Posts Tagged ‘ΑΘΛΟΠΑΙΔΙΕΣ’

Τα περίεργα αθλήματα των Ολυμπιακών

Μιας και ζούμε μεγάλες στιγμές με τους Ολυμπιακοί Αγώνες του Λονδίνου ας δούμε και τις παραλλαγές και διαφοροποιήσεις που υφίστανται τα αθλήματα στο πέρασμα των χρόνων… , ενώ άλλα οδηγήθηκαν στην οριστική ακύρωσή τους. Δείτε μερικά από τα πιο περίεργα αγωνίσματα που διοργανώθηκαν στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων και καταργήθηκαν στο πέρασμα του χρόνου.

Μακροβούτι

Αν και αποτέλεσε μέρος του προγράμματος των αθλημάτων υγρού στίβου στους Ολυμπιακούς του 1904 στο Σεντ Λούις, το μακροβούτι πιο πολύ μοιάζει με παιδικό παιχνίδι παρά με Ολυμπιακό άθλημα (κάτι που εξηγεί τον λόγο για τον οποίο ουδέποτε επέστρεψε στους Ολυμπιακούς). Σύμφωνα με τους κανονισμούς, ο αθλητής βουτούσε με δύναμη στο νερό κι έπρεπε να απομακρυνθεί όσο το δυνατόν περισσότερο από την αφετηρία χωρίς να κουνά τα άκρα του. Ύστερα από 60 δευτερόλεπτα, οι αθλητές απέμεναν ακίνητοι στην επιφάνεια και οι κριτές μετρούσαν την απόσταση που είχε διανύσει ο καθένας. Ο χρυσός Ολυμπιονίκης ήταν ο Αμερικανός William Dickey, αν και πρέπει να σημειωθεί ότι μόνο Αμερικανοί συμμετείχαν στο άθλημα.

Πυροβολήστε τα περιστέρια

Αν και η σκοποβολή είναι άθλημα των Αγώνων, το να πυροβολεί κάποιος περιστέρια που άφηναν ελεύθερα ως στόχο στον ουρανό ήταν αγώνισμα που συμπεριλήφθηκε στους πρώτους Ολυμπιακούς του 1896. Ωστόσο, το 1896 τα περιστέρια δεν ήταν αληθινά αλλά πήλινα. Αντιθέτως, στους Ολυμπιακούς του 1900 στο Παρίσι, τα πήλινα περιστέρια αντικαταστάθηκαν από ολοζώντανα που αποτελούσαν τον κινούμενο στόχο των διαγωνιζόμενων. Αναφέρεται ότι περισσότερα από 300 πουλιά σκοτώθηκαν στη διάρκεια αυτού του αγωνίσματος. Ωστόσο, η επιτροπή των Αγώνων έκρινε ότι καλύτερα θα ήταν να καταργηθεί η χρήση ζωντανών στόχων για τους επόμενους Ολυμπιακούς. Στο Λονδίνο το 1908 δημιουργήθηκαν χάρτινα ομοιώματα ελαφιών που αποτέλεσαν τον στόχο για τους αθλητές.

Διελκυστίνδα

Κι όμως η διελκυστίνδα θεωρείτο Ολυμπιακό άθλημα. Διοργανωνόταν από το 1900-1920. Η κάθε ομάδα συμμετείχε με οκτώ άνδρες κι έπρεπε η νικήτρια ομάδα να τραβήξει την αντίπαλό της περίπου 2 μέτρα. Αν δεν κατόρθωνε καμία ομάδα να πετύχει τον στόχο, οι κριτές έδιναν παράταση στον αγώνα πέντε λεπτά και μετά ανακήρυσσαν νικητή όποια ομάδα είχε πλησιάσει πιο κοντά στον στόχο. Χρυσή Ολυμπιονίκης αναδεικνυόταν συνήθως η βρετανική ομάδα που αποτελείτο από αστυνομικούς του Λονδίνου. Είχαν κερδίσει δύο χρυσά κι ένα αργυρό μετάλλια όσα χρόνια η διελκυστίνδα θεωρείτο Ολυμπιακό άθλημα.

Αναρρίχηση με σχοινί

Υπήρξε ένα μη επίσημο αθλητικό γεγονός στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Οι διαγωνιζόμενοι κρίνονταν αρχικά ως προς το στιλ αναρρίχησης και στην ταχύτητα, ενώ στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων του 20ού αιώνα οι αθλητές ανταγωνίζονταν να φθάσουν στην κορυφή. Αναμφισβήτητα η πιο εντυπωσιακή νίκη ήταν το 1904 στο Σαν Λούις, όταν ο Αμερικανός γυμναστής George Eyser κέρδισε την πρωτιά αν και είχε ξύλινο πόδι. Το άθλημα καταργήθηκε μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες το 1932.

Σόλο συγχρονισμένη κολύμβηση

Διοργανώθηκε για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες το 1984. Αν και πολλοί διαφώνησαν με το κατά πόσο μπορεί κάποιος να είναι συγχρονισμένος… με τον εαυτό του, εκείνοι που το ενέταξαν στις τάξεις των Ολυμπιακών Αγώνων τόνισαν ότι κρίνεται ο συγχρονισμός του αθλητή με τη μουσική. Το άθλημα περιελήφθη στους Ολυμπιακούς της Σεούλ το 1988 και της Βαρκελώνη το 1992. Από τότε ωστόσο, η σόλο συγχρονισμένη κολύμβηση έγινε ομαδικό άθλημα και κέρδισε σε δημοφιλία, αν και οι άντρες δεν επιτρέπεται να συμμετέχουν στο συγκεκριμένο αγώνισμα.

Κροκέ

Είναι το πρώτο άθλημα στο οποίο συμμετείχαν γυναίκες σε Ολυμπιακούς Αγώνες, αν και διοργανώθηκε μόνο μία φορά, στους Ολυμπιακούς του Παρισιού το 1900. Ίσως γιατί μόνο Γάλλοι αθλητές συμμετείχαν στο αγώνισμα ή γιατί υπήρξε μόνο ένας θεατής! Ωστόσο, η κατάργησή του ίσως και να οφείλεται σε μία σκληρή ανακοίνωση που εξέδωσαν οι αρμόδιοι των Ολυμπιακών του Παρισιού ότι το κροκέ ήταν παιχνίδι «που δεν έχει καμία σχέση με τον αθλητισμό».

 Ροκέ

Αν και το κροκέ δεν είχε καλή υποδοχή και διόλου καλύτερη τύχη, το «ξαδερφάκι» του, αμερικανικής ιθαγένειας, συμπεριλήφθηκε στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων στο Σαν Λούις το 1904. Και όπως ήταν αναμενόμενο, συμμετείχαν μόνο Αμερικανοί αθλητές, καθώς ήταν παιχνίδι ελάχιστα γνωστό έξω από τη Βόρεια Αμερική. Καταργήθηκε πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908.

 Μονομαχία

Αν και η Άγρια Δύση έκανε γνωστή αυτού του είδους τακτοποίηση των… λογαριασμών, η ανταλλαγή πυροβολισμών θεωρήθηκε αγώνισμα και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην ανεπίσημη Ολυμπιάδα του 1906 στην Αθήνα. Ωστόσο, δεν υπήρξε ουσιαστικά ανταλλαγή πυροβολισμών, αλλά οι αθλητές πυροβολούσαν σε απόσταση 20-30 μέτρων σε πλαστικές κούκλες, τις οποίες είχαν ντύσει με καπαρντίνες. Μπορεί να ακουστεί περίεργο, αλλά σε δημοσκόπηση που διενεργήθηκε στην Αυστραλία πριν από τους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ το 2000, το 32% των ερωτηθέντων επιθυμούσαν να δουν την αναβίωση του αθλήματος στους Καλοκαιρινούς Αγώνες.

Άλμα εις μήκoς με άλογο!

Στο Παρίσι το 1900 δόθηκε η ευκαιρία σε άλογα να δείξουν την ικανότητά τους στο άλμα. Ο νικητής από τους στάβλους του Βέλγου Constant van Langendonck, Extra Dry, πραγματοποίησε άλμα μήκους 6.10 μέτρων, κάτι που απογοήτευσε τους διοργανωτές, καθώς το παγκόσμιο ρεκόρ άλματος από άνθρωπο είναι στα 8.95! Το άθλημα αποδείχθηκε ελάχιστα θεαματικό.

Πόλο (polo)

Το Πόλο (polo), είναι ένα άθλημα με πολύ μεγάλη ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων, όταν, σύμφωνα με τη Διεθνή Ομοσπονδία, παιζόταν στις πεδιάδες της Ασίας, την αρχαία Περσία, την Κίνα και την Ινδία. Στην ιστορία αναφέρεται ως το άθλημα που προτιμούσαν οι Βασιλείς, Αυτοκράτορες, Σουλτάνοι, Σάχηδες, Χάν και Χαλίφηδες και είναι το αρχαιότερο ομαδικό σπορ. Ωστόσο, παρά τα όσα υποστηρίζει η Διεθνής Ομοσπονδία, πρέπει να επισημάνουμε πως το Πόλο έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, ξεκινώντας από τη Μακεδονία του Μεγάλου Αλέξανδρου όπου αποτελούσε δημοφιλή τρόπο διασκέδασης των στρατευμάτων του. Όταν το 334-333 πΧ ο Μέγας Αλέξανδρος νίκησε τις στρατιές του Δαρείου, το παιχνίδι πέρασε στους Πέρσες και σταδιακά διαδόθηκε στη Μογγολία, την Κίνα, το Θιβέτ, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Στη συνέχεια, εξαπλώθηκε σ όλο τον κόσμο και είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στη Βρετανία, τις ΗΠΑ, την Αυστραλία και βέβαια στην Ασία.
Το Πόλο, ήταν στο Ολυμπιακό πρόγραμμα στους αγώνες του 1900 (Παρίσι), 1908 (Λονδίνο), 1920 (Αμβέρσα), 1924 (Παρίσι), και 1936 (Βερολίνο). Παίζεται σε ανοικτό γήπεδο χόρτου (αλλά και σε κλειστές αρένες) και κάθε ομάδα αποτελείται από ιππείς. Κάθε ιππέας έχει συγκεκριμένα καθήκοντα και καταλαμβάνει συγκεκριμένη θέση στο γήπεδο. Ο αγώνας περιλαμβάνει 6 γύρους, κάθε ένας από τους οποίους διαρκεί 7 λεπτά για να μην κουράζονται τα άλογα, τα οποία επιτρέπεται να συμμετέχουν μόνο μέχρι δύο γύρους. Οι παίκτες υποχρεούνται να χρησιμοποιούν το μακρύ «μπαστούνι» με πλατύ άκρο σαν σφυρί, με το δεξί χέρι, ενώ τα γκολπόστ έχουν μήκος 7,3 μέτρα και ύψος 3 μέτρα και οι διαστάσεις του γηπέδου είναι 180×275 μέτρα. Σήμερα το Πόλο παίζεται σε 60 χώρες.

Λακρός (Lacrosse)

Το Λακρός (Lacrosse), υπήρξε Ολυμπιακό άθλημα στους αγώνες του 1904 και του 1908. Πρόκειται για ένα επίσης αρχαίο άθλημα, το αρχαιότερο στη Βόρεια Αμερική. Έλκει την καταγωγή του από τους Ινδιάνους της Βόρειας Αμερικής, κυρίως του Καναδά και παιζόταν μεταξύ των διαφόρων φυλών, για να λύσουν τις μεταξύ τους διαφορές, να γιατρέψουν αρρώστιες και για να δημιουργήσουν δυνατούς και αρρενωπούς άνδρες. Οι Γάλλοι που κατέλαβαν τις περιοχές αυτές του Καναδά ονόμασαν το συγκεκριμένο παιχνίδι Λακρός και το 1636 άρχισε η μετεξέλιξή του.
Η κάθε μια από τις δύο ομάδες αποτελείται από 10 παίκτες (ένας τερματοφύλακας, τρεις αμυντικοί, τρεις μέσοι και τρεις επιθετικοί), ο καθένας από τους οποίους είναι εφοδιασμένος με ένα «μπαστούνι» που μοιάζει με απόχη και μ’ αυτό χειρίζεται το μπαλάκι, με στόχο να πετύχει γκολ στο αντίπαλο τέρμα. Αυτή τη στιγμή το Λακρός γνωρίζει μεγάλη άνθιση στις ΗΠΑ και τον Καναδά και μάλιστα υπάρχουν δύο επαγγελματικά πρωταθλήματα στα πρότυπα του ΝΒΑ, κολλεγιακά πρωταθλήματα κλπ. Εκτός Αμερικής το Λακρός παίζεται σε Αυστραλία, Αγγλία, Σκωτία, Ιαπωνία, Σουηδία, Νότια Κορέα, Νέα Ζηλανδία, Γερμανία και Τσεχία.

Πομ (Jeu de Paume)

Το Πομ (Jeu de Paume) ήταν Ολυμπιακό άθλημα στους Αγώνες του 1908, στο Λονδίνο. Πρόκειται για ένα συνδυασμό τένις και σκουός και παίζεται σε κλειστά γήπεδα. Γνώρισε μεγάλη άνθιση στη Γαλλία την εποχή του Λουδοβίκου του 14ου, αλλά μετά τη Γαλλική επανάσταση περιορίστηκε σημαντικά καθώς είχε συνδεθεί με τον βασιλιά. Το ίδιο άθλημα υπήρχε και στην Αγγλία, με την ονομασία «Real tennis» (αληθινό ή πραγματικό τένις) και στην Αυστραλία με την ονομασία «Royal tennis» (βασιλικό τένις), καθώς επίσης και στις ΗΠΑ. Το άθλημα αυτό έπαιζαν καλόγεροι στις αυλές των μοναστηριών, κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και γρήγορα έγινε το αγαπημένο σπορ των Γάλλων και Βρετανών αριστοκρατών. Παίζεται σε κλειστά γήπεδα με μπαλάκια και ξύλινες ρακέτες που μοιάζουν με μεγάλα κουτάλια και αν το μπαλάκι χτυπήσει στους τοίχους το παιχνίδι συνεχίζεται κανονικά.

Ράκετς (Rackets)

Το Ράκετς (Rackets), είναι άλλη μία παραλλαγή ενός συνδυασμού τένις και σκουός. Παίζεται επίσης σε κλειστά γήπεδα μεταξύ δύο ή τεσσάρων παικτών και έκανε τη μοναδική εμφάνισή του σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1908 στο Λονδίνο, όπως και το Πομ. Ήταν ένα άθλημα που ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα μεταξύ των κρατουμένων για χρέη στις φυλακές και μετά επεκτάθηκε και έξω απ αυτές. Παίζεται με σκληρή μπάλα και ρακέτες με χορδές, ενώ στο παιχνίδι συμμετέχουν και οι τέσσερις τοίχοι που περικλείουν το τερέν.

Ράγκμπι

Το Ράγκμπι, ασφαλώς είναι από τα πιο γνωστά αθλήματα σήμερα και διεκδικεί με αξιώσεις την επάνοδό του στο Ολυμπιακό πρόγραμμα, στο οποίο συμπεριλαμβανόταν το 1908 (Λονδίνο), 1920 (Αμβέρσα) και 1924 (Παρίσι). Η ιστορία του ξεκινά εδώ και 150 χρόνια και στις μέρες μας παίζεται από περίπου 3 εκατομμύρια αθλητές και στις πέντε ηπείρους.
Το Ράγκμπι παίζεται σε γήπεδα από χόρτο με δύο ομάδες από 15 παίκτες η κάθε μία και με οβάλ μπάλα. Είναι ένα καθαρά ανδρικό σπορ με σκληρά μαρκαρίσματα, βίαιες συγκρούσεις και δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε σοβαρούς τραυματισμούς. Ο αγωνιστικός χώρος είναι ένα ορθογώνιο που περιβάλλεται από τις γραμμές των τερμάτων και τις πλάγιες γραμμές. Το τέρμα αποτελείται από δύο όρθια δοκάρια που ενώνονται με μία οριζόντια μπάρα και είναι τοποθετημένο στο κέντρο της γραμμής του τέρματος. Η οριζόντια μπάρα έχει μήκος 5,60 μέτρα και βρίσκεται σε ύψος 3 μέτρων από το έδαφος. Το ύψος των δοκαριών πάνω από τη μπάρα πρέπει να είναι τουλάχιστον 3,40 μέτρα και θεωρούνται ότι εκτείνονται απεριόριστα προς τα πάνω.

Κρίκετ

Το Κρίκετ, ήταν στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών μόνο μία φορά και συγκεκριμένα το 1900, στο Παρίσι. Πρωτοεμφανίστηκε στην Αγγλία πριν από 5-6 αιώνες σαν ένα απλό άθλημα με μπάλα και μπαστούνι. Από τα μέσα του 16ου αιώνα έγινε γνωστό ως Κρίκετ και από το 1700 παιζόταν σύμφωνα με επίσημους κανονισμούς. Παίζεται μεταξύ δύο ομάδων με 11 παίκτες σε γήπεδο με χόρτο και με δύο υποδοχές (τέρματα) που απέχουν μεταξύ τους 20,12 μέτρα. Κάθε ομάδα αγωνίζεται με τη σειρά έχοντας κάθε φορά δύο παίκτες με μπαστούνια μέσα στο γήπεδο.

Γκολφ

Το Γκολφ, ήταν Ολυμπιακό άθλημα στους Αγώνες του 1900 (άνδρες και γυναίκες) και του 1904 (μόνο άνδρες). Είναι από τα αθλήματα που γνωρίζουν μεγάλη άνθιση διεθνώς και θεωρείται σχεδόν σίγουρο πως θα επανέλθει στο Ολυμπιακό πρόγραμμα.
Το σύγχρονο Γκολφ ξεκίνησε πριν τέσσερις αιώνες από τη Σκωτία και γρήγορα εξαπλώθηκε σ όλο τον κόσμο. Οι αθλητές που αγωνίζονται μόνοι ή σε ζευγάρια χρησιμοποιούν διάφορα μπαστούνια για να προωθήσουν μία μικρή μπάλα με σκοπό να τη ρίξουν σε ορισμένες τρύπες με όσο το δυνατόν λιγότερα χτυπήματα. Υπάρχουν 18 διαδοχικές τρύπες και το τμήμα του γηπέδου στο οποίο ανήκει η κάθε μία περιβάλλεται ή περιέχει εμπόδια, όπως εκτάσεις με άμμο, ρυάκια και δύσβατο έδαφος.

Aγώνες με μηχανοκίνητα σκάφη, Roque, κ.α.

Τελευταία ξεχασμένα αθλήματα είναι οι αγώνες με μηχανοκίνητα σκάφη που ήταν στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων του 1908 (Λονδίνο) και το Ρόκε (Roque), ένα παρόμοιο με το Κρόκετ άθλημα που ήταν στο πρόγραμμα των Αγώνων του 1904.

Αρκετά ξεχασμένα αγωνίσματα έχει να επιδείξει και ο στίβος, όπως η κούρσα των 60 μ (1900, 1904), ο δρόμος πέντε μιλίων (1906, 1908), τα 200 μ εμπόδια (1900, 1904), ατομικός αγώνας ανωμάλου δρόμου 8000 μ (1912), 10000 μ (1920) και 10650 μ (1924), ομαδικός αγώνας ανωμάλου δρόμου 5000 μ (1900), 6437 μ (1904), 8000 μ (1912), 10000 μ (1920) και 10650 μ (1924), άλμα εις ύψος άνευ φοράς και άλμα εις μήκος άνευ φοράς (1900, 1904, 1906, 1908, 1912). Σ αυτά τα δύο αγωνίσματα έλαμψε το άστρο του Κωστή Τσικλητήρα ο οποίος το 1908 στο Λονδίνο κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο μήκος και το χάλκινο στο ύψος, ενώ το 1912 στη Στοκχόλμη πήρε το χρυσό μετάλλιο στο μήκος και το χάλκινο στο ύψος.

Άλλα αγωνίσματα του στίβου που αποκλείστηκαν από το Ολυμπιακό πρόγραμμα ήταν το τριπλούν άνευ φοράς (1900, 1904), η δισκοβολία με ελληνικό στιλ (1906, 1908), η δισκοβολία με τα δύο χέρια (1912), ο ακοντισμός με ελεύθερο στιλ (1908), ο ακοντισμός με τα δύο χέρια (1912), το πένταθλο (1906, 1912, 1920, 1924), και η σφαιροβολία με τα δύο χέρια (1912).

Βέβαια όσο περνούσαν τα χρόνια τα διάφορα αγωνίσματα εξελίχθηκαν και αρκετά που υπήρχαν στο πρόγραμμα δεν υπάρχουν πλέον, καθώς κάποια απλώς εκσυγχρονίστηκαν και κάποια άλλα μετεξελίχθηκαν στα αγωνίσματα που όλοι σήμερα ξέρουμε. Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε την Άρση βαρών με το ένα και τα δύο χέρια καθώς και αγωνίσματα σχεδόν σ’ όλα τα αθλήματα που σήμερα είναι στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών με διαφορετική μορφή είτε όσον αφορά τις αποστάσεις, είτε τον τρόπο διεξαγωγής, κ.ο.κ.

Οι Ολυμπιακοί στα… χαζά τους! Οι πλέον βλακώδεις στιγμές του θεσμού!

Η ιστορία των θερινών Ολυμπιακών Αγώνων είναι γεμάτη από στιγμές για κλάματα…
Ένα από τα πλέον αξιοσέβαστα αθλητικά γεγονότα του πλανήτη, οι τιμημένοι Ολυμπιακοί Αγώνες, δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται. Οι παρασκηνιακές διεργασίες και τα τερτίπια των διεθνών αποστολών δίνουν και παίρνουν, αλλοιώνοντας δραματικά τους σκοπούς του θεσμού. Και η εξευγενισμένη δόξα πάει περίπατο…
Ιδού λοιπόν οι χειρότερες στιγμές των καλοκαιρινών Ολυμπιακών Αγώνων! Έτσι, προς γνώση και συμμόρφωση…

Η Ελλάδα απέκτησε ομάδα baseball λόγω κανονισμών

Ένα από τα πλεονεκτήματα του να φιλοξενείς τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη χώρα σου είναι ότι αποκτάς αυτόματα συμμετοχή στα περισσότερα αγωνίσματα χωρίς προκριματικούς. Έτσι συνέβη και το 2004 και η χώρα μας απέκτησε… ομάδα baseball! Και παρά την απειρία της, η ομάδα δεν κατέληξε τελευταία. Και το… προτελευταία καλό ήταν!

Ο Eduard Paululum αποκλείστηκε από τους αγώνες λόγω πρωινού

Το 1988 ο μποξέρ Eduard Paululum θα γινόταν ο πρώτος αθλητής που θα εκπροσωπούσε τη μικρή χώρα Vanuatu στους Αγώνες. Παρά τρίχα βέβαια, γιατί αποκλείστηκε στο ζύγισμα, εξαιτίας του τεράστιου πρωινού που είχε μόλις καταβροχθίσει. Σκέψου πείνες στο Vanuatu!

Η Ολυμπιακή Επιτροπή σταμάτησε να φτιάχνει χρυσά μετάλλια το 1912

Ο ατόφιος χρυσός έφυγε από τα χρυσά μετάλλια το 1912, καθώς παραήταν ακριβός. Τα «χρυσά» μετάλλια από κει κι έπειτα είναι κυρίως ασημένια(!), με μια διαδικασία επιχρύσωσής τους στο τέλος. Ναι, ονομαστική αξία δεν έχουν, μόνο συμβολική…

Η Αμερική μποϋκόταρε τους Ολυμπιακούς του 1980 στη Μόσχα

Ήταν το 1980 όταν οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στους Αγώνες της Μόσχας και βέβαια το 1984 ήταν η σειρά των Ρώσων να μποϋκοτάρουν τους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες! Τι κέρδισαν οι δύο χώρες με την κίνησή τους αυτή στο ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής; Απολύτως τίποτα! Τα κομμουνιστικά καθάρματα και τα καπιταλιστικά γουρούνια συνέχισαν ανενόχλητα τη ζωή τους…

Η ολυμπιακή μπάντα αυτοσχεδίασε τον εθνικό ύμνο του Λουξεμβούργου

Κανείς δεν περίμενε ότι ο αθλητής του Λουξεμβούργου Josef Barthel θα κέρδιζε τα 1.500 μέτρα αντρών το 1952, ούτε βέβαια και η μπάντα των Αγώνων, που δεν είχε μπει καν στον κόπο να μάθει τον εθνικό ύμνο του κρατιδίου. Κι όταν ο Barthel ανέβηκε στο βάθρο, η ολυμπιακή μπάντα αυτοσχεδίασε κάτι σαν ύμνο, ένα τραγουδάκι επικό δηλαδή, καταλήγοντας σε μια από τις πλέον αμήχανες στιγμές των Ολυμπιακών Αγώνων…

Η Βραζιλία χρηματοδότησε την αποστολή της με… είδος

Η Βραζιλία ήθελε πολύ να στείλει αποστολή στους Ολυμπιακούς του 1932, μόνο που δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει στα έξοδα. Τι έκανε; Έδωσε σε κάθε αθλητή της 22 τόνους καφέ(!), με σκοπό να τον πουλήσει και να μπορέσει να αυτο-χρηματοδοτήσει το ταξίδι του. Δυστυχώς για την ολυμπιακή αποστολή, ο καφές δεν ήταν τόσο διαδεδομένος το ’32…

Το πρώτο ολυμπιακό μπασκεστάκι παίχτηκε στη λάσπη

Το μπάσκετ έκανε την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στους Ολυμπιακούς του 1936, όπου παίχτηκε σε γηπεδάκι ανοιχτό. Δυστυχώς, τη μέρα του τελικού έβρεχε και το γήπεδο μετατράπηκε σε χοιροστάσιο! Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε τους Αμερικάνους να υποτάξουν τους Καναδούς με… 19-8!

Ο Felix Carvajal έχασε τον μαραθώνιο εξαιτίας ενός… μήλου

Ο Felix Carvajal παράτησε τη δουλειά του στα υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια για να ακολουθήσει το όνειρό του. Πλήρωσε μάλιστα το ολυμπιακό του ταξίδι από δωρεές που μάζεψε οργώνοντας τη χώρα με τα πόδια! Τα ‘χασε όλα όμως σε μια ζαριά στη Νέα Ορλέανη και τα πράγματα πήραν μετά περίεργη τροπή. Ο Carvajal ξεκίνησε τον μαραθώνιο και τα πήγαινε εκπληκτικά καλά, θα μπορούσε δηλαδή να είχε κερδίσει την κούρσα αν δεν έκανε αυτό που η ανάγκη τον πρόσταζε: σταμάτησε το τρέξιμο για να φάει ένα πεσμένο μήλο! Ο αθλητής κατέληξε τελικά στην τέταρτη θέση χάνοντας την ευκαιρία να γίνει ωραίο χολιγουντιανό ταινιάκι…

ΓΚΟΛΛΛΛΛΛΛ

Posted: Μαΐου 24, 2012 in ΑΘΛΟΠΑΙΔΙΕΣ
Ετικέτες:

Image

E d u a r d o G e r m a n M a r i a H u g h e s G a l e a n o

Μον τ έ λα

Image

Δύο είναι τα παγκόσμια κύπελλα ποδοσφαίρου.

Στο ένα παίζουν οι αθλητές από σάρκα και οστά. Την ίδια στιγμή, στο άλλο παίζουν τα ρομπότ. Οι ανθρωποειδείς ομάδες διεκδικούν το RoboCup 2002, στο γιαπωνέζικο λιμάνι της Φουκουόκα, απέναντι από την κορεάτικη ακτή. Οι αγώνες των ρομπότ διεξάγονται κάθε χρόνο, σε διαφορετικό μέρος. Αυτοί είναι οι έκτοι. Οι διοργανωτές τους έχουν την ελπίδα να ανταγωνιστούν, στο μέλλον, τις αληθινές εθνικές ομάδες. Σε τελική ανάλυση, λένε, ήδη ένας υπολογιστής νίκησε τον πρωταθλητή Γκάρι Κασπάροφ σε μια παρτίδα σκάκι. Δεν τους κοστίζει πολύ να φανταστούν ότι οι μηχανικοί αθλητές θα καταφέρουν να πετύχουν ένα παρόμοιο κατόρθωμα σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου. Τα ρομπότ, προγραμματισμένα από μηχανικούς, είναι δυνατά στην άμυνα και γρήγορα, με δυνατό σουτ στην επίθεση. Ποτέ δεν προπονούνται με την μπάλα. Εκτελούν χωρίς αντίρρηση τις διαταγές του προπονητή και ούτε για μια στιγμή διαπράττουν την τρέλα να πιστέψουν ότι οι παίχτες παίζουν.

Ποιο είναι το πιο συχνό όνειρο των επιχειρηματιών, των τεχνοκρατών, των γραφειοκρατών και των ιδεολόγων της βιομηχανίας του ποδοσφαίρου;

Στο όνειρο, κάθε φορά πιο κοντά στην πραγματικότητα, οι παίχτες μιμούνται τα ρομπότ. Λυπηρό σημάδι των καιρών, ο 21ος αιώνας ιεροποιεί τη μετριότητα στο όνομα της αποτελεσματικότητας και θυσιάζει την ελευθερία στο βωμό της επιτυχίας. «Κάποιος δεν κερδίζει επειδή αξίζει, αλλά αξίζει επειδή κερδίζει», είχε επισημάνει, πριν από μερικά χρόνια, ο Κορνήλιος Καστοριάδης. Δεν αναφερόταν στο ποδόσφαιρο, αλλά είναι σαν να το είχε κάνει. Απαγορεύεται να χάνεις χρόνο, απαγορεύεται να χάνεις: έχοντας μετατραπεί σε δουλειά, υποταγμένο στους νόμους της αποδοτικότητας, το παιχνίδι παύει να είναι παιχνίδι. Συνεχώς περισσότερο, όπως όλα, το επαγγελματικό ποδόσφαιρο φαίνεται να διοικείται από την ΕΕΟ (Ένωση των Εχθρών της Ομορφιάς), οργάνωση δυνατή, που δεν υπάρχει αλλά διοικεί. Ο Ιγνάσιο Σαλβατιέρα, ένας αδίκως άγνωστος διαιτητής, αξίζει να αγιοποιηθεί. Έδωσε μαρτυρία της νέας πίστης. Πριν από έξι χρόνια, εξόρκισε το δαίμονα της φαντασίας στη βολιβιάνικη πόλη Τρινιδάδ. Ο διαιτητής Σαλβατιέρα απέβαλε από το γήπεδο τον ποδοσφαιριστή Αμπέλ Βάκα Σαουσέδο. Του έδειξε κόκκινη κάρτα, «για να μάθει να λαμβάνει το ποδόσφαιρο στα σοβαρά». Ο Βάκα Σαουσέδο είχε πετύχει ένα ασυγχώρητο γκολ. Τρίπλαρε όλη την αντίπαλη ομάδα, ακολουθώντας έναν ξέφρενο ρυθμό, κουβαλώντας την μπάλα με ταπόδια, με το κεφάλι, με τακουνάκια, και φτάνοντας στην κορύφωση αυτού του οργίου, γύρισε την πλάτη του στο τέρμα και, με μια εύστοχη κωλιά, κάρφωσε την μπάλα στο γάμμα.

Υπακοή, ταχύτητα, δύναμη, όχι φαντεζί ενέργειες: αυτό είναι το καλούπι που απαιτεί η παγκοσμιοποίηση. Κατασκευάζεται μαζικά ένα ποδόσφαιρο πιο κρύο και από ψυγείο. Και πιο αδυσώπητο από αλεστική μηχανή. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε πριν από δυο χρόνια το France Football, ο αποδοτικός χρόνος ζωής των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών έχει μειωθεί στο μισό τα τελευταία 20 χρόνια. Ο μέσος όρος, που ήταν 12 χρόνια, έχει μειωθεί στα 6. Οι εργάτες του ποδοσφαίρου αποδίδουν συνεχώς περισσότερο και διαρκούν λιγότερο. Για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του ρυθμού εργασίας, πολλοί δεν έχουν άλλη εναλλακτική λύση από το να προστρέξουν στη βοήθεια των χημικών, σε ενέσεις και σε χάπια που επιταχύνουν τη φθορά: τα αναβολικά έχουν χίλια ονόματα, όλα όμως γεννιούνται από την υποχρέωση της νίκης και θα μπορούσαν να ονομάζονται επιτυχιόχαπα. Στη Βραζιλία, οι κοινότητες των ιθαγενών συναγωνίζονται στο δικό τους ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα. Στο Κύπελλο του 2000 η ομάδα των ιθαγενών Μακούσι έφτασε στον τελικό έχοντας παίξει τρία συνεχόμενα παιχνίδια κατά τη διάρκεια οκτώ ωρών. Αυτό το κατόρθωμα εξηγείται από τις θαυμαστές δυνάμεις ενός άλλου αναβολικού, που το επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν μπορεί να πληρώσει. Αυτό το μαγικό ποτό, που δεν έχει τιμή, ονομάζεται ενθουσιασμός. Η λέξη δεν προέρχεται από τη γλώσσα των Μακούσι, αλλά από τα αρχαία ελληνικά και σημαίνει: «να έχεις τους θεούς μέσα σου».

2.500 χρόνια πριν από τον Μπλάτερ, οι αθλητές αγωνίζονταν γυμνοί και χωρίς καμιά διαφήμιση σαν τατουάζ στο σώμα τους. Οι Έλληνες, χωρισμένοι σε πολλές πόλεις, καθεμιά με τους δικούς της νόμους και με το δικό της στρατό, συναντιούνταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Συναγωνιζόμενοι στον αθλητισμό, αυτοί οι διασκορπισμένοι λαοί έλεγαν: «Εμείς είμαστε Έλληνες», σαν να απάγγελλαν με τα σώματά τους τους στίχους της Ιλιάδας, όπου είχαν θεσπίσει την εθνική τους συνείδηση. Πολύ αργότερα, κατά τη διάρκεια μεγάλου μέρους του 20ού αιώνα, το ποδόσφαιρο ήταν το άθλημα που καλύτερα εξέφρασε και δήλωσε την εθνική ταυτότητα. Οι διαφορετικοί τρόποι παιχνιδιού φανέρωσαν τους διαφορετικούς τρόπους ζωής. Όμως, η διαφορετικότητα του κόσμου υποτάσσεται στην υποχρεωτική ομοιομορφία. Το βιομηχανικό ποδόσφαιρο, που η τηλεόραση έχει μετατρέψει στο πιο κερδοφόρο μαζικό θέαμα, επιβάλλει ένα μοναδικό μοντέλο, που απαλείφει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως συμβαίνει με αυτά τα πρόσωπα που γίνονται μάσκες, όλες ίδιες, στο τέλος συνεχών επεμβάσεων πλαστικής χειρουργικής. Υποτίθεται ότι αυτή η πλήξη είναι πρόοδος, αλλά ο ιστορικός Άρνολντ Τόινμπι είχε περάσει από πολλά παρελθόντα όταν απέδειξε ότι: «Το πιο συνεπές χαρακτηριστικό των πολιτισμών σε παρακμή είναι η τάση για τυποποίηση και ομοιομορφία». Εδώ και πολύ καιρό, η εθνική ομάδα της Βραζιλίας φαίνεται να θέλει να σταματήσει να είναι βραζιλιάνικη. «Θέλουμε μια Βραζιλία με ευρωπαϊκή νοοτροπία. Το ποδόσφαιρο έχει σταματήσει να είναι ένα παιχνίδι. Η πραγματικότητα πια δεν επιτρέπει το ωραίο ποδόσφαιρο. Εκείνο το ποδόσφαιρο με τα θεαματικά τακουνάκια έχει περάσει στην ιστορία», αποφαίνεται ο προπονητής της Εθνικής Βραζιλίας, Λουίς Φελίπε Σκολάρι. Ενώ εκδίδει το πιστοποιητικό θανάτου του πιο όμορφου ποδοσφαίρου του κόσμου, αυτός ο παθιασμένος με τη μετριότητα εξασκεί τη στρατιωτική πειθαρχία. Ο Σκολάρι θαυμάζει τον στρατηγό Πινοσέτ, λατρεύει την τάξη και δυσπιστεί στο ταλέντο. Καταδικάζει σε εξορία τους ανυπάκοους Ρομάριο και Ντζαλμίνια, όπως άλλοτε θα είχε πυροβολήσει εκείνον τον ανεξέλεγκτο βασιλιά του τσίρκου, τον Γκαρίνσα. Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο ασκεί δικτατορία. Οι ποδοσφαιριστές δεν μπορούν να βγάλουν μιλιά απέναντι στη δεσποτική εξουσία των αφεντικών της μπάλας, που από το κάστρο τους, τη FIFA, διοικούν και κλέβουν. Η απόλυτη εξουσία αιτιολογείται από τη συνήθεια: έτσι είναι, επειδή έτσι πρέπει να είναι, και έτσι πρέπει να είναι, επειδή έτσι είναι. Όμως, ήταν πάντοτε έτσι; Αξίζει να θυμηθούμε εδώ ένα πείραμα που συνέβη στη χώρα του Σκολάρι, όχι περισσότερο από είκοσι χρόνια πριν, ενώ ακόμα τη χώρα κυβερνούσε στρατιωτική δικτατορία. Οι ποδοσφαιριστές πήραν τη διοίκηση της Κορίνθιανς, μιας από τις μεγαλύτερες ομάδες της Βραζιλίας, και διαχειρίστηκαν τα ζητήματα της ομάδας το 1982 και το 1983. Ασυνήθιστο, δεν έχει ξαναγίνει: οι παίχτες αποφάσιζαν για όλα, μεταξύ τους, πλειοψηφικά. Συζητούσαν δημοκρατικά και ψήφιζαν για τη μέθοδο εργασίας, για το ποδοσφαιρικό σύστημα, για τη διανομή των χρημάτων και για όλα τα υπόλοιπα. Στις φανέλες τους μπορούσε κανείς να διαβάσει: Δημοκρατία της Κορίνθιανς. Μετά από δύο χρόνια, οι πρώην διοικούντες επανήλθαν στην εξουσία. Όμως, κατά τη διάρκεια της δημοκρατίας, η Κορίνθιανς, διοικούμενη από τους ποδοσφαιριστές, πρόσφερε το πιο τολμηρό και θεαματικό ποδόσφαιρο σε όλη τη χώρα, έφερε πολύ κόσμο στα γήπεδα και κέρδισε δύο συνεχόμενες χρονιές το πρωτάθλημα.

Αναρωτηθήκατε ποτέ ως λάτρεις του ποδοσφαίρου ποιός είχε την ιδέα εφαρμογής στο άθλημα της κίτρινης και κόκκινης κάρτας; Πώς ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια με τις αποβολές και τις προειδοποιήσεις;


Ο Άγγλος Κένεθ «Κεν» Άστον έφευγε για το σπίτι του το 1966 από το γήπεδο σοβαρά προβληματισμένος απ’ όσα είχαν δει τα μάτια του στο παιχνίδι του παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου Αγγλία – Αργεντινή.
Τότε δηλαδή που το ξύλο είχε πάει σύννεφο, κυρίως από την πλευρά των Αργεντινών που «κλάδευαν» με ευκολία και σκληρότητα τους αντιπάλους τους.
Δάσκαλος στο επάγγελμα και διαιτητής ποδοσφαίρου από χόμπι προβληματίστηκε έντονα μετά από όσα είχαν δει τα μάτια του.
Ένας τραυματισμός στον αγκώνα τον είχε εμποδίσει να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο όπως και στάθηκε αιτία αρχικά να μη γίνει δεκτός ως πιλότος στην πολεμική αεροπορία της Βρετανίας στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Τα κατάφερε όμως να υπηρετήσει στο πυροβολικό και να μετατεθεί στην Ινδία όπου συχνά–πυκνά οργάνωνε μεταξύ των Βρετανών στρατιωτών αγώνες ποδοσφαίρου με τον ίδιο ως διαιτητή. Αποστρατεύθηκε με τη λήξη του πολέμου με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη και επέστρεψε στο σχολείο του.
Λίγο καιρό μετά το παιχνίδι Αγγλία – Αργεντινή και ενώ είχε μεσολαβήσει η τιμωρία, μετά από σημείωση που κανείς δεν παρατήρησε του Τζάκι Τσάρλτον, ο Άστον βρήκε τη λύση. Μπλοκαρίστηκε σε έναν σηματοδότη στην οδό Κένσινγκτον του Λονδίνου και εκεί σκέφθηκε ότι το κόκκινο φανάρι και το κίτρινο είναι μια καλή ιδέα. Πρότεινε, λοιπόν, στην ποδοσφαιρική ομοσπονδία την κόκκινη και την κίτρινη κάρτα που έγινε θεσμός από το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου του 1970.
Έτσι, παίκτες και φίλαθλοι γνωρίζουν την προειδοποίηση ή την αποβολή σε κάθε παιχνίδι.
Ο Άστον, που έφυγε από τη ζωή στις 23 Οκτωβρίου 2001 ήταν ο εφευρέτης και του θεσμού του αναπληρωματικού διαιτητή καθώς και συγκεκριμένου ορίου πίεσης αέρα στις μπάλες.

Πηγή: sport.gr

Image

Διαβάστε, αποστηθίστε για να μην σας πιάνουν αδιάβαστους.

-Ο Ολυμπιακός δεν νικιέται ΠΟΤΕ. Αν νικηθεί έχει υπάρξει κάποιο δόλιο σχέδιο οπότε η ήττα δεν μετράει και έτσι παραμένει αήττητος.

-Ο Ολυμπιακός είναι παντοτινός Πρωταθλητής ακόμα και αν βγει 4ος ή 5ος . Η Πολιτεία ΠΡΕΠΕΙ να βρει τρόπο να πάρει το Πρωτάθλημα αλλιώς το θέμα θα πάει στο CAS. Αν πάρει το Κύπελλο πρόκειται για μεγάλη επιτυχία, αν το χάσει είναι Κυπελλάκι και δεν έχει ασχοληθεί μαζί του.

-Οι άδικες διαιτητικές αποφάσεις υπέρ του Ολυμπιακού είναι ΠΑΝΤΑ ανθρώπινα λάθη. Κατά του αποτελούν εγκλήματα κατά της Ελλάδας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της UNESCO. Στους εγκληματίες πρέπει να εφαρμόζεται η Σαρία.

-Όταν οι άλλες ομάδες αδικούνται και φωνάζουν είναι κλάψες και «Καΐλες». Όταν φωνάζει ο Ολυμπιακός είναι μαγκιά και τον πνίγει το δίκιο του. Εκ των πράγματων ΜΟΝΟ ο Ολυμπιακός έχει δικαίωμα να διαμαρτύρεται.

-Ο Ολυμπιακός δεν πάει καλά στην Ευρώπη γιατί είναι η πιο άτυχη ομάδα στην ιστορία και επιπλέον υπάρχει σχέδιο της UEFA να τον αδικεί ΜΟΝΙΜΩΣ. Μεγάλες ήττες και αποκλεισμοί οφείλονται σε μια παγκόσμια συνωμοσία κατά του Ολυμπιακού.

-Οι τηλεοπτικές μεταδόσεις πρέπει να γίνονται από παιδιά που γνωρίζουν το μεγαλείο του Ολυμπιακού και μπορούν να το αποδώσουν ανάλογα. Στις σχολές δημοσιογραφίας ΠΡΕΠΕΙ να διδάσκεται η μετάδοση του «Ολυμπιακός-ΑΕΚ: 1-2» που αποτελεί μνημείο. Όσοι δημοσιογράφοι δεν σέβονται τον Θρύλο είναι εχθροί του κράτους.

-Εν αρχή είναι ο Κόκκαλης. ΠΡΟΕΔΡΟΣ των προέδρων, δίκαιος-αμόλυντος πήρε τα πάντα χωρίς καμία παρατυπία. Η δήλωση του πως ο Ολυμπιακός δεν παίρνει αγώνες στα χαρτιά παραποιήθηκε. Άξιος συνεχιστής του ο Ευάγγελος Μαρινάκης μέγας διδάσκαλος ήθους.

-Ο Ολυμπιακός ΠΟΤΕ δεν διέθετε παραρτήματα. Απλά ορισμένες ομάδες μπροστά στο Θρυλικό μεγαλείο δεν μπορούν να αποδώσουν και χάνουν πριν μπουν στο χορτάρι. Αυτές οι ομάδες είναι και οι μόνες που αξίζουν να βρίσκονται κάτω από την Ολυμπιακή ομπρέλα.

-ΙΔΑΝΙΚΕΣ συνθήκες αγώνες θεωρούνται αυτές που είναι ανάλογες του αγώνα Ολυμπιακός-ΠΑΟ στη Ριζούπολη και για εκτός έδρας του ΑΕΚ-Ολυμπιακός στη Φιλαδέλφεια με διαιτητή τον Δημητρόπουλο.

-Ο κόσμος του Ολυμπιακού είναι ο πιο πύρινος, ο πιο αλύγιστος, 12ος-13ος-14ος και καμία φορά και 15ος παίκτης, τον τρέμει όλος ο πλανήτης και φυσικά έχει το ακαταλόγιστο γιατί όλα τα κάνει για την αγάπη του για τον Θρύλο.

*Οι δέκα Ολυμπιακές εντολές διατίθενται σε πάπυρο, στικάκι και τσιπάκι από όλες τις μπουτίκ.

Πηγή: Σκοτώστρας! (aek365.com)

Στο βίντεο που ακολουθεί και προβλήθηκε από βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο, ομάδα επιστημόνων του αθλητισμού ανέλαβαν την εμβιομηχανική ανάλυση του σώματος του Κριστιάνο Ρονάλντο, ώστε να δείξουν πράγματα που δεν γίνονται αντιληπτά στο ευρύ κοινό.

 

H Εμβιομηχανική αποτελεί μία σχετικά νέα επιστήμη, η οποία δεν έχει αναπτύξει ακόμα τις απαραίτητες πρακτικές που θα την καταστήσουν πολύτιμο σύμμαχο στην καθημερινή προπόνηση του αθλητή. Περισσότερη άνθηση έχει στον τομέα της υγείας, όπου υπάρχουν και περισσότερα κονδύλια. Στην Ελλάδα σε συλλογικό επίπεδο, εφαρμογές της εμβιομηχανικής είχε αναπτύξει μόνο ο Παναθηναϊκός με το ΠΑΟ Lab, ήδη από την εποχή που ήταν γυμναστής ο Ρότζερ Σπράι. Η επιστήμη της Εμβιομηχανικής μελετά το ανθρώπινο σώμα με βάση τους νόμους της μηχανικής φυσικής και με τη χρήση εξοπλισμού υψηλής τεχνολογίας προσπαθεί να διεισδύσει στα μυστικά της τεχνικής των αθλητών. Το βίντεο αυτό μας δίνει την ευκαιρία να περιγράψουμε μερικά πράγματα που απασχολούν την αθλητική επιστήμη και που είναι άγνωστα στο ευρύ κοινό. Είναι όμως πολύ σημαντικά, και αν εξηγηθούν με απλό τρόπο μπορεί να καταλάβει ο καθένας πόσο ενδιαφέροντα είναι. Όλοι αναρωτιούνται πολλές φορές πως λειτουργεί ένας παίκτης υψηλού επιπέδου, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Η συγκεκριμένη εκπομπή που προβλήθηκε στο βρετανικό δίκτυο SkySports και πήρε ως παράδειγμα τον Κριστιάνο Ρονάλντο, μας δίνει μια πάρα πολύ καλή ευκαιρία να δούμε αθέατες πλευρές του αθλητισμού και να ρίξουμε μια ματιά στον τρόπο που αυτός αναπτύσσεται εκτός γηπέδου, στα εργαστήρια, όπου λίγοι έχουν την πρόσβαση και τη γνώση για το τι συμβαίνει εκεί.

Στο συγκεκριμένο κομμάτι του βίντεο οι επιστήμονες του αθλητισμού ανέλαβαν την εμβιομηχανική ανάλυση του σώματος του Κριστιάνο Ρονάλντο για να ανακαλύψουν τι τον κάνει έναν από τους πιο αξιόλογους ποδοσφαιριστές στο παγκόσμιο στερέωμα. Η επιστήμη της εμβιομηχανικής μελετά το ανθρώπινο σώμα με βάση τους νόμους της μηχανικής φυσικής και με τη χρήση εξοπλισμού υψηλής τεχνολογίας προσπαθεί να διεισδύσει στα μυστικά της τεχνικής των αθλητών που δεν γίνονται αντιληπτά στο γυμνό μάτι.

Οι εκτελέσεις φάουλ του Ρονάλντο είναι τόσο διάσημες επειδή είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικές. Στις εκτελέσεις του η μπάλα κινείται με μεγάλη ταχύτητα, απίστευτη ακρίβεια και παίρνει μια απρόσμενη τροχιά. Η αποτελεσματικότητά του είναι 3 φορές μεγαλύτερη από το μέσο όρο των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών. Λίγοι στο κόσμο έχουν καταφέρει να τελειοποιήσουν σε τέτοιο επίπεδο τη τεχνική τους.

Το ερώτημα λοιπόν είναι πως τα καταφέρνει;
Για να το δούμε σε μεγαλύτερο βάθος, οι επιστήμονες του αθλητισμού πραγματοποίησαν μία διαδικασία που ονομάζεται 3D Μotion Αnalysis και είναι ίδια με τη διαδικασία Αnimation Τechnology που χρησιμοποιούν οι κατασκευαστές video games, για την ανάλυση της τεχνικής εκτέλεσης φάουλ. Για να πραγματοποιηθεί αυτή η ανάλυση τοποθετήθηκαν στο σώμα του Ρονάλντο αντανακλαστικοί δείκτες. Αυτοί οι δείκτες χρησιμεύουν ώστε οι ειδικές κάμερες να καταγράψουν τη κίνησή του με μεγάλη ακρίβεια ( 300 εικόνες/δευτερόλεπτο) και να αναπαραχθεί μέσω ειδικού λογισμικού η 3D εικόνα της κίνησης του Ρονάλντο.

Τα δύο στυλ εκτέλεσης
Στην ανάλυση αυτή μελετώνται δύο διαφορετικά στυλ εκτέλεσης φάουλ. Στη πρώτη περίπτωση ο Ρονάλντο εκτελεί το φάουλ δίνοντας φάλτσο στη μπάλα ενώ στη δεύτερη πραγματοποιεί μία ευθύβολη εκτέλεση. Για να επιτευχθεί η καμπυλότητα της τροχιάς στη πρώτη περίπτωση η επαφή με τη μπάλα πρέπει να γίνει σε ένα ακριβές σημείο. Αυτό το σημείο βρίσκεται έξω από το κέντρο βάρους της μπάλας. Άρα η επαφή πρέπει να γίνει στην εξωτερική πλευρά της μπάλας με την εσωτερική πλευρά του ποδιού μας να αγκαλιάζει τη μπάλα ώστε να αναπαραχθεί η περιστροφική κίνηση της μπάλας γύρο από τον άξονά της. Καθώς η μπάλα ταξιδεύει στον αέρα η περιστροφική κίνηση δημιουργεί διαφορά πίεσης μεταξύ της εσωτερικής και της εξωτερικής πλευράς της  με αποτέλεσμα να δοθεί μία ώθηση στη μπάλα προς τη κατεύθυνση της μικρότερης πίεσης. Ιδανικά η διαφορά πίεσης θα δημιουργηθεί κοντά στο τέρμα ώστε η τροχιά της μπάλας να αλλάξει όσο γίνεται αργότερα δίνοντας πολύ μικρό περιθώριο στο τερματοφύλακα να

αντιδράσει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση του   βίντεο ο Ρονάλντο με τη   τεχνική του πετυχαίνει να δώσει   τόσο έντονη περιστροφική κίνηση   στη μπάλα ώστε η τελική της θέση   να απέχει 3 μέτρα από τη θέση που   θα κατέληγε αν ακολουθούσε μια   νορμάλ τροχιά. Αυτό φυσικά   αποτελεί πονοκέφαλο για τους   τερματοφύλακες.

Το μεγάλο όπλο του Ρονάλντο   όμως δεν είναι το φαλτσαριστό   χτύπημα με το εσωτερικό του   ποδιού αλλά το λεγόμενο ‘knuckle   ball’ ή αλλιώς το βραζιλιάνικο στυλ   εκτέλεση φάουλ κατά το   οποίο οι ποδοσφαιριστές χτυπούν τη μπάλα με τη μύτη του ποδιού τους κρατώντας τα δάκτυλα λυγισμένα. Σε αυτό το χτύπημα εμπεριέχεται ελάχιστη περιστροφική κίνηση. Η επαφή με τη μπάλα γίνεται στο κέντρο της. Χτυπώντας λοιπόν τη μπάλα στο κέντρο με αυτό το τρόπο η μπάλα ακολουθεί μία εντελώς ευθεία τροχιά όταν τη τελευταία στιγμή παρεκκλίνει της πορείας της. Κατά δήλωση κορυφαίων τερματοφυλάκων αυτό το είδος χτυπήματος είναι εντελώς απρόβλεπτο καθώς η μπάλα πραγματοποιεί μικρές κινήσεις αριστερά δεξιά πριν αλλάξει οριστικά πορεία λίγο πριν φτάσει στο τέρμα κάνοντας τον υπολογισμό της τροχιάς της μπάλας πάρα πολύ δύσκολο.

Η περίεργη αυτή συμπεριφορά της μπάλας εξηγείται απλά με   τους νόμους της αεροδυναμικής. Το μυστικό βρίσκεται   στις ραφές της μπάλας. Όταν η μπάλα περιστρέφεται έντονα   οι ραφές δεν παίζουν κάποιο ρόλο. Όταν όμως η μπάλα δεν   περιστρέφεται οι ραφές από τη μια μεριά της μπάλας μπορεί να   προβάλουν αντίσταση στον αέρα ενώ από την άλλη μεριά   όχι. Ένα μικρό φύσημα του αέρα λοιπόν μπορεί να αλλάξει   εντελώς τη τροχιά της. Για αυτό οι ποδοσφαιριστές   αναφέρονται σε αυτή τη συμπεριφορά σαν ‘μπαλόνι’ που   καταδεικνύει την ευαισθησία της τροχιάς της μπάλας στα   τερτίπια του αέρα. Αυτό εξηγεί γιατί η μπάλα μπορεί να   παρεκκλίνει ξαφνικά από την αρχική της τροχιά.

Τεχνικά δεδομένα που αφορούν τις εκτελέσεις φάουλ   του Ρονάλντο
Σε αυτή την ανάλυση το τέρμα τοποθετήθηκε στα 20 μέτρα. Η   εκτέλεση φάουλ που ξεκινάει από τη φάση προετοιμασίας,   δηλαδή τα λίγα μέτρα φόρα, μέχρι τη τελική επαφή με τη   μπάλα διαρκεί ελάχιστα (900ms) αλλά όλα αυτά που   συμβαίνουν σε αυτή τη χρονική στιγμή καθορίζουν το   αποτέλεσμα.

Οι δυνάμεις που δέχεται το σταθερό πόδι κατά τη διάρκεια   της εκτέλεσης είναι εντυπωσιακές. Στη περίπτωση του   Ρονάλντο φτάνουν τα 190kg. Ο λόγος που το πόδι του   Ρονάλντο αντέχει αυτή τη πίεση είναι σαφέστατα το πολύ δυνατό μυικό του σύστημα άλλα και η τεχνική του. Κατά τη διάρκεια της φόρτισης του σταθερού ποδιού το γόνατο λυγίζει απορροφώντας ενέργεια. Στη συνέχεια η λεκάνη του ποδοσφαιριστή περιστρέφεται γύρο από το σταθερό πόδι φέρνοντας το μηρό μπροστά, ο οποίος φρενάρει, προκαλώντας τη πρόσθια κίνηση της κνήμης με το πόδι μας να έρχεται εντέλει σε επαφή με τη μπάλα. Σε αυτή τη κίνηση που διαρκεί λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο η ισχύς που έχει παραχθεί σε όλο το σώμα στη φάση της προετοιμασίας μεταφέρεται από τα ανώτερα μέλη του σώματός  (χέρια, κορμός) προς τα κατώτερα μέλη και μέσω του άκρου του ποδιού διοχετεύεται στη μπάλα.

Ο Ρονάλντο έχει υιοθετήσει ένα από τα πιο αποτελεσματικά μοντέλα ‘εφαρμογής ισχύος’. Αυτό σημαίνει ότι επιτυγχάνει να δώσει τη μέγιστη δυνατή ταχύτητα στη μπάλα με τη παραγόμενη ισχύ που διοχετεύει σε αυτήν, καθώς με την άρτια τεχνική του αποτρέπει οποιαδήποτε απώλεια ισχύος από τη φάση της προετοιμασίας μέχρι την εκτέλεση.

Για να μετρήσουν τη ταχύτητα που αποκτά η μπάλα οι επιστήμονες εμπνεύστηκαν ένα τεστ από τη παιδική ηλικία το Ρονάλντο, όπου στις γειτονιές που έπαιζε τύχαινε να σπάσει το παράθυρο κάποιου γείτονα με τα δυνατά του σουτ. Οι επιστήμονες τοποθέτησαν 6 φύλλα γυαλιού μεταξύ ενός monitor υψηλής ταχύτητας. Το σουτ του Ρονάλντο έσπασε 3 διαδοχικά φύλλα γυαλιού και η μέγιστη ταχύτητα της μπάλας υπολογίστηκε σε 128 χλμ/ώρα. Φανταστείτε λοιπόν τον εαυτό σας σε θέση τερματοφύλακα απέναντι στο Ρονάλντο…

Για να φτάσει όμως κάποιος στο επίπεδο του Ρονάλντο θέλει σκληρή δουλειά και σωστή καθοδήγηση. Αν και ο ίδιος είναι ένας φτασμένος ποδοσφαιριστής συνεχίζει να προπονείται μία φορά την εβδομάδα στις εκτελέσεις φάουλ πέρα από τις προπονήσεις της ομάδος.

Πηγή: pinnokio.gr