τεχνητή φωτοσύνθεση, και σκέφτηκα – Μπορώ να βοηθήσω με αυτό”, λέει. Μετά από ένα χρόνο δουλειάς  συμπεριλαμβανομένων και των ηλιακών συλλεκτών από το ρόβερ της NASA στον Άρη, είχε τη συσκευή του: ένα ημιαγώγιμο τσιπ διαστάσεων μερικά τετραγωνικά χιλιοστά, μέσα σε ένα ποτήρι αραιού οξέος από μπαταρία με καταλύτες από πλατίνα. Στο φως του ήλιου, άρχισε να αναβλύζει αέριο υδρογόνο από την επιφάνεια του τσιπ, με μία απόδοση 12 τοις εκατό ως προς την εισερχόμενη ηλιακή ενέργεια.

Υπήρχαν όμως μερικές εμπλοκές. Το υδρογόνο ανακατεύεται με το οξυγόνο, που μας κάνει ένα εκρηκτικό μείγμα. Η συσκευή τα ‘παιξε μετά από περίπου 20 ώρες, λόγω της οξείδωσης. Ένα πιο ήπια σύστημα θα τροφοδοτείται με νερό, κι όχι οξύ μπαταρίας. Και δεν θα είναι φτηνό: ένα ή δύο δολάρια ανά τετραγωνικό εκατοστό, Ο Τέρνερ υπολογίζει ότι ήταν περίπου 10-πλάσιο  κόστους για την παραγωγή του υδρογόνου σε λογική τιμή.

Παρόμοια προβλήματα έχουν ταλαιπωρήσει όλα τα συστήματα τεχνητής φωτοσύνθεσης από τότε. «Το σύστημα πρέπει να είναι αποτελεσματικό, πρέπει να είναι φθηνό, και θα πρέπει να είναι και ισχυρό”, λέει ο Gamelin. Να πετύχουμε και τα τρία ταυτόχρονα είναι το πρόβλημα, λέει ο Lewis. «Αν διαλέξετε δύο οποιαδήποτε κριτήρια μόνο τότε μπορώ να σας το φτιάξω.»

Το έξυπνο χρήμα έχει όμως ως στόχο να βάλει και τα 3 κριτήρια μαζί. Γι αυτό και δεκάδες εταιρείες σε όλο τον κόσμο αγωνίζονται να το πετύχουν με πολλά κεφάλαια.

Δείτε επίσης:

ΔΕΝΤΡΑ ΠΟΥ “ΤΡΩΝΕ” ΤΙΣ ΒΡΩΜΙΕΣ ΜΑΣ

Το διοξείδιο του άνθρακα σε ιστορικό ρεκόρ Η συγκέντρωση του ισχυρού αερίου του θερμοκηπίου ξεπέρασε το όριο των 400 ppm για πρώτη φορά στην ιστορία

Τους βοηθά να «προφέρουν» λέξεις με τη βοήθεια της… σκέψης
Χάρη στο νέο σύστημα παράλυτοι ασθενείς κατάφεραν να «μιλήσουν» μέσω της σκέψης τους

Ένα νέο σύστημα «σάρωσης» εγκεφάλου που ανέπτυξαν ολλανδοί επιστήμονες βοηθά άτομα που βρίσκονται σε πλήρη παράλυση να σχηματίζουν και να «προφέρουν» λέξεις με τη βοήθεια της σκέψης.

Βασιζόμενοι σε προηγούμενες ερευνητικές απόπειρες κατά τις οποίες με τη βοήθεια της μεθόδου της λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας (fMRI), παράλυτοι ασθενείς μπορούσαν να απαντήσουν σε ερωτήσεις αρνητικά ή καταφατικά, οι ειδικοί από το Πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ ανέπτυξαν ένα προηγμένο σύστημα που δίνει κυριολεκτικά «φωνή» στα άτομα αυτά.

Όπως ισχυρίζονται μάλιστα, χάρη στη νέα τεχνολογία τα συγκεκριμένα άτομα μπορούν να κάνουν μια πραγματική συζήτηση με τον συνομιλητή τους μέσω ερωτήσεων πολλαπλών επιλογών.

Εγκεφαλικός «μεταφραστής»

Η δρ Μπετίνα Σόργκερ και η ομάδα της, ανέπτυξαν έναν «σαρωτή» εγκεφάλου που είναι ικανός να «μεταφράζει» την εγκεφαλική δραστηριότητα σε γράμματα. Δημιούργησαν δηλαδή μια τεχνική αποκωδικοποίησης των εγκεφαλικών σημάτων σε γράμματα της αλφαβήτου σε πραγματικό χρόνο και στη συνέχεια ζήτησαν από συμμετέχοντες να εκτελέσουν συγκεκριμένες ασκήσεις για ένα χρονικό διάστημα. Αυτό οδήγησε σε 27 ξεχωριστά μοτίβα εγκεφαλικής δραστηριότητας:  τα 26 από αυτά αντιστοιχούσαν στα γράμματα του αγγλικού αλφαβήτου και ένα στο διάστημα μεταξύ των λέξεων.

«Η καινοτόμος τεχνολογία αποτελεί μια εναλλακτική προσέγγιση σε μια μορφή επικοινωνίας που δεν βασίζεται στην κινητικότητα του ασθενούς » εξηγεί χαρακτηριστικά η επικεφαλής της μελέτης.

Όπως σημειώνουν οι ερευνητές στη μελέτη τους που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο «Current Biology», το νέο σύστημα επικοινωνίας δεν είναι επεμβατικό και απαιτεί «μόλις λίγη προσπάθεια και εκπαίδευση πριν από τη χρήση του. Είναι άμεσα λειτουργικό και εμφανίζει τεράστιες προοπτικές κλινικών εφαρμογών, τόσο σε διαγνωστικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο άμεσης επικοινωνίας με ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται επικοινωνιακά λόγω παράλυσης».

Δείτε επίσης:

Παράλυτοι μετακινούν πράγματα με τη σκέψη

Image

ImageΗ «τροποποιημένη» δραστική ουσία της θάψιας θα δοκιμαστεί σε ασθενείς με καρκίνο του προστάτη
Οι τοξικές… αρετές της θάψιας τροποιήθηκαν στο εργαστήριο ώστε να σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα αφήνοντας ανέπαφα τα υγιή

Ένα φυτό που μπορείτε να δείτε σε αφθονία στην ελληνική εξοχή και ήταν γνωστό για τις θεραπευτικές – και τοξικές – ιδιότητές του από την αρχαιότητα ίσως αποτελέσει το επόμενο όπλο της επιστήμης ενάντια στον καρκίνο.

Η θάψια (Thapsia garganica) ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, μια εργαστηριακή «απομίμηση» της δραστικής ουσίας της, θα χορηγηθεί σε ασθενείς με καρκίνο του προστάτη σε κλινικές δοκιμές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αν το τεστ έχει επιτυχή έκβαση, το ταπεινό φυτό της Μεσογείου αναμένεται να αποτελέσει το «κλειδί» για την ανάπτυξη μιας νέας γενιάς αντικαρκινικών φαρμάκων.

ImageΟ κόνδυλος του θανάτου

Οι αρχαίοι Ελληνες χρησιμοποιούσαν τη θάψια ως εμετικό και αποχρεμπτικό. Παράλληλα όμως – και αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο αναφέρεται ακόμη και ως τη μεσαιωνική βιβλιογραφία ως «θανατηφόρος κόνδυλος» – γνώριζαν επίσης ότι έχει ισχυρές τοξικές ιδιότητες, εφόσον μπορούσε να σκοτώσει τα ζώα που έκαναν το λάθος να τη «γευτούν» σε ικανές ποσότητες.

Μια ομάδα ερευνητών του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς με επικεφαλής τον ογκολόγο Σάμιουελ Ντενμίντ σκέφτηκε να στρέψει την ισχυρή τοξική δράση της θάψιας εναντίον των καρκινικών όγκων.

Οι επιστήμονες αφιέρωσαν σε αυτή την προσπάθεια 15 ολόκληρα χρόνια ερευνών προκειμένου να αναπτύξουν μια συνθετική εκδοχή της θαψιγαργίνης (της δραστικής ουσίας του φυτού), η οποία στοχεύει αποκλειστικά τα καρκινικά κύτταρα αφήνοντας ανέπαφα τα υγιή.

Τροποποίηση εναντίον του καρκίνου

Η θαψιγαργίνη σκοτώνει τα κύτταρα ενός οργανισμού διαπερνώντας την κυτταρική μεμβράνη και «κλείνοντας» τις αντλίες ασβεστίου που είναι απαραίτητες για την επιβίωσή τους. Για να επιτύχουν τη στόχευση μόνο των καρκινικών κυττάρων, ο κ. Ντενμίντ και οι συνεργάτες του τροποποίησαν το μόριο της φυτικής δραστικής ουσίας προσθέτοντας μια επιπλέον πεπτιδική αλυσίδα.

Η τροποποίηση αυτή ουσιαστικά «προγραμματίζει» την τοξική ουσία έτσι ώστε να μην εισχωρεί στη μεμβράνη των κυττάρων παρά μόνο στην περίπτωση που αυτή περιέχει PSMA, ένα ένζυμο το οποίο βρίσκεται συχνά στην επιφάνεια πολλών καρκινικών κυττάρων του προστάτη.

Ουσιαστικά το PSMA καταργεί την «ασπίδα προστασίας» αντιδρώντας με την επιπλέον πεπτιδική αλυσίδα και αφαιρώντας την, με αποτέλεσμα η θαψιγαργίνη να επανέρχεται ανενόχλητη στη συνηθισμένη δράση της και επομένως να εισχωρεί στο καρκινικό κύτταρο και να το σκοτώνει.

ImageΟλική εξολόθρευση

Αντίθετα με τα παραδοσιακά χημειοθεραπευτικά φάρμακα, τα οποία δρουν μόνο εναντίον των ταχέως αναπτυσσόμενων καρκινικών κυττάρων, η νέα συνθετική θραψιγαργίνη αποτελεί έναν «καθολικό» εξολοθρευτή: δεν επιτίθεται μόνο στα καρκινικά κύτταρα που βρίσκονται υπό ανάπτυξη αλλά και σε εκείνα που βρίσκονται σε «ύπνωση» καθώς και στα μη καρκινικά κύτταρα που επιστρατεύονται ως «βοηθοί» για την ανάπτυξη του όγκου.

«Μπορείτε να τη δείτε σαν μια χειροβομβίδα» ανέφερε ο κ. Ντενμίντ στο περιοδικό «New Scientist». «Ενας τραβάει την περόνη αλλά όσοι είναι γύρω του σκοτώνονται».

Στα πειραματόζωα οι «παράπλευρες απώλειες» από τη δράση της ουσίας φαίνονται να είναι πολύ μικρές, προκαλώντας μηδαμινές βλάβες στον υγιή ιστό. Οι πρώτες κλινικές δοκιμές, που αναμένεται να αρχίσουν σύντομα, θα δείξουν αν οι παρενέργειές της σε ανθρώπους θα είναι εξίσου περιορισμένες.

Αν τα αποτελέσματά τους είναι ικανοποιητικά, ενδεχομένως θα δούμε έναν νέο δρόμο να ανοίγεται στις αντικαρκινικές θεραπείες καθώς πρόσφατες μελέτες έχουν εντοπίσει το ένζυμο PSMA και σε καρκινικά κύτταρα εκτός του προστάτη.

Δείτε επίσης:

δαρβίνος vs καρκίνος

Ο Sergio Pininfarina, ο δημιουργός μερικών από τα διασημότερα αυτοκίνητα υψηλών προδιαγραφών έφυγε από την ζωή πριν λίγες μέρες, στις 3 Ιουλίου 2012, σε ηλικία 85 ετών.

Image

Την εταιρεία “Carrozzeria Pininfarina” ίδρυσε ο πατέρας του, Battista Farina, το 1930 με το πλήρες όνομα “Societa anonima Carrozzeria Pinin Farina“. Ο Battista, γνωστός ως “Pinin” (ο μικρότερος αδερφός στην τοπική διάλεκτο) ήταν το δέκατο από τα έντεκα παιδιά της οικογένειάς του και γεννήθηκε στο Τορίνο το 1893. Από τα 12 του ξεκίνησε να δουλεύει στο συνεργείο του μεγαλύτερου αδερφού του, όπου μελετούσε την κατασκευή των αυτοκινήτων και σχεδίαζε δικά του μοντέλα.

Η εταιρεία Pinin farina έγινε διεθνώς γνωστή μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο για τα sport αυτοκίνητα της, αφού ήδη από το 1952 ξεκίνησε να συνεργάζεται με εταιρίες όπως η Ferrari. To 1961, με ειδική απόφαση του Προέδρου της Ιταλικής δημοκρατίας, το όνομα της οικογένειας αλλά και της εταιρίας άλλαξε νομικά σε Pininfarina.

Τα αυτοκίνητα ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της οικογενειακής ζωής των Pininfarina. O πρώτος πρωταθλητής της F1, ο Nino Farina, ήταν άλλωστε ο ανηψιός του Battista. Mετά τον θάνατο του προέδρου, το 1966, η εταιρία πέρασε στα χέρια του γιου του Battista, Sergio, που ήδη από το 1961 δούλευε κοντά στον πατέρα του.

Ο θρυλικός Sergio Pininfarina υπήρξε πραγματικά ταλαντούχος και πρωτοπόρος, τόσο σε αισθητικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο μηχανικής καινοτομίας. Στις σχεδόν έξι δεκαετίες που καλύπτει η καριέρα του, η Pininfarina συνεργάστηκε με πολλές αυτοκινητοβιομηχανίες στην Ευρώπη αλλά και την Αμερική (με σημαντικότερη να είναι η συνεργασία της με την Ferrari) και έγινε υπεύθυνη για τον σχεδιασμό πολλών από τα πιο κομψά και ιστορικά αυτοκίνητα που είδαμε πότε.

Τα τελευταία χρόνια η εταιρία επεκτάθηκε και σε άλλους σχεδιαστικούς τομείς όπως ο βιομηχανικός σχεδιασμός και η αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων. Αν και οι περισσότεροι από εμάς δεν θα καταφέρουμε ποτέ να αποκτήσουμε κάτι που φέρει το λογότυπο Pininfarina, μπορούμε να δούμε μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά μοντέλα που επηρρέασαν και άλλαξαν όσο τίποτα άλλο τον σχεδιασμό αυτοκινήτων τα τελευταία 80 και πλέον χρόνια.

The Alfa Romeo 8C, 1933

Το Alfa Romeo 8C 2900A του Vittorio Jano που χρηματοδοτήθηκε από την Ιταλική κυβέρνηση, ήταν το κατεξοχήν αγωνιστικό αυτοκίνητο της εποχής. Στο ράλι Mille Milia του 1936 κατάφερε να κατακτήσει τις 3 πρώτες θέσεις, κάτι που επαναλήφθηκε και τις επόμενες δυο χρονιές.

Cisitalia 202 by Battista “Pinin” Farina, 1947

Το πρώτο αυτοκίνητο που συμπεριέλαβε στην μόνιμη συλλογή του το MoMA, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Νέας Υόρκης, το 1951. Για να σχηματιστούν οι χαρακτηριστικές καμπύλες του, φύλλα αλουμινίου έπαιρναν το σχήμα πάνω σε ειδικά καλούπια από ξύλο, μια εξαιρετικά χρονοβόρα και χειροποίητη διαδικασία, που είχε ως αποτέλεσμα να κατασκευαστούν μόλις 170 αυτοκίνητα από το 1947 μέχρι το 1952.

Pininfarina Ferrari 212 Inter Coupe #0229E, 1952

Μπορεί σήμερα ο συνδυασμός των λέξεων Ferrari και PininFarina να φαίνεται απολύτως φυσικός, δεν ήταν όμως πάντοτε έτσι. Τουλάχιστον όχι πριν το 1952, μία πενταετία αφότου κατασκευάστηκε η Ferrari, όταν η Pinin Farina σχεδίασε το πρώτο αμάξωμα για λογαριασμό της, 212 Inter Convertible, και κατασκευάστηκαν μόλις 15 τέτοια αυτοκίνητα.

Maserati A6GCS/53, 1953

Μόλις έξι αυτοκίνητα κατασκευάστηκαν για το μοντέλο A6GCS/53 της Maserati, τέσσερα εκ των οποίων σε coupes της Pininfarina και δύο που αργότερα τροποποιήθηκαν σε spyders..

.

.

Lancia Aurelia B24 S, 1954

Στα μέσα της δεκαετίας του ’50 η Pinin Farina πειραματίστηκε εκτενώς πάνω στο Aurelia της Lancia, δημιουργώντας μια σειρά από “jet-age” παραλλαγές επηρρεασμένες από την Αμερικανική σχολή που ακολουθούσε το πνεύμα της καινούριας τεχνολογίας του διαστήματος.

.

.

.

.

.

.

Alfa Romeo 6C 3000 CM Super Flow, 1956

Το Alfa Romeo 6C 3000 CM με αμάξωμα της Colli, είχε οδηγήσει αρχικά ο Juan Manuel Fangio στον αγώνα Mille Miglia το 1953 κατακτώντας την δεύτερη θέση. Από το 1956 μέχρι το 1960 λειτούργησε σαν βάση για τον σχεδιασμό μιας σειράς διαφορετικών εκδοχών από την Pininfarina.

.

.

.

Pininfarina Chevrolet Corvair, 1960

Το 1960, η Pininfarina ανέλαβε να σχεδιάσει ένα αμάξωμα για το αμφιλεγόμενο αυτό μοντέλο της Chevrolet, με την μηχανή να βρίσκεται πίσω. Το αποτέλεσμα πρωτοπαρουσιάστηκε στα σαλόνια αυτοκινητων του Τορίνο και του Παρισιού το ίδιο έτος.

.

.

.

.

.

.

.

Chevrolet Corvette Coupe Speciale «Rondine», 1963

Το μοναδικό στον κόσμο Chevrolet Corvette, Coupe Speciale Rondine του 1963 πωλήθηκε το 2008 για $1,600,000 στο 37ο Annual Barrett-Jackson Collector Car Event στο Scottsdale, της Arizona.

Σχεδιάστηκε από τον Tom Tjaarda για την Pininfarina και παρουσιάστηκε στο σαλόνι του Παρισιού το 1963. Παρέμεινε στην συλλογή του Μουσείου Pininfarina για περίπου 45 χρόνια, ενώ εκτέθηκε σε ελάχιστες περιπτώσεις.

Alfa Romeo Spider 1600 Spider (Duetto), 1965

Αν και παρουσιάστηκε πρώτη φορά σαν πρωτότυπο, το 1961 στο Σαλόνι Αυτοκινήτων του Τορίνο, η επιτυχημένη πορεία των υφιστάμενων μοντέλων αλλά και οι οικονομικές επιπλοκές δεν επέτρεψαν την μαζική παραγωγή του μέχρι τα τέλη του 1965. Είναι το τελευταίο μοντέλο πάνω στο οποίο δούλεψε ο ιδρυτής της Pininfarina, Battista “Pinin” Farina.

Dino Speciale, 1965

Το πρώτο αυτοκίνητο που σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε κάτω από την αποκλειστική επίβλεψη του Sergio Pininfarina, και η πρώτη απόπειρα για την παραγωγή ενός οικονομικού sport αυτοκινήτου. Το όνομα της το πήρε από τον γιο του Enzo Ferrari που έχασε την ζωή του το 1956 και είχε συμμετάσχει στον σχεδιασμό του πρωτοποριακού κινητήρα του αυτοκινήτου.

Ferrari Testarossa, 1984

Η Ferrari Testarossa όπως και η Ferrari Berlinetta Boxer ακολουθεί πιο αδρές σχεδιαστικές γραμμές, εγκαταλείποντας τις χαρακτηριστικές καμπύλες των προηγούμενων δεκαετιών για πιο έντονες γωνίες και καθαρές γραμμές. Ίσως αυτό να είναι το πιο διάσημο και αναγνωρίσιμο αυτοκίνητο της δεκαετίας του ’80.

Ferrari Enzo, 2002

Το Enzo προς τιμήν του Enzo Ferrari σχεδιάστηκε από τον Ken Okuyama για την Pininfarina και εισήγαγε την τεχνολογία που μέχρι τότε ήταν διαθέσιμη στην Formula 1, στον δρόμο — ένα αυτοκίνητο το οποίο είχε σώμα από ανθρακονήματα και τελική ταχύτητα 355.6 km/h.

Maserati GranTurismo, 2008

Το GranTurismo, της Maserati είναι η μετεξέλιξη του Maserati Quattroporte που σχεδίασε ο Sergio Pininfarina και παρουσίασε το 2003, συνδυάζοντας ομορφιά κομψότητα και υψηλές αποδόσεις.

Ferrari F12 Berlinetta, 2012

Το πιο πρόσφατο αυτοκίνητο της Ferrari και της Pininfarina, που παρουσιάστηκε στην Γενέβη το 2012.

Pininfarina B0

Πρόσφατα η Pininfarina παρουσίασε το δικό της ηλεκτρικό αυτοκίνητο σε συνεργασία με το το Bolore Group, το Pininfarina B0 (“B Zero”). Το μικρό τετραθέσιο αυτοκίνητο πόλης είναι εξοπλισμένο με μπαταρία πολυμερών λιθίου και ηλιακούς συλλέκτες στην οροφή, ώστε να φτάνει σε ταχύτητες μέχρι 246 km/h.