Archive for the ‘ΛΟΓΟΣ & ΤΕΧΝΗ’ Category

ImageTo Kινηματογραφικό Εργαστήρι Χανίων παρουσιάζει τις ταινίες των μαθητών του, τη Δευτέρα 15 Οκτωβρίου στις 18:30 στον κινηματογράφο Αττικόν. Θα προβληθούν οι ταινίες:

  • » Contrast » – Eιρήνη Δρακωνάκη
  • » 3 μήνες «- Θοδωρής Θωμαδάκης
  • » Go » – Δήμητρα Ξηράκη
  • » Επισκέπτης » – Μάρκος Πενθερουδάκης
  • » Το όνειρο » – Κώστας Γλεντουσάκης
  • » video clip» – Γιώργος Σέρβος
  • » Libero » – Kατερίνα Λιοδάκη
  • » Έχε το νου σου στο παιδί » – Ευδοξία Οικονομάκη

Όλες οι ταινίες οργανώθηκαν και γυρίστηκαν κατά τη διάρκεια των μαθημάτων του εργαστηρίου, την περίοδο 2011-2012.

Το παιχνίδι – θεατρικό παιχνίδι… είναι πανανθρώπινη γλώσσα.

Κάθε παιδί στη γη, μόνο του και ως μέλος ομάδας, με τη δύναμη της φαντασίας του, μπορεί να ταξιδέψει ως τα άκρα του σύμπαντος.  Έχει εξερευνήσει μυστικές σπηλιές, έχει ανέβει στο κατάρτι ενός πλοίου αγναντεύοντας τις ανοιχτές θάλασσες, έχει πετάξει με ένα σμήνος πουλιά πάνω από τα σύννεφα, έχει συνομιλήσει με πεταλούδες, έχει την ικανότητα να  μεταμορφωθεί σε ότι οι εσωτερικές του ανάγκες ζητούν.

Ο στόχος μας είναι μέσω του θεατρικού παιχνιδιού, να  καλλιεργήσουμε τη δημιουργικότητα, τη φαντασία, να διευκολύνουμε την επικοινωνία, και την ελεύθερη έκφραση του ψυχικού του κόσμου.

Το ¨εργαλείο¨ που χρησιμοποιείται για την επίτευξη του σκοπού  αυτού, είναι η δραματοποίηση παραμυθιών, μύθων και θρύλων, η αναπαράσταση και μίμηση ρόλων και χαρακτήρων, μέσα από  διαδικασία, ατομικού η ομαδικού αυτοσχεδιασμού και πειραματισμού.

Η  συμμετοχή των σύγχρονων παιδιών στον ταχύτατα μεταλλασσόμενο κόσμο μας θα εξαρτηθεί από την ικανότητα τους να παίζουν και να λειτουργούν με διαφορετικές αναπαραστάσεις, γλώσσες, κουλτούρες, ιδέες και ανακαλύψεις

Η Ευτυχία Αλυγιζάκη είναι δασκάλα σε δημοτικό σχολείο και πραγματοποίησε επταετής σπουδές ως εκπαιδευόμενη και στην συνέχεια ως εμψυχώτρια , στη σχολή θεατρικού παιχνιδιού του Λάκη Κουρεντζή.

Τα μαθήματα του θεατρικού παιχνιδιού απευθύνονται σε παιδιά ηλικίας 3 – 7 ετών.

Θα γίνονται κάθε Τετάρτη στις 5:30 – 7:00 μμ

 Για το εργαστήρι του αερόστατου

*********************

Image

Η χαρούμενη προσέλευση των παιδιών στις περσινές  διοργανώσεις των εικαστικών κατασκευών του αερόστατου, υπήρξαν το έναυσμα για να φτιάξουμε το εργαστήρι του αερόστατου.

Ο νέος μας χώρος είναι κατάλληλα διαμορφωμένος ώστε να μπορούν να φιλοξενηθούν οι δραστηριότητες μας, εμπλουτισμένες με καινούρια προγράμματα καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Η Αδαμαντία και η Μάγια οι ψυχές του περσινού εγχειρήματος, έχουν αναλάβει τη διδασκαλία των εικαστικών μαθημάτων για παιδιά ηλικίας  3 ως 10 ετών..

Τα μαθήματα περιλαμβάνουν τη διδασκαλία διαφορετικών τεχνικών κατασκευής, όπως: ζωγραφική, κολάζ, κεραμική, αργαλειός, ψηφιδωτό, papier-maché κα.

Τα μαθήματα θα γίνονται κάθε Δευτέρα και κάθε Πέμπτη στις 5:00 ως 6:15 μμ

Η Δέσποινα έχει αναλάβει το τμήμα των μικρότερων παιδιών ηλικίας από 2 ως 4 ετών.

Με αγάπη και τρυφερότητα τα παιδιά έρχονται σε επαφή με τον κόσμο της τέχνης και της έκφρασης.

Τα μαθήματα είναι κατάλληλα προσαρμοσμένα στις εκπαιδευτικές ανάγκες της ηλικίας τους. Διδάσκονται τραγουδάκια, χορεύουν, ακούνε την αφήγηση παραμυθιού το οποίο δραματοποιούν και ολοκληρώνουν με την σύνθεση  ζωγραφιάς.

Τα μαθήματα θα γίνονται κάθε Τρίτη στις 5:00  ως 6:00 μμ

Ο στόχος μας είναι η ενθάρρυνση των παιδιών μέσα από τα καλλιτεχνικά τους δημιουργήματα, να ερευνήσουν και να καλλιεργήσουν τις εκφραστικές τους ικανότητες, να πειραματιστούν, να εμπλουτίσουν τη φαντασία και να οξύνουν τη παρατηρητικότητα τους.

Η Ασημακοπούλου Αδαμαντία η Προεστάκη Μάγια και η Σταματουλάκη Δέσποινα είναιαπόφοιτες παιδαγωγικών σχολών. Εργάζονται σε ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς.

Η αγάπη τους για τα παιδιά και το επάγγελμα του νηπιαγωγού σε συνδυασμό με το ενδιαφέρον για τις καλλιτεχνικές δημιουργίες, τις καθιστούν ως τις πλέον κατάλληλες εμψυχώτριες. Συνδυάζουν με τον καλύτερο τρόπο την παιδαγωγική επάρκεια με τη γνώση του αντικειμένου των εικαστικών κατασκευών για τις μικρές ηλικίες.

Σας περιμένουμε με χαρά να επισκεφτείτε το νέο μας χώρο.

ImageΕίναι γνωστό από ιστορικές πηγές, ότι το αποκαλούμενο σήμερα Λατινικό αλφάβητο, είναι αυτό που μετέφεραν στην Νότια Ιταλική χερσόνησο οι άποικοι, οι προερχόμενοι από την Κύμη της Ευβοίας, στα πλαίσια του αποικισμού της περιοχής από Έλληνες των πόλεων του Ελλαδικού χώρου, κατά τον 8ο π.χ. αιώνα και μεταγενέστερα. Πρόκειται για το λεγόμενο Χαλκιδικό Αλφάβητο, το οποίο ήταν ένα από τα Αρχαϊκά Ελληνικά Αλφάβητα, που διέφεραν μεταξύ τους σε παραλλαγές κάποιων γραμμάτων όσον αφορά το σχήμα, αλλά και στον αριθμό των φθόγγων που περιλάμβαναν. Άλλα τέτοια ήταν το Αττικό, το Ιωνικό, το Κορινθιακό, το Λακωνικό και το Αρκαδικό.

Με αφετηρία την Μεγάλη Ελλάδα, μεταγενέστερα, το Χαλκιδικό Αλφάβητο εξαπλώθηκε βαθμιαία σε όλη την Ιταλική Χερσόνησο και, ως «Λατινικό» πλέον, απετέλεσε το αλφάβητο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μέσω αυτής βέβαια, η χρήση του επεκτάθηκε σε όλη την Βόρεια και Δυτική Ευρώπη. Ανάλογη ήταν φυσικά και η γενικότερη συμβολή της Ελληνικής Γλώσσας στην δομή (γραμματική, συντακτικό, λεξιλόγιο) της Λατινικής και στη δομή των Ευρωπαϊκών γλωσσών, οι οποίες προήλθαν απ’ αυτήν. Συγκριτικές μελέτες απέδειξαν, ότι τουλάχιστον το 10 έως 20% των λέξεών τους είναι αυτούσια Ελληνικές. Επίσης, πέραν αυτών, ένας ακόμη μεγαλύτερος αριθμός λέξεων προέρχεται από Ελληνική ρίζα, χωρίς αυτό να είναι πάντα φανερό με την πρώτη ματιά, κυρίως όταν έλκουν την καταγωγή τους από Ομηρικές λέξεις.

Ας παραθέσουμε κάποια παραδείγματα από την Αγγλική γλώσσα:

know από νοώ

pause από παύσις

police από πόλις

school από σχολείον

class από κλάσις

call από καλώ

hour από ώρα

name από όνομα

close από κλείω

sex από έξις

pain από πονώ

clang από κλαγγή

passion από πάσχω

bravo από βραβείον

ballet από βαλλίζωImage

roof από οροφή

table από ταβλός

garden από αρδεύω

culture από κολεώ (καλλιεργώ)

man από το μένος (ορμή)

cry από κράζω

milk από αμέλγω (αρμέγω)

cross από ικρίον

lotion από λούω

action από άγω

port από περατός

gris από γρηύς (γραία)

palace από τον Πάλλαντα (ήρωας της Αρκαδίας)

tower από τύρρεις (επάλξεις)

end από το άντην (πέρας)

best από βέλτιστον

priest από πρεσβύτερος

land από λας (πέτρα)

alter από αλλότριος – άλλος

medicine και medium από την Μήδεια (γιατρό και πνευματίστρια)

mines από Μινώες

hand από χειρ

freeze από φρίττω (τρέμω)

free από φρονώ

glass από υαλίζω (γυαλίζω)

term από τέρμα

time από τέμνω

touch από τάγω (άπτομαι)

hate από σχετλιάζω (αγανακτώ)

string από στρύγω (σφίγγω)

false από σφάλμα

soap από σάπων

scare από σκαίρω (σκιρτώ)

sugar από σάκχαρις

rose από ρόδον

plus από πλέον – πολύς

power από πάομαι- ώμαι (αποκτώ)

orient από όρνυμι (ανατέλλω)

wine από οίνος

night από νυξ

mix από μείγνυμι

stay από ίσταμαι

oil από ελαία

voice από βοή

art από αρτύω (παρασκευάζω)

salt από άλας

kiss από το ομηρικό κισσώ (φιλώ)

after από το ομηρικό αυτάρ (έπειτα)

error από το ομηρικό έρρω (πλανώμαι)

no από το ομηρικό Νη (με την ίδια σημασία).

Υπάρχουν βέβαια και μελέτες, οι οποίες προσπαθούν να διαπιστώσουν τον βαθμό της (μεταγενέστερης) διείσδυσης διαφόρων ξένων λέξεων στο Ελληνικό λεξιλόγιο. ImageΚαταγράφηκε έτσι ένας αριθμός λέξεων, που αποτελεί ένα πάρα πολύ μικρό, σχεδόν αμελητέο, ποσοστό του συνόλου αυτών που χρησιμοποιούμε συχνότερα σήμερα. Προσεκτικότερη όμως επανεξέτασή τους οδήγησε στο συμπέρασμα, ότι κακώς πολλές από αυτές εκλαμβάνονταν σαν δάνεια, αφού έχουν ελληνική ρίζα. Στην ουσία επρόκειτο για λέξεις που οι διάφορες γλώσσες είχαν προσλάβει παλαιότερα από την ελληνική, αλλοιώνοντας πολλές φορές την μορφή τους, ώστε να μην αναγνωρίζονται εύκολα.

Ας αναφέρουμε μερικά παραδείγματα:

η γόνδολα προέρχεται από το κόνδυ (ποτήρι)

η ζάντα από τη λέξη άντυξ

η βάρκα από βάρις (ποταμόπλοιο)

το μπάνιο από το βαλανείον

ο μπερές από το πυρρός (κατακόκκινος)

το φρένο από το φρενώ (συγκρατώ)

το λουξ από τον Λύκειο Δία

η ομπρέλα, που παλαιότερα την αποκαλούσαμε ομβρέλα, από τον όμβρο (βροχή)

η κιθάρα από το κεύθω (καλύπτω)

το αμήν από το Ομηρικό Η μην (αληθώς)

το ελέφας από το ελεφαίρω (καταπατώ)

το σήσαμον εκ του σήθω (κτυπώ)

το λέων εκ του λάω (θεωρώ)

κάμηλος από το χάμηλος (που χαμηλώνει)

όασις από αύω (ξηραίνω)

μάγος από μάσσω (κατεργάζομαι)

παράδεισος από το δεύω (βρέχω)

κώδιξ από κώας (δέρμα προβάτου)

βίβα από το βίος

κόμπλεξ από το σύμπλεγμα

μεράκι από το μεριμνώ.

Το γεγονός της συμβολής της Ελληνικής γλώσσας στην διαμόρφωση των Ευρωπαϊκών γλωσσών, όπως καταδείχθηκε παραπάνω, καθώς και αυτό του αδιαμφισβήτητου πλούτου της, οδήγησε διάφορους μελετητές σε περαιτέρω έρευνες πάνω στα θέματα αυτά. Στο Πανεπιστήμιο Ιρβάϊν της Καλιφόρνιας, με τη βοήθεια υπολογιστή, έγινε μελέτη για την καταγραφή των ελληνικών λέξεων. Το αποτέλεσμα ήταν συγκλονιστικό: 6 εκατομμύρια λέξεις και 71 εκατομμύρια λεκτικοί τύποι. Σε σύγκριση, η αγγλική γλώσσα έχει μόνο 490 χιλιάδες λέξεις. Από αυτές οι 45.729 εImageίναι δάνεια από την ελληνική, όπως καταδεικνύει ο Αρ. Κωνσταντινίδης στο βιβλίο του «Οι ελληνικές λέξεις στην αγγλική γλώσσα». Επίσης οι Jean Bouffartigue – Anne Marie Delrieux υπολογίζουν ότι σε κάθε έξι γαλλικές λέξεις, η μια έχει ρίζα ελληνική. Οι ίδιοι θα πουν: Η Ελλάδα βρίσκεται μέσα στις λέξεις που λέμε. Σχηματίζει κάθε μέρα την γλώσσα μας.

Δεν είναι όμως μόνο αυτοί, που έχουν εκφραστεί για το θέμα αυτό κατά καιρούς. Ο A. Jacobs αναφέρει: Οποιαδήποτε άλλη γλώσσα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια υποδιάλεκτος της ελληνικής.

Ο Ολ. Τάπλιν (καθηγητής Οξφόρδης) με την σειρά του: Το Ελληνικό αλφάβητο αποτελεί την βάση του δικού μας. Τα ελληνικά είναι αλφαβητάρι του Δυτικού εγγράμματου Πολιτισμού.

Συνεχίζει ο Meillet (Γάλλος καθηγητής γλωσσολόγος): Το Λατινικό λεξιλόγιο είναι μετάφραση του αντίστοιχου Ελληνικού.

Και ο Θεόφιλος Μπάγιερ: Όλες οι χαρακτηρισθείσες Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες κατάγονται από την Ελληνική.

Και η Γαλλίδα Ακαδημαϊκός Ζακλίν ντε Ρομιγύ: Ανατρέχουν στα Ελληνικά για να ονομάσουν τις σύγχρονες ανακαλύψεις και εφευρέσεις. Αναπνέουμε τον αέρα της Ελλάδος κάθε στιγμή χωρίς να το ξέρουμε.

Ο Federico Sagredo τέλος, Πρύτανης της Βασιλικής Ακαδημίας των Βάσκων διατυπώνει μεταξύ των άλλων και μια πρόταση: Το να μιλάει κανείς για ενωμένη Ευρώπη χωρίς Ελληνική Γλώσσα είναι σαν να μιλούν σ’ ένα τυφλό για χρώματα. Δεν μπορεί να επέλθει μια νέα αναγέννηση εάν δεν πάμε στις πηγές. Εννοούμε σαφώς την Ελληνική Γλώσσα.Image

ImageΣτην αρχή ο θεός έφτιαξε τους ανθρώπους με το πρόσωπο στην αριστερή τους παλάμη και ένα ζευγάρι μάτια στο στήθος, στο ύψος της καρδιάς.
Αυτοί έφερναν το χέρι απέναντι στο στήθος και όλη την ημέρα έμεναν άπραγοι παρατηρώντας το πρόσωπο τους.
Ο θεός θύμωσε επειδή οι άνθρωποι κοιτώντας τον εαυτό τους ξεχνούσαν τους άλλους και τις θυσίες που όφειλαν να κάνουν. Έτσι αποφάσισε να τους τιμωρήσει.
Έβαλε το πρόσωπο στο κεφάλι τους και τύφλωσε τα μάτια της καρδιάς.
«Από δω και μπρος», τους είπε, «το πρόσωπο και τον εαυτό σας θα τα βλέπετε μόνο στα μάτια των άλλων και η καρδιά σας τυφλή θα είναι.»

Ο τελευταίος Καμικάζι!

Posted: Σεπτεμβρίου 12, 2012 in ΛΟΓΟΣ & ΤΕΧΝΗ
Ετικέτες:

ImageΟ δικός του πόλεμος κράτησε 29 χρόνια παραπάνω. Η απίστευτη ιστορία του Ιάπωνα Χίρου Ονόντα που δεν παραδόθηκε ποτέ.

Όταν ο αυτοκράτορας Χιροχίτο έβαλε την Ιαπωνία στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η νίκη ήταν αυτονόητη. Ο ιαπωνικός στρατός αποτέλεσε ακραίο παράδειγμα προσήλωσης, πείσματος και αυτοθυσίας σε βαθμό παράνοιας με σκοπό να δικαιώσει την επιλογή του… θεού του. Όσες ιστορίες όμως και αν έχουμε ακούσει για καμικάζι που εφορμούσαν σε αμερικάνικα καράβια, για ακούραστους υπερασπιστές οχυρωμάτων και για χαρακίρι στο όνομα της τιμής καμία δεν πλησιάζει αυτή του Χίρου Ονόντα. Ο «Μεγάλος Πόλεμος» για τον Ιάπωνα αξιωματικό κράτησε 29 χρόνια παραπάνω και σε αντίθεση με τη χώρα του, αυτός δεν παραδόθηκε ποτέ. Συνέχισε να πολεμά περιμένοντας τη διαταγή που θα τον απάλλασσε από τα καθήκοντα του.

Δεν θα παραδοθείς…

Σε ηλικία 20 ετών ο υπάλληλος εμπορικής εταιρίας Χίρου Ονόντα κλήθηκε στον αυτοκρατορικό ιαπωνικό στρατό. Εκπαιδεύτηκε στη συλλογή πληροφοριών, τον ανταρτοπόλεμο και το σαμποτάζ. Στις 26 Δεκεμβρίου 1944 μετατέθηκε στο νησί Λουμπάνγκ των Φιλιππινών με μια ξεκάθαρη εντολή από τον διοικητή του Γιοσίμι Τανιγκούτσι. «Σου απαγορεύεται να σκοτωθείς από το δικό σου χέρι. Μπορεί να πάρει τρία χρόνια, μπορεί πέντε αλλά ό,τι κι αν συμβεί θα επιστρέψουμε για εσένα. Μέχρι τότε, ακόμα και αν έχεις έναν στρατιώτη, θα συνεχίζεις να τον οδηγείς. Μπορεί να χρειαστεί να ζεις με καρύδες. Αν συμβεί αυτό θα ζεις με καρύδες. Σε καμία περίπτωση δεν θα παραδώσεις τη ζωή του εθελοντικά» ήταν η διαταγή και ο Ονόντα δεν την ξέχασε ποτέ.

Στο Λουμπάνγκ ο Ονόντα ενσωματώθηκε σε μια ομάδα που βρισκόταν ήδη στο νησί και γρήγορα κατάλαβε πως τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Οι ανώτεροι του εκεί δεν του επέτρεψαν να πραγματοποιήσει δολιοφθορές σε στόχους (το λιμάνι και το αεροδρόμιο). Στις 28 Φεβρουαρίου του 1945 ο στρατός των συμμάχων αποβιβάστηκε στο νησί και η ιαπωνική ομάδα διασπάστηκε σε γκρουπ των 3-4 ατόμων που προχώρησαν στην ζούγκλα.

Η Ιαπωνία δεν γίνεται να χάσει

Τα περισσότερα γκρουπ εξολοθρεύθηκαν αλλά αυτό του Ονόντα, που αποτελούταν από αυτόν και τους Γουίτσι Ακάτσου, Σιότσι Σιμάντα και Κινσίτσι Κοζούκα, επιβίωσε. Συνέχισαν λοιπόν την δράση τους με δολιοφθορές και σαμποτάζ ενώ έτρωγαν φρούτα και προμήθειες που έκλεβαν από αγρότες της περιοχές. Τον Οκτώβριο του 1945 αφού είχαν σκοτώσει μια αγελάδα σε μια φάρμα βρήκαν ένα φυλλάδιο που έλεγε ότι ο πόλεμος είχε τελειώσει στις 15 Αυγούστου και τους καλούσε να κατέβουν από το βουνό. Αφού το συζήτησαν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ήταν αδύνατο η Ιαπωνία να έχει χάσει τόσο σύντομα. Συνέχισαν τη δράση τους ενώ μήνες αργότερα ένα αεροπλάνο έριξε φυλλάδια στην ζούγκλα. Το κείμενο που έφερε την υπογραφή του στρατηγού Γιαμασίτα τους ζητούσε να παραδοθούν. Το θεώρησαν ψεύτικο και με το σκεπτικό «Αν η Ιαπωνία κέρδιζε θα έρχονταν να μας πάρουν, η Ιαπωνία δεν γίνεται να χάσει, οπότε ο πόλεμο συνεχίζεται» απέρριπταν όσες προσπάθειες έγιναν με νέα φυλλάδια που είτε είχαν εικόνες από ιαπωνικές εφημερίδες με τα νέα της ήττας είτε φωτογραφίες και γράμματα από οικογένειες στρατιωτών.

Κάποτε ήταν ένας μόνος του…

Η ομάδα συνέχισε να μάχεται και όταν 2-3 φορές δέχθηκαν πυρά πλέον σιγουρεύτηκαν ότι ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει. Την ίδια ώρα οι ντόπιοι ζήτησαν από την Ιαπωνία να στείλει μια ομάδα για να τους βρει. Η ομάδα έφτασε στο νησί αλλά δεν κατάφερε να τους εντοπίσει καθώς τους θεώρησαν πράκτορες και κρύφτηκαν πιο βαθιά στη ζούγκλα. Τελικά μετά από πέντε χρόνια ανταρτοπολέμου ήρθε η πρώτη απώλεια με τον Ακάτσου να αποφασίζει να παραδοθεί. Αφού περιπλανήθηκε έξι μήνες στη ζούγκλα τελικά βγήκε σε ένα χωριό και παραδόθηκε. Οι υπόλοιποι θεώρησαν ότι ο Ακάτσου συνελήφθη και έγιναν ακόμα πιο προσεκτικοί. Στις 7 Μαΐου του 1954 ο Σιμάντα σκοτώνεται από πυρά μιας ομάδας που προσπαθούσε να τους εντοπίσει. Έτσι μένουν μόνοι δύο, ο Ονόντα και ο Κοζούκα. Για 17 ακόμα χρόνια συνεχίζουν τις δολιοφθορές και τις επιθέσεις στα εχθρικά στρατεύματα. Τον Οκτώβριου του 1972  στην προσπάθεια τους να κάψουν μια σοδειά ρυζιού ο Κοζούκα σκοτώνεται σε ανταλλαγή πυρών με αστυνομικούς των Φιλιππινών και ο Ονόντα μένει μόνος του.

Ο Ονόντα πριν το πάντα και τον Απαίσιο Χιονάνθρωπο

Μετά το περιστατικό αυτό η Ιαπωνία στέλνει και πάλι ομάδα να τον βρει αλλά δεν τα καταφέρνουν και ο Ονόντα συνεχίζει την αποστολή του. Ο κόσμος ξεχνάει τον Ιάπωνα έως το 1974 όταν ένας φοιτητής, ο Νόριο Σουζούκι ξεκινάει ένα ταξίδι στο κόσμο για να «να ψάξει να βρει τον υπολοχαγό Ονόντα, ένα πάντα και τον Απαίσιο Χιονάνθρωπο, μ’ αυτή τη σειρά» όπως είπε στους φίλους του. Τον Σεπτέμβριου της ίδιας χρονιάς ο Σουζούκι καταφέρνει το απίστευτο. Εντοπίζει τον Ονόντα και προσπαθεί να τον πείσει ότι ο πόλεμο τελείωσε και πρέπει να παραδοθεί. Αυτός όμως επιμένει και του λέει πως μόνο ο διοικητής του μπορεί να του δώσει τέτοια εντολή.

Βλέποντας ότι ο Ονόντα είναι αμετάπειστος επιστρέφει στην Ιαπωνία με φωτογραφίες του χαμένου αξιωματικού. Η κυβέρνηση εντοπίζει τον διοικητή του Ονόντα, ταγματάρχη Τανιγκούτσι, που πλέον είναι βιβλιοπώλης και στις 9 Μαρτίου 1974 τον στέλνει στο Λουμπάνγκ.  Όταν ο Τανιγκούτσι του λέει τα νέα ο Ονόντα είναι συντετριμμένος. Για 29 χρονιά έδινε έναν πόλεμο που είχε τελειώσει, είχε σκοτώσει περίπου 30 άτομα θεωρώντας τους εχθρούς, είχε τραυματίσει πάνω από 100 και είχε προξενήσει μεγάλες καταστροφές.

Αλήθεια τελείωσε τριάντα χρόνια πριν;

«Ξαφνικά όλα έγιναν μαύρα. Μια καταιγίδα σηκώθηκε μέσα μου. Ένιωσα βλάκας που ήμουν τόσο προσεκτικός μέχρι τώρα. Το χειρότερο, τι έκανε όλα αυτά τα χρόνια; Σταδιακά η καταιγίδα καταλάγιασε και για πρώτη φορά κατάλαβα. Τα τριάντα μου χρόνια ως αντάρτης του Ιαπωνικού στρατού τελείωσαν απότομα. Αυτό ήταν το τέλος. Τράβηξα το κλείστρο στο όπλο μου και έβγαλα της σφαίρες. Έβγαλα το σακίδιο που πάντα κουβαλούσα και έβαλα το όπλα πάνω. Είναι αλήθεια ότι δεν θα χρησιμοποιήσω πάλι το όπλο μου που το γυάλιζα και το πρόσεχα σαν μωρό όλα αυτά τα χρόνια; Ή το όπλο του Κοζούκα που είχε κρύψει; Αλήθεια τελείωσε τριάντα χρόνια πριν; Αν έγινε έτσι γιατί πέθαναν οι Σιμάντα και Κοζούκα; Αν αυτό που συνέβη ήταν αλήθεια δεν θα ήταν καλύτερα αν έχω πεθάνει μαζί τους» γράφει ο Ονόντα για τη στιγμή που έμαθε ότι ο πόλεμος τελείωσε.

Τελικά 29 χρόνια (10 Μαρτίου 1975) μετά τη λήξη του πολέμου ο υπολοχαγός Ονόντα σε ηλικία 52 ετών βγαίνει από την ζούγκλα 29 χρόνια φορώντας ακόμη τη στολή του (την οποία είχε καταφέρει να διατηρήσει καλή κατάσταση) και φέροντας το ξίφος του. Το τουφέκι του (Αρισάκα τύπου 99) ήταν σε λειτουργική κατάσταση, ενώ είχε απόθεμα από 500 σφαίρες και αρκετές χειροβομβίδες. Επτά μήνες μετά σε παρόμοια κατάσταση θα βρεθεί στην Ινδονησία και ο Τερουό Νακαμούρα που όμως έχει σταματήσει την στρατιωτική δράση για πολλά χρόνια. Αυτό κάνει τον Ονόντα τον τελευταίο καμικάζι του αυτοκρατορικού στρατού.

Οι άντρες δεν πρέπει να παραδίδονται ποτέ.

Η Ιαπωνία τον υποδέχεται σαν ήρωα ενώ στις Φιλιππίνες ο πρόεδρος Φερντινάντο Μάρκος του δίνει χάρη για τα όσα έκανε. Πληρώνεται κανονικά από τον στρατό για τα 30 χρόνια που έμεινε κρυμμένος στην ζούγκλα και γράφει μια αυτοβιογραφία (No Surrender: My Thirty-Year WarNo Surrender) που έγινε μπεστ-σέλερ. Τον Απρίλιο του 1975 ακολούθησε το παράδειγμα του Ταντάο του μεγαλύτερου αδελφού του, και μετακομίζει στη Βραζιλία όπου ασχολείται με την εκτροφή βοοειδών. Το 1984 μετά την ανάγνωση ενός άρθρου, για μια  έφηβη από την Ιαπωνία η οποία είχε δολοφονήσει τους γονείς της, ο Ονόντα επιστρέφει στην Ιαπωνία και ιδρύει το OnodaShizen Juku (Φυσικό Σχολείο Ονόντα). Το 1996 γύρισε στο νησί Λουμπάγκ  δωρίζοντας 10.000 δολάρια για το τοπικό σχολείο. Πλέον σε ηλικία 90 ετών παραμένει ακραίο παράδειγμα προσήλωσης αλλά και φαινόμενο επιβίωσης κάτω από τόσο αντίξοες συνθήκες. Από έναν άνθρωπο όμως που το μότο του είναι «Οι άντρες δεν πρέπει να παραδίδονται ποτέ, εγώ δεν το κάνω πότε. Θα το μισούσα να χάσω’ μπορείς να περιμένεις τα πάντα…

Τομαράς Ηλίας

Image