Posts Tagged ‘ΦΑΕ ΠΙΕ’

Πελίτι

Posted: 2 Οκτωβρίου, 2012 in ΟΙΚΟ+ΛΟΓΙΚΑ, ΦΑΕ ΠΙΕ
Ετικέτες: ,

ImageΜε αφορμή ένα άρθρο σχετικά με τις στείρες πιπεριές που κυκλοφορούν και τα μεταλλαγμένα που έρχονται στο τραπέζι μας από την “πίσω πόρτα” (πχ η ΕΕ απαγορεύει την καλλιέργεια μεταλλαγμένων προϊόντων για κατανάλωση από ανθρώπους, αλλά όχι και για δημιουργία ζωοτροφών), θυμήθηκα την υπέροχη προσπάθεια που γίνεται στο χωριό Παρανέστι της Δράμας, όπου εκεί υπάρχει ο σύλλογος “Πελίτι”.

Ο σύλλογος αυτός έχει ως σκοπό την διατήρηση ντόπιων ελληνικών ποικιλιών, φυτών και λαχανικών, που υπάρχουν στον ελληνικό χώρο χιλιάδες χρόνια, όπως πχ η φάβα Σαντορίνης που καλλιεργείται τουλάχιστον από το 2000 πΧ.

Το σημαντικότερο που κάνει ο συγκεκριμένος σύλλογος είναι ότι, όχι μόνο διατηρεί τους σπόρους των γνήσιων ποικιλιών, αλλά τους στέλνει εντελώς ΔΩΡΕΑΝ σε όποιον θέλει να καλλιεργήσει ελληνικές ποικιλίες και να καταναλώνει προϊόντα που βασίζονται στους νόμους της φύσης.

Αξίζει να επισκεφτείτε την σελίδα της κοινότητας “Πελίτι” και γιατί όχι, όσοι ενδιαφέρονται και μπορούν, να ζητήσουν σπόρους για να ξέρουν ότι αυτό που βάζουν στο τραπέζι τους και τρώνε και τα παιδιά τους είναι αγνό και ελληνικό…

www.peliti.gr

Το αλάτσι

Posted: 1 Οκτωβρίου, 2012 in ΦΑΕ ΠΙΕ
Ετικέτες:

«Παραθέτω  απόσπασμα από το βιβλίο (ABC of Asthma, Allergies and Lupus) του γιατρού Fereydoon  Batmanghelidj και είναι σχετικό με θεραπείες βασισμένες σε νερό και φυσικό αλάτι. Φυσικά ο καθένας θα πρέπει να ρωτήσει το γιατρό του και να έχει τη σύμφωνη γνώμη του πριν προχωρήσει σε όποιου είδους θεραπεία, λαμβάνοντας πάντα υπόψη το ιατρικό ιστορικό».

Πολλά  αλάτια φέρουν την επισήμανση «θαλασσινό αλάτι» αλλά πλένονται και βράζονται σε ακραίες θερμοκρασίες  οι οποίες αφαιρούν τα μέταλλα και τα ιχνοστοιχεία από το αρχικό ακατέργαστο προϊόν. Κατόπιν προστίθενται κι ένα σωρό αντισυσσωματικές ουσίες για να μη σβολώνει και το προϊόν αυτό φτάνει στο τραπέζι μας. Αυτό δεν είναι το αλάτι που θέλει το σώμα μας . Το σώμα μας θέλει 100% φυσικό θαλασσινό αλάτι.

Το αλάτι έχει πολλές άλλες λειτουργίες εκτός από την απλή ρύθμιση της υγρασίας του σώματος. Εδώ είναι μερικές από τις πρόσθετες σημαντικές λειτουργίες του οργανισμού σύμφωνα με τον Dr. Batmanghelidj στο βιβλίο του ABC of Asthma, Allergies and Lupus στις σελίδες 144-150:

  • Το αλάτι είναι ένα ισχυρό φυσικό αντισταμινικό.  Την επόμενη φορά που θα έχετε μια ρινική καταρροή ή υγρά μάτια από τις αλλεργίες, δοκιμάστε να πιείτε ένα ποτήρι νερό βρύσης, βάλτε μια πρέζα αλάτι στο τέλος της γλώσσας σας και αφήστε το να διαλυθεί.
  • Το ίδιο μπορείτε να κάνετε και για το άσθμα. Την επόμενη φορά δοκιμάστε το παραπάνω πριν χρησιμοποιήσετε τη συσκευή εισπνοών.
  • Το αλάτι βοηθά στην ανακούφιση του «στρες»
  • Το αλάτι είναι σημαντικό για την αφαίρεση της οξύτητας από τα κύτταρα του εγκεφάλου σας.
  • Οι  νεφροί δεν θα λειτουργήσουν σωστά χωρίς αλάτι.
  • Επίσης  η κατάθλιψη και τα συναισθηματικά προβλήματα μπορούν να μετριαστούν κατά πολύ  με τη λήψη περισσότερου αλατιού, πίνοντας περισσότερο νερό, με σωστή διατροφή και περπάτημα.
  • Οι έχοντες προβλήματα ελέγχου της ουροδόχου κύστης και ακούσια απώλεια ούρων θα μπορούσαν να βοηθηθούν με την προσθήκη περισσότερου αλατιού στη διατροφή τους.
  • Οι διαβητικοί μπορούν να περιορίσουν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα τους και να μειώσουν την ανάγκη τους για ινσουλίνη με τη λήψη αλατιού.
  • Οι καρδιακές αρρυθμίες μπορεί να σταματήσουν με την τοποθέτηση μια πρέζας αλάτι στο τέλος της γλώσσας μέχρι να διαλυθεί.
  • Το πεπτικό μας σύστημα απαιτεί το αλάτι για να απορροφήσει σωστά τα τρόφιμα που τρώμε.
  • Εάν έχετε μυϊκές κράμπες  το αλάτι μπορεί να τις ανακουφίσει. Δοκιμάστε να βάλετε μια πρέζα αλάτι στο τέλος της γλώσσας σας και αφήστε το να διαλυθεί.
  • Τα οστά αποκτούν τη σκληρότητά τους από το αλάτι, όχι από το  ασβέστιο.
  • Η οστεοπόρωση προκαλείται από τη μη λήψη αλατιού και νερού καθημερινά.
  • Όσοι  έχουν προβλήματα διατήρησης της στύσης, θα πρέπει να τρώνε περισσότερο αλάτι και να πίνουν περισσότερο νερό .

Σε μια μελέτη σχεδόν 3.000 άνδρες που είχαν υψηλή αρτηριακή πίεση, οι άνδρες σε μια διατροφή χαμηλής περιεκτικότητας σε αλάτι είχαν 430% αύξηση των καρδιακών προσβολών σε σύγκριση με τους άνδρες που έτρωγαν μια δίαιτα πλούσια σε αλάτι.

Αλάτι και υγεία

Σημαντικές ιδιότητες του γνήσιου αλατιού:

  • Σταθεροποιεί τον καρδιακό παλμό και ρυθμίζει την πίεση του αίματος – μαζί με το νερό.
  • Αποσπά την υπέρμετρη οξύτητα από τα κύτταρα, ειδικά από τα εγκεφαλικά κύτταρα.
  • Εξισορροπεί τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για τους διαβητικούς.
  • Είναι απαραίτητο για την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας στα κύτταρα του οργανισμού.
  • Είναι ζωτικής σημασίας για την απορρόφηση των θρεπτικών στοιχείων στην εντερική οδό.
  • Έχει σημαντική αποχρεμπτική δράση, ειδικά στο άσθμα και την κυστική ίνωση.
  • Απομακρύνει τη συμφόρηση στα ιγμόρεια άντρα.
  • Είναι φυσικό, ισχυρό αντισταμινικό. Ο  Προλαμβάνει τις κράμπες.
  • Αποτρέπει την υπέρμετρη παραγωγή σάλιου. Η νυχτερινή σιελόρροια μπορεί να δηλώνει ανεπάρκεια αλατιού.
  • Δυναμώνει τα οστά. Το 20% του αλατιού του οργανισμού βρίσκεται στα οστά. Η ανεπάρκεια αλατιού και η κατανάλωση ραφιναρισμένου αλατιού ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την οστεοπόρωση.
  • Εξομαλύνει τον ύπνο και είναι φυσικό υπναγωγό.
  • Προλαμβάνει την ουρική αρθρίτιδα.
  • Είναι ζωτικής σημασίας για την καλή ερωτική διάθεση.
  • Συμβάλλει στην πρόληψη των κιρσών και της φλεβίτιδας στα πόδια και τους μηρούς.
  • Εφοδιάζει τον οργανισμό με πάνω από 80 απαραίτητα μέταλλα. Το ραφιναρισμένο αλάτι περιέχει μόνο δύο ιχνοστοιχεία. Επιπλέον, το ραφιναρισμένο αλάτι περιέχει επικίνδυνα χημικά πρόσθετα όπως το πυριτικό άλας αλουμινίου, που προκαλεί τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Καταναλώνετε φυσικό θαλασσινό αλάτι

Το ραφιναρισμένο αλάτι δεν ωφελεί σε τίποτα τον ανθρώπινο οργανισμό. Αντίθετα, ευθύνεται για πολλά προβλήματα υγείας, συμπεριλαμβανομένων των χολόλιθων. Το μοναδικό αλάτι που μπορεί να αφομοιώσει το σώμα μας, είναι το ανεπεξέργαστο θαλασσινό και το ορυκτό αλάτι. Για να είναι το αλάτι χρήσιμο στον οργανισμό, πρέπει να διεισδύει στις τροφές. Η υγρασία των φρούτων, λαχανικών, δημητριακών και οσπρίων πρέπει να διαλύει το αλάτι. Αν το αλάτι χρησιμοποιείται στην ξηρή του μορφή και εισέρχεται στο σώμα σε μη ιονισμένη μορφή, προκαλεί δίψα (ένδειξη δηλητηρίασης). Προκαλεί ακόμη περισσότερα προβλήματα όταν δεν αφομοιώνεται .

Μπορείτε να διαλύσετε μία πρέζα αλάτι σε λίγο νερό και να προσθέσετε φρούτα ή άλλες τροφές που γενικά δεν μαγειρεύονται. Αυτό βοηθά την πέψη αυτών των τροφών και την επαναφορά του αλκαλικού pΗ. Η προσθήκη μίας πρέζας αλατιού στο πόσιμο νερό αποκαθιστά τις αλκαλικές του ιδιότητες και παρέχει σημαντικά μέταλλα και ιχνοστοιχεία.

Το φαγητό πρέπει να είναι νόστιμο αλλά όχι αλμυρό

Το φυσικό θαλασσινό αλάτι περιέχει 92 φυσικά συστατικά, ενώ το ραφιναρισμένο (που είναι προϊόν των χημικών βιομηχα­νιών) μόλις δύο: το νάτριο και το χλώριο. Όποτε υπάρχει δι­αιτητική ανεπάρκεια αυτών των στοιχείων, τα κύτταρα χάνουν την ικανότητα τους να ελέγχουν τα ιόντα τους. Αυτό έχει πολύ σοβαρές επιπτώσεις για το ανθρώπινο σώμα. Αν η ισορροπία των ιόντων χαθεί έστω και για ένα λεπτό, τα κύτταρα αρχί­ζουν να ρήγνυνται. Αυτό μπορεί να προκαλέσει νευρολογικές διαταραχές, εγκεφαλική βλάβη ή μυϊκούς σπασμούς, καθώς και κατάργηση των διεργασιών ανάπλασης των κυττάρων.

Το φυσικό θαλασσινό αλάτι (που προέρχεται από αποξηραμέ­νο θαλασσινό νερό) επιτρέπει στα υγρά να ρέουν ελεύθερα ανάμεσα στις μεμβράνες, τα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων και τα σπειράματα (τις διηθητικές μονάδες του νεφρού). Όταν το χλωριούχο νάτριο στο αίμα αυξάνεται, το νερό στους παρακεί­μενους ιστούς προσελκύεται σε αυτό το αίμα που είναι πλούσιο σε αλάτι. Αυτό, με τη σειρά του επιτρέπει στα κύτταρα να επαναπορροφήσουν το εμπλουτισμένο ενδοκυτταρικό υγρό. Τα υγιή νεφρά απομακρύνουν εύκολα τα αλατούχα υγρά. Ωστόσο το ραφιναρισμένο αλάτι αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για το σώμα, αποτρέπει την εύκολη κυκλοφορία των υγρών και των μετάλλων. Συνεπώς, τα συσσωρευμένα υγρά εγκλωβίζονται στις αρ­θρώσεις, τους λεμφικούς πόρους και τα λεμφογάγγλια, και στα νεφρά. Η αφυδάτωση που προκαλεί μπορεί να πυροδοτήσει το σχηματισμό χολόλιθων και άλλα προβλήματα υγείας.

Το σώμα χρειάζεται αλάτι για να πέψει τους υδατάνθρακες. Παρουσία του φυσικού αλατιού, το σάλιο και οι γαστρικές εκ­κρίσεις είναι σε θέση να διασπάσουν τις ίνες των υδατανθράκων. Στη διαλυμένη και ιονισμένη του μορφή, το αλάτι ευοδώνει τις πεπτικές διεργασίες και απολυμαίνει τη γαστρεντερική οδό.

Απεναντίας, το επιτραπέζιο χημικό αλάτι έχει ακριβώς την αντίθετη επίδραση. Για να κάνουν το αλάτι ανθεκτικό στην επαναπορρόφηση της υγρασίας και πιο εύχρηστο για τον κατα­ναλωτή, οι βιομηχανίες αλατιού προσθέτουν στην τελική φόρ­μουλα του αλατιού χημικές ουσίες (αφυγραντικά) και διάφορα λευκαντικά. Μετά την επεξεργασία, το αλάτι δεν μπορεί να αναμειχθεί με τα υγρά του ανθρώπινου σώματος. Αυτό υποσκά­πτει τις πιο βασικές χημικές και μεταβολικές διεργασίες του οργανισμού. Η κατακράτηση υγρών αλλά και τα προβλήματα αυξημένης πίεσης του αίματος είναι οι πιο εμφανείς συνέπειες της κατανάλωσης αλατιού. Το ραφιναρισμένο αλάτι προστίθε­ται σε χιλιάδες τρόφιμα. Πάνω από το 50% του αμερικανικού πληθυσμού υποφέρει από κατακράτηση υγρών (βασική αιτία της παχυσαρκίας).

Πριν αρχίσει η χημική παρασκευή του αλατιού, τότε δηλα­δή που το αλάτι συλλεγόταν από αλυκές, θεωρείτο ένα από τα πολυτιμότερα προϊόντα της γης. Ήταν πιο πολύτιμο ακόμη και από τον χρυσό. Την εποχή που άκμαζε ο πολιτισμός των Κελ­τών, χρησιμοποιούσαν το αλάτι για την αντιμετώπιση σοβαρών σωματικών και διανοητικών διαταραχών, σοβαρών εγκαυμάτων και άλλων ασθενειών. Έρευνες απέδειξαν ότι το θαλασσινό αλάτι διαταράσσει την ισορροπία των ηλεκτρολυτών. Αυτό προκαλεί απώλεια της ανοσοαπάντησης, αλλεργίες και πολλά άλλα προ­βλήματα υγείας.

Πρόσφατα, το αλάτι έχει αποκτήσει κακή φήμη και ο κόσμος έχει μάθει να το φοβάται, όπως φοβάται και τη χοληστερόλη και το φως του ηλίου. Πολλοί γιατροί λένε στους ασθενείς τους να απέχουν από τροφές πλούσιες σε νάτριο. Ωστόσο, η αποχή από το αλάτι μπορεί να προκαλέσει ανεπάρκεια μετάλλων και ιχνοστοιχείων, καθώς και άλλες επιπλοκές. Η κατανάλωση φυ­σικού αλατιού ικανοποιεί την ανάγκη του οργανισμού για αλάτι και δεν διαταράσσει την ισορροπία των ηλεκτρολυτών. Αν η διατροφή σας περιέχει αρκετό κάλιο σε φυσική μορφή, δεν πρέ­πει να ανησυχείτε για τη μικρή ποσότητα νατρίου που περιέχει το θαλασσινό αλάτι. Τροφές που περιέχουν πολύ κάλιο είναι οι μπανάνες, τα βερίκοκα, τα αβοκάντο, ο κολοκυθόσπορος, τα φασόλια, οι πατάτες, η κίτρινη κολοκύθα και άλλα λαχανικά. Όταν μειωθούν τα επίπεδα καλίου κάτω από το φυσιολογικό όριο, το νάτριο (ακόμη και αυτό του φυσικού αλατιού) μπορεί να καταστεί πηγή ανισορροπίας.

Το αλάτι από τα ύδατα που περιβάλλουν τις δυτικές ακτές της Γαλλίας και της Αγγλίας (έχει γκρι χρώμα) είναι εξαιρετικό προϊόν, επειδή λαμβάνεται μέσω της φυσικής αποξήρανσης. Στην αγορά μπορεί κανείς να βρει και άλλους τύπους φυσικού αλατιού. Άλλα είναι πολύχρωμα, άλλα έχουν ροζ χρώμα. Αν ληφθούν διαλυμένα σε νερό ή προστεθούν στα φαγητά, αυτά τα αλάτια έχουν πολύ ευεργετική επίδραση σε κυτταρικό επίπεδο. Τα φυσικό αλάτι συμβάλλει και στην αποτοξίνωση της γαστρεντερικής οδού.

Λίγα λόγια για την επίδραση του ραφιναρισμένου και μη-ραφιναρισμένου αλατιού

Πολλές επεξεργασμένες και τυποποιημένες τροφές περιέ­χουν ανόργανο νάτριο με τη μορφή συντηρητικών, προσθετικών ή ενισχυτικών γεύσης. Το ανόργανο νάτριο, όπως το επιτραπέ­ζιο αλάτι, δεν επιδρά στον οργανισμό όπως το βιοχημικό νάτριο που αποσπάται από «ζωντανές» τροφές. Ορισμένοι επιστήμονες έχουν διαφορετική άποψη. Θεωρούν ότι ένα στοιχείο επιδρά κατά τον ίδιο τρόπο, είτε προέρχεται από οργανική είτε από ανόργανη πηγή.

Εντούτοις, η κλινική εμπειρία έχει αποδείξει ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά. Στην ουσία, το αλάτι αποτε­λεί αντιπροσωπευτικό παράδειγμα.

Η υπέρμετρη κατανάλωση ανόργανου νατρίου, όπως αυτό που περιέχεται στο επιτραπέζιο αλάτι, αυξάνει τις πιθανότητες εμφάνισης αρτηριοσκλήρυνσης, υπέρτασης, αποπληξίας και άλλων επιπλοκών. Τα τελευταία χρόνια, οι ιατρικοί διαιτολόγοι συνιστούν τη μείωση της κατανάλωσης αλατιού. Ουσιαστικά, σε πολλούς ασθενείς υποδεικνύ­εται η πλήρης αποχή από το αλάτι, προκειμένου να αποτραπεί η επιδείνωση των καρδιαγγειακών τους προβλημάτων.

Μολαταύτα, η πλήρης αποχή από το αλάτι έχει μειονεκτή­ματα, αφού το νάτριο είναι συστατικό απαραίτητο για τον ορ­γανισμό. Οι δίαιτες που υποδεικνύουν πλήρη αποχή από το αλάτι, προϋποθέτουν αποχή και από οργανικές πηγές νατρίου. Ωστόσο, οι τροφές που περιέχουν οργανικό νάτριο δεν είναι επιβλαβείς για την υγεία. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι οργανικές τροφές περιέχουν και άλλα μέταλλα και θρεπτικές ουσίες, τα οποία φέρονται αργά στο κυκλοφορικό σύστημα, επιτρέποντας στα υγρά του σώματος να προμηθεύσουν τα κύτ­ταρα με τις σωστές ποσότητες καλίου, μαγνησίου και ασβεστίου.

Το ραφιναρισμένο χλωριούχο νάτριο, όταν λαμβάνεται σε με­γάλες ποσότητες, κατακλύζει το γαστρεντερικό σύστημα, το αίμα, τη λέμφο και τους ιστούς με δύο εξαιρετικά αντιδραστικά ιόντα τα οποία απομονώνονται από τις ουσίες που απαντούν μαζί τους στις τροφές. Η αντίδραση του οργανισμού είναι τραυματική. Απομονωμένο από το φυσικό του πλαίσιο σε μια τροφή, το χλωριούχο νάτριο ενεργεί περισσότερο σαν φάρμακο παρά ως τρόφιμο. Οι ασκούντες τη θεραπευτική χωρίς φάρμακα συνι­στούν το οργανικό, βιοχημικό νάτριο που περιέχεται στις φυσικές τροφές, για να καταπολεμήσουν τα προβλήματα που δημιουρ­γούνται από την υπέρμετρη κατανάλωση ανόργανου νατρίου.

Το νάτριο αποτελεί συστατικό απαραίτητο για πολλούς ιστούς, ειδικά για τα υγρά της μεμβράνης των αρθρώσεων, τους χόνδρους, τους συνδέσμους, το ήπαρ, το σπλήνα, τους μυς, τα τοιχώματα του στομάχου, τον εγκέφαλο, τα κύτταρα του αίμα­τος και το υγρό των ιστών. Όταν ο οργανισμός στερείται το ορ­γανικό νάτριο και λαμβάνει υπέρμετρες ποσότητες ανόργανου, αναπτύσσεται αρθρίτιδα. Η υπέρμετρη κατανάλωση νατρίου τροποποιεί τη χημική σύσταση του αρθρικού υγρού, ερεθίζει τις μεμβράνες και ενθαρρύνει την εναπόθεση αλάτων ασβεστίου. Αυτές οι καταστάσεις αντιμετωπίζονται επιτυχώς με την αύ­ξηση της κατανάλωσης τροφών πλούσιων σε οργανικό νάτριο. Και αυτό επειδή αφενός το στοιχείο αυτό είναι σημαντικός ηλεκτρολύτης του οργανισμού, και αφετέρου μεγάλα ποσοστά του αποβάλλονται μέσω της εφίδρωσης που συνεπάγεται η βαριά σωματική εργασία, ο αθλητισμός, η σάουνα, κ.λπ.

Ένας ασθενής μου ήταν διαπρεπής παίκτης του μπάσκετ. Είχε υποβληθεί σε τέσσερις εγχειρήσεις εξαιτίας φθορών του χόνδρου στον αστράγαλο. Όταν αυτός ο πανύψηλος, δίμετρος άντρας ήρθε στο ιατρείο μου, του είπα:

«Δεν έχεις ταΐσει καλά αυτό τον αστράγαλο».

«Τι εννοείτε;» ρώτησε.

«Η αποκατάσταση των αρθρώσεων απαιτεί το νάτριο που περιέχεται στις φυσικές τροφές».

Όταν τον ρώτησα πόσο βάρος χάνει όταν παίζει σε έναν αγώνα, απάντησε «Περίπου 6 κιλά». Τι νομίζετε πως είναι αυτά τα έξι κιλά που χάνει; Νερό και αλάτι. Το αλάτι είναι νάτριο κατά το ήμισυ. Ο αθλητής αυτός χρειαζόταν επιπλέον οργανι­κό νάτριο προκειμένου να αναπληρώσει τη χαμένη ποσότητα και να προαγάγει την αποκατάσταση των τραυματισμένων ιστών. Οι υψηλές θερμοκρασίες σε συνδυασμό με την υγρασία, η υπέρμετρη κατανάλωση νερού και η εφίδρωση μειώνουν τα αποθέματα νατρίου με γοργό ρυθμό. Όσοι επιδίδονται σε βαριά σωματική εργασία και σε έντονη άθληση, πρέπει να καταναλώ­νουν μεγάλες ποσότητες οργανικού νατρίου. Άλλοι παράγοντες που μειώνουν τα αποθέματα νατρίου είναι ο πυρετός, η σάουνα, η συναισθηματική διέγερση και το ερωτικό πάθος.

Το νάτριο πρέπει να αναπληρώνεται με οργανικά άλατα φρούτων και λαχανικών, και όχι με ανόργανες πηγές. Οι τροφές που είναι πλούσιες σε νάτριο διαθέτουν οργανική, βιοχημική, εύκολα απορροφήσιμη μορφή νατρίου. Ωστόσο, το κοινό επι­τραπέζιο αλάτι, πολλά πρόσθετα και συντηρητικά τροφίμων, καθώς και άλλα τρόφιμα που παρασκευάζονται στο εργαστή­ριο, περιέχουν ανόργανο νάτριο, μη-συμβατό με τη χημεία του ανθρώπινου οργανισμού.

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τη διαφορά ανάμεσα στο χημικό, ανόργανο επιτραπέζιο αλάτι και στο βιοχημικό, ανόργανο νάτριο που περιέχεται στις φυσικές τροφές. Πολλοί άνθρωποι αγνοούν αυτή τη διαφορά που είναι ζωτικής σημα­σίας. Το οργανικό νάτριο εξουδετερώνει το οξικό, βουτυρικό και γαλακτικό οξύ, αλλά και τα λιπαρά οξέα που αποτελούν παραπροϊόντα υπέρμετρης κατανάλωσης λιπαρών, αμυλωδών τροφών, κρέατος, λαρδιού, βουτύρου, πατάτας, λιπαρών ξηρών καρπών και άλλων τροφίμων. Το οργανικό νάτριο επιδρά ήπια και αδιάκοπα, ενώ οι παρενέργειες του είναι μηδενικές.

Στην αγορά διατίθενται πολλά υποκατάστατα αλατιού, τα οποία είναι μείγματα αρωματικών βοτάνων. Τα φυτικά αυτά αλάτια έχουν αλμυρή γεύση. Τα αλάτια βοτάνων μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως καρυκεύματα, κάνοντας τα φαγητά πολύ πιο εύγευστα. Είναι βιοχημικά και αβλαβή για τον ανθρώπινο οργανισμό.

ΛΕΜΟΝΙ vs ΚΑΡΚΙΝΟΣ

Posted: 1 Οκτωβρίου, 2012 in ΑΙΡΕΤΙΚΑ, ΦΑΕ ΠΙΕ
Ετικέτες: ,

Ο Χυμός του Λεμονιού είναι 10.000 φορές ισχυρότερος από τη Χημειοθεραπεία και σκοτώνει 11 ειδών καρκινογόνα κύτταρα! Σας το μεταφέρω απλά. Όσοι είναι του ιατρικού κλάδου ή γνωρίζουν αντίστοιχα, ας τους το μεταδώσουν. Ίσως να υπάρχει αλήθεια και σκοπιμότητα ταυτόχρονα…

Οι ωφέλειες του λεμονιού.

ImageΤο λεμόνι, είναι ένα θαυματουργό προϊόν στο να σκοτώνει τα καρκινογόνα κύτταρα. Είναι 10.000 φορές ισχυρότερο από τη χημειοθεραπεία, γιατί δεν το αποδεχόμαστε αυτό; Διότι υπάρχουν οργανισμοί που ενδιαφέρονται να ανακαλύψουν μια συνθετική ουσία, που να τους επιτρέπει να αποκτήσουν κέρδη φανταστικά!

Για αυτό και από τώρα μπορείς προκαταβολικά να βοηθήσεις έναν φίλο που το χρειάζεται, επιτρέποντάς του να πληροφορηθεί ότι του είναι χρήσιμο να πιει χυμό λεμονιού για την πρόληψη της ασθένειας. Η γεύση του είναι ευχάριστη και φυσικά δεν προξενεί τις φοβερές επιδράσεις της χημειοθεραπείας. Και εφόσον έχει την δυνατότητα να το πράξεις, φύτεψε μια λεμονιά στον κήπο σου. Όλα τα μέρη του είναι ωφέλιμα. Την επόμενη φορά που επιθυμείς να πιεις χυμό, ζήτα φυσικό χυμό λεμονιού χωρίς συντηρητικά. Πόσα άτομα πεθαίνουν ενώ το μυστικό αυτό παραμένει φυλαγμένο, με καχυποψία, ώστε να μη θέσει σε κίνδυνο τα κέρδη εκατομμυρίων των μεγάλων φαρμακευτικών επιχειρήσεων!

Όπως γνωρίζετε πολύ καλά, η λεμονιά είναι χαμηλή. Δεν καταλαμβάνει μεγάλο χώρο. Όλοι τη γνωρίζουν σαν λεμονιά. Το φρούτο του είναι ένα κιτρικό προϊόν με διαφορετικές όψεις, το εσωτερικό του μπορεί να φαγωθεί άμεσα ή να επεξεργαστεί για την παραγωγή ποτών, αναψυκτικών, γλυκισμάτων κλπ. Το σημαντικό σε αυτό το φυτό οφείλεται στα ισχυρά αντικαρκινικά αποτελέσματά του. Και ακόμα και εάν του αποδίδονται περισσότερες χημικές ιδιότητες, το σημαντικότερο αυτού είναι δράση του πάνω στις κύστες και τους όγκους. Το φυτό αποτελεί μια θεραπευτική αγωγή για τον καρκίνο, δοκιμασμένο σε καρκίνους όλων των μορφών. Υπάρχουν ορισμένοι που το συνιστούν για όλες τις μορφές καρκίνου. Επιπλέον το θεωρούν σαν έναν παράγοντα αντιμικροβιακού ευρέος φάσματος, κατά των μολύνσεων των βακτηριδίων και όγκων, ικανό στην καταπολέμηση των εσωτερικών παρασίτων και σκουληκιών, ρυθμιστή τη υψηλής αρτηριακής πίεσης, είναι αντικαταθλιπτικό και καταπολεμά το άγχος και τις νευρικές διαταραχές.

Η πηγή αυτής της πληροφορίας είναι εντυπωσιακή: προέρχεται από έναν εκ των μεγαλύτερων φαρμακευτικών εταιρειών στον κόσμο που διαβεβαιώνει ότι μετά από 20 χρόνια εργαστηριακών μελετών, που πραγματοποιήθηκαν από το 1970 και συνακόλουθα έτη. Τα εξαχθέντα συμπεράσματα ήταν: καταστρέφει τα καρκινογόνα κύτταρα 12 τύπων καρκίνων, συμπεριλαμβανομένων, του εντέρου κόλον, του στήθους, του προστάτη, των πνευμόνων και του παγκρέατος…

Τα χημικά συστατικά του δένδρου κατέδειξαν ότι δρα 10.000 καλύτερα στην επιβράδυνση ανάπτυξης των καρκινογόνων κυττάρων από το φαρμακευτικό προϊόν adriamycin, ένα χημειοθεραπευτικό φαρμακευτικό προϊόν, που χρησιμοποιείται συνήθως στον κόσμο όλο.

ImageΤο πλέον εντυπωσιακό της θεραπείας είναι ότι με τον εξαγόμενο χυμό λεμονιού καταστρέφονται μόνον τα καρκινογόνα κύτταρα και δεν επιδρά στα υγιή. Το κείμενο κυκλοφόρησε από το Ινστιτούτο των Επιστήμων Υγείας, llc 819n, Charles Street, Βαλτιμόρη, MD 1201.

(Σημείωση «ID») Το αναδημοσιεύουμε γιατί και άν δεν αληθεύουν τα συγκεκριμένα στοιχεία, το λεμόνι δεν βλάπτει. Η καχυποψία του κοινού όσον αφορά τις προθέσεις των μεγάλων πολυεθνικών δεν έχει αυξηθεί τυχαία τα τελευταία 30 χρόνια. Υπήρξαν ζωντανά παραδείγματα εγκληματικών ενεργειών κατά της ανθρωπότητας από αρκετές φαρμακοβιομηχανίες, μερικές από τις οποίες τελικά στις ΗΠΑ, κατηγορήθηκαν και καταδικάστηκαν. Οι καπνοβιομηχανίες είναι ένα παράδειγμα. Το ίδιο συνέβη με τις ορμόνες. Οι φαρμακοβιομηχανίες έπεισαν του γιατρούς ότι οι ορμόνες βελτιώνουν την εμφάνιση της γυναίκας μετά την εμμηνόπαυση, με αποτέλεσμα εκατομμύρια γυναίκες στις ΗΠΑ για πάνω από 20 χρόνια να φορτώνουν τον οργανισμό τους με περιττές ορμόνες και με αποτέλεσμα ο αριθμός των καρκινογενέσεων στις συγκεκριμένες γυναίκες να εκατονταπλασιαστεί και να πεθάνουν εκατομμύρια γυναίκες! Έπρεπε δηλαδή, να πεθάνουν τόσα εκατομμύρια γυναίκες για να παραδεχτούν τελικά, ότι οι ορμόνες παράγουν καρκινογενέσεις; Υπάρχουν πολλές πανεπιστημιακές μελέτες οι οποίες «πνίγονται» από τις φαρμακοβιομηχανίες, που στηρίζουν ότι υπάρχουν εναλλακτικές θεραπείες του καρκίνου, αντί της χημειοθεραπείας, όμως τα κέρδη από τη διάθεση αυτού του χημικού φαρμάκου είναι τεράστια! )

Παρατηρήσεις:

Eπειδή μετέφερα απλώς το άρθρο, πρέπει να κάνω μερικές παρατηρήσεις πάνω σε αυτό. Το άρθρο είναι πρόχειρο κατά την άποψή μου και η πηγή άγνωστη από ότι φαίνεται… τουτέστιν καταντάει θεωρία συνομωσίας, όχι βέβαια ότι αποκλείεται.

Εγώ από τη μεριά μου να εξηγήσω μερικές ιδιότητες του λεμονιού που σίγουρα βοηθάει σε πολλά. Στο μέλλον ίσως γράψω και σχετικό άρθρο για τις χρήσεις του λεμονιού.

-Το λεμόνι κάνει το αίμα μας αλκαλικό κάτι που καταπολεμά το καρκίνο όπως και οι άλλες αλκαλικές τροφές. Ο καρκίνος δεν ζει σε αλκαλικό περιβάλλον. Υπάρχουν πολλές μελέτες για αυτό.

-Το λεμόνι είναι πολύ καλό αντιμικροβιακό.

-Το λεμόνι περιέχει μεγάλη ποσότητα βιταμίνης C, περισσότερη από το πορτοκάλι, αποδειγμένο επιστημονικώς και αυτό.

-Όλοι οι ασθενείς με σοβαρές αρρώστιες παίρνουν συμπληρώματα βιταμίνης C, επειδή υπάρχει έλλειψη στον οργανισμό. Ακόμη και σίδηρος να μας λείπει η αιτία πολλές φορές είναι ότι δεν έχουμε βιταμίνη C που είναι απαραίτητη για να απορροφηθεί ο σίδηρος. Γιατί να παίρνουμε χάπια ενώ μπορούμε να πάρουμε φυσική βιταμίνη πίνοντας χυμό λεμονιού;

-Το λεμόνι είναι άριστο καθαριστικό του οργανισμού από τοξίνες. Αν οι τοξίνες δεν είναι αρκετά υπεύθυνες για τη δημιουργία καρκίνου τότε τι είναι;

-Το λεμόνι μαζί με λάδι χρησιμοποιείται από φυσικούς θεραπευτές για να καθαρίζει το συκώτι. Όποιος έχει υγιές συκώτι είναι σχεδόν απίθανο να έχει σοβαρή ασθένεια.

Image-Ο χυμός λεμονιού είναι γνωστό για τις διαιτητικές του ιδιότητες και αποτελεί ένα ισχυρό αποτοξινωτικό που αναζωογονεί την ίδια στιγμή το πεπτικό σύστημα. Διαλύει και απομακρύνει γράσο.

-Για την αντιμετώπιση του εκζέματος, μείγμα από τον χυμό ενός ώριμου λεμονιού με παρθένο ελαιόλαδο και μετά κάνουμε επάλειψη στην πληγείσα επιφάνεια, πολλές φορές την ημέρα. Τα αποτελέσματα είναι άμεσα.

-Έχει δοκιμαστεί επίσης, με καλά αποτελέσματα, σε ψωριασικές πλάκες περιορίζοντας την έκταση της βλάβης αλλά και τον κνησμό.

-Μειώνει τη χοληστερίνη, καθαρίζει τα αιμοφόρα αγγεία και τονώνει το ενδοκρινικό σύστημα.

-Είναι ένα φυσικό αντισηπτικό που παρεμποδίζει την ανάπτυξη των βακτηρίων.

-Ένα ζεστό ρόφημα με χυμό λεμονιού και μέλι είναι μια πολύ αποτελεσματική θεραπεία κατά των κρυολογημάτων, γρίπης, πονόλαιμου και άσθματος.

-Έχει χρησιμοποιηθεί επιτυχώς για τη θεραπεία πολλών ασθενειών όπως αναιμία, λευχαιμία αργή πρόληψη του καρκίνου, κετονουρία, πρωτεϊνουρία, πλευρίτιδα, αιμορραγίες, ραχίτιδα, καθώς και σε διάφορες λοιμώξεις, αφροδίσια, πεπτικό έλκος, εντερίτιδα, σκωληκοειδίτιδα, ίκτερος, γρίπη, διάφορες καρδιακές παθήσεις, βρογχίτιδες, άσθμα, βήχας, δερματικές παθήσεις, έρπης, ψωρίαση, έκζεμα, νευραλγίες, αιμορροΐδες, αϋπνία, νευρικότητα, ρευματικός πυρετός, αρθρίτιδα, πέτρες στη χολή, ηπατική ανεπάρκεια, πυρετός, κλπ.

-Από αυτά τα λίγα και μόνο συμπεραίνουμε ότι το λεμόνι είναι ένα σοβαρό φάρμακο-τροφή για τον οργανισμό μας .

Ψάχνοντας για βιβλιογραφία για το λεμόνι και τις ιδιότητές του, ανακάλυψα το μικρό αλλά καταπληκτικό βιβλίο του Stanley Burrough – The master cleanser. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα, γιατί περιέχει μια από τις πιο εύκολες, φτηνές και αποτελεσματικές μεθόδους αποτοξίνωσης ολόκληρου του οργανισμού.

 

25 έξυπνες χρήσεις του λεμονιού για το σπίτι

Το λεμόνι είναι ο καρπός του υβριδικού δέντρου που ονομάζεται λεμονιά (επιστ. Κιτρέα η λεμονέα) και ανήκει στην οικογένεια των Ρυτοειδών (εσπεριδοειδών).
Ο καρπός αυτός χρησιμοποιείται κυρίως για τον χυμό του, παρόλο που χρησιμοποιούνται επίσης το πιο σαρκώδες μέρος του καρπού και ο φλοιός του, ιδιαίτερα στη μαγειρική. Ο χυμός του λεμονιού περιέχει περίπου 5% κιτρικό οξύ, το οποίο δίνει στα λεμόνια τη χαρακτηριστική ξινή τους γεύση και pH από 2 μέχρι 3.

Τα λεμόνια σερβίρονται συχνά ως λεμονάδα ή ως διακόσμηση σε ποτά όπως το παγωμένο τσάι ή αεριούχα αναψυκτικά, με μια φέτα είτε μέσα στο ποτήρι είτε στηριγμένη στο χείλος.
Χρησιμοποιούνται επίσης στην παρασκευή του ιταλικού λικέρ λιμοντσέλο. Ένα κομματάκι λεμόνι προστίθεται επίσης συχνά στο νερό για να δώσει λίγη γεύση.
Ο χυμός λεμονιού χρησιμοποιείται πολύ σε φαγητά με ψάρι. Επιπλέον, χρησιμοποιείται πολύ, μαζί με άλλα υλικά, για μαρινάρισμα κρέατος πριν από το μαγείρεμα.
Μπορούμε όμως να αξιοποιήσουμε τα λεμόνια μας σε άλλες χρήσεις εκτός της μεγειρικής;

Ιδού 25 και πλέον έξυπνες χρήσεις του λεμονιού:

Εξουδετερώνει τις οσμές του τζακιού
Ορισμένες φορές από το τζάκι μας αναδύεται μια άσχημη, βαριά μυρωδιά. Λίγες φλούδες λεμονιού μες τις φλόγες θα αλλάξουν την ατμόσφαιρα.

Αντιμετωπίζει τους λεκέδες στο μάρμαρο
Το μάρμαρο είναι ένα υλικό πορώδες που λεκιάζει και καταστρέφεται εύκολα. Αν δεν μπορούμε να καθαρίσουμε με τα συμβατικά απορρυπαντικά τους επίμονους λεκέδες κάνουμε τα εξής: κόβουμε ένα λεμόνι στα δύο, βουτάμε τη σάρκα σε αλάτι και το τρίβουμε στο λεκέ. Αυτή πρέπει να είναι η τελευταία μας λύση διότι το οξύ του λεμονιού ίσως κάνει τα πράγματα χειρότερα. Ξεπλύνετε καλά μετά τη χρήση.

Φτιάξτε ένα αρωματικό χώρου
Αρωματίστε και ενυδατώστε την ατμόσφαιρα του σπιτιού σας τις μέρες του χειμώνα. Αν έχετε τζάκι τοποθετήστε από πάνω ένα επισμαλτωμένο σκεύος, γεμίστε το με νερό και βάλτε μέσα φλούδα λεμονιού, πορτοκαλιού, ξυλάκια κανέλας, μπαχαρικά και φλούδα μήλου.

Εξουδετερώστε τις μυρωδιές από το χώμα της γάτας σας
Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσετε κάποιο αρωματικό σπρέϋ για να καλύψετε τις μυρωδιές από τις ακαθαρσίες της γάτας σας ή για να δημιουργήσετε ευχάριστη ατμόσφαιρα στο μπάνιο. Κόψτε δύο λεμόνια, βάλτε τα σε ένα δίσκο και σύντομα ο χώρος θα πλημμυρίσει από ευχάριστο άρωμα λεμονιού.

Βελτιώστε τη μυρωδιά του υγραντήρα χώρου
Όταν ο υγραντήρας σας αρχίσει να μυρίζει άσχημα αλλάξτε τη μυρωδιά του με τρεις ή τέσσερις κουταλιές χυμού λεμονιού στο νερό. Όχι μόνο θα “σβήσει” την άσχημη μυρωδιά, αλλά θα βελτιώσει την ατμόσφαιρα στο χώρο σας. Επαναλάβετε κάθε δύο εβδομάδες.

Καθαρίστε τα μπρούτζινα αντικείμενα
Αποχαιρετήστε τη μαυρίλα στα μπρούτζινα, χάλκινα ή ανοξείδωτα αντικείμενα. Με ένα μείγμα χυμού λεμονιού και αλατιού (ή μαγειρικής σόδας) καλύψτε τη μαυρισμένη επιφάνεια. Αφήστε το για 5 λεπτά και στη συνέχεια καθαρίστε με ζεστό νερό, ξεπλύνετε και γυαλίστε. Το ίδιο μείγμα είναι ιδανικό για να καθαρίσετε ανοξείδωτους νεροχύτες.

Γυαλίστε επιχρωμιωμένες επιφάνειες
Αντιμετωπίστε τα μεταλλικά άλατα και γυαλίστε βρύσες και άλλες χρωμιωμένες επιφάνειες τρίβοντάς τες με το εσωτερικό της φλούδας του λεμονιού. Ξεπλύνετε και στεγνώστε με ένα καθαρό πανί.

Δεν μαυρίζουν οι πατάτες σας
Οι πατάτες και τα κουνουπίδια καμιά φορά μαυρίζουν κατά το βρασμό, ιδιαίτερα όταν περιμένετε παρέα… Σιγουρευτείτε ότι τα παραμείνουν κάτασπρα ρίχνοντας μια κουταλιά χυμού λεμονιού στο βραστό νερό.

Φρεσκάρετε το ψυγείο σας
Το λεμόνι απορροφά τις μυρωδιές του ψυγείου. Ρίξτε λίγο χυμό λεμονιού σε βαμβάκι ή σε ένα σαπούνι και αφήστε το στο ψυγείο για αρκετές ώρες.

Γυαλίστε τα θαμπά αλουμίνια
Τρίψτε θαμπά αλουμινένια σκεύη με το εσωτερικό της φλούδας λεμονιού και καθαρίστε με ένα μαλακό πανί.

Δεν κολλάει το ρύζι
Όταν βράζετε ρύζι ρίξτε λίγο χυμό λεμονιού ώστε το ρύζι σας να γίνει σπειρωτό και να μη μετατραπεί σε μια ενιαία κολλώδη μάζα

Καθαρίστε τις επιφάνειες κοπής της κουζίνας σας
Αφότου ψιλοκόψετε κρεμμύδια, σκόρδα, κρέας, ψάρια και λοιπά υλικά με έντονη οσμή τρίψτε την επιφάνεια κοπή σας με λεμόνι.

Διατηρήστε το πράσινο χρώμα του γκουακαμόλε
Έχετε φτιάξει ένα νόστιμο γκουακαμόλε πριν το πάρτυ και δεν θέλετε να σας μαυρίσει πριν φτάσουν οι καλεσμένοι. “Ψεκάστε” το ελεύθερα με χυμό λεμονιού και θα παραμείνει φρέσκο και πράσινο. Το ίδιο ισχύει και για τις φρουτοσαλάτες σας.

Δώστε τραγανή υφή στο “ταλαιπωρημένο” μαρούλι
Μη πετάξετε το “μαλακωμένο” μαρούλι σας στον κάδο των αχρήστων. Με λίγο λεμόνι μπορείτε να φτιάξετε μια νόστιμη σαλάτα. Στίψτε μισό λεμόνι σε μια γαβάθα με κρύο νερό. Βάλτε μέσα το μαρούλι σας και αφήστε το στην ψύξη για μία ώρα. Στεγνώστε τα φύλλα του μαρουλιού και βάλτε τα στη σαλάτα ή στο σάντουιτς.

Απομακρύνετε τα έντομα από την κουζίνα
Δεν χρειάζεστε εντομοκτόνα για να ξεμπερδέψετε με τα οικιακά μυρμήγκια. Ψεκάστε με χυμό λεμονιού τις γωνίες και τις πόρτες. Σκορπίστε επίσης λίγες φλούδες λεμονιού έξω από την είσοδο: τα μυρμήγκια θα καταλάβουν ότι είναι ανεπιθύμητα, όπως επίσης ψύλλοι και κατσαρίδες.

Καθαρίστε το φούρνο μικροκυμάτων
Ο φούρνος μικροκυμάτων έχει γεμίσει με καρβουνιασμένες τροφές; Μπορείτε να τον καθαρίσετε δίχως να χαράξετε την επιφάνεια αναμειγνύοντας τρεις κουταλιές της σούπας χυμού λεμονιού σε ενάμιση ποτήρια νερό και βάλτε τα σε ένα βαθύ σκεύος. Ανάψτε το φούρνο σας σε υψηλή θερμοκρασία για 5 ως 10 λεπτά και οι υδρατατμοί θα μαλακώσουν τα ξεραμένα υπολείμματα. Καθαρίστε με ένα μαλακό πανί.

Δώστε ευχάριστο άρωμα στον κάδο των σκουπιδιών
Αν ο κάδος των απορριμμάτων μυρίζει δυσάρεστα πετάξτε στον πάτο φλούδες λεμονιού και πορτοκαλιού.

Λευκάνετε ευαίσθητα υφάσματα
Η παραδοσιακή χλωρίνη μπορεί να λεκιάσει τα ρούχα μας στο πλυντήριο εξαιτίας της επαφής των μεταλλικών μερών με το νερό. Μουλιάστε τα ευαίσθητα ρούχα σε ένα μείγμα χυμού λεμονιού και μαγειρικής σόδας για μισή ώρα πριν την πλύση. Διαλυμένος σε νερό ή σκέτος, ο χυμός λεμονιού θεωρείται άψογο λευκαντικό για τα ρούχα σας και τους δίνει υπέροχο άρωμα φρεσκάδας.

Απομακρύνετε τους “κρυμμένους” λεκέδες
Καθαρίστε τους λεκέδες κάτω από τη μασχάλη με ένα μείγμα χυμού λεμονιού (ή λευκού ξυδιού) και νερού.

Ενισχύστε το απορρυπαντικό του πλυντηρίου ρούχων
Προσθέστε ένα ποτήρι χυμό λεμονιού στο απορρυπαντικό για να απομακρύνετε λεκέδες από μέταλλα ή σκουριά.

Αφαιρέστε τη μούχλα από τα ρούχα
Κάντε ένα μείγμα λεμονιού-αλατιού και τρίψτε τη μουχλιασμένη επιφάνεια του υφάσματος. Στη συνέχεια στεγνώστε στον ήλιο. Επαναλάβετε μέχρι να φύγει ο λεκές.

Ως προϊόν ομορφιάς
Προτού καταφύγετε σε ακριβά καλλυντικά δοκιμάστε να βάλετε χυμό λεμονιού σε κηλίδες ή φακίδες στο πρόσωπό σας. Αφήστε το για 15 λεπτά και ξεπλύνετε καλά.

Κάντε ελαφρύ ντεκαπάζ
Για να ξανθές ανταύγειες στα μαλλιά σας προσθέστε ένα τέταρτο του ποτηριού χυμό λεμόνι σε τρία τέταρτα νερό και απλώστε. Κατόπιν καθίστε στον ήλιο. Επαναλάβετε καθημερινά για μια εβδομάδα.

Καθαρίστε και λευκάνετε τα νύχια σας
Προσθέστε το χυμό μισού λεμονιού σε ένα ποτήρι ζεστό νερό και βάλτε μέσα τα δάχτυλά σας για 5 λεπτά. Τρίψτε τα στη συνέχεια με τη φλούδα του λεμονιού και ξεχάστε τη μανικιουρίστ.

Καθαρίστε το πρόσωπό σας
Ο χυμός του λεμονιού είναι ιδανικός για καθαρισμό και απολέπιση του προσώπου σας, όπως επίσης και για απομάκρυνση των μαύρων στιγμάτων.

Φρεσκάρετε την αναπνοή σας
Το κιτρικό οξύ του λεμονοχυμού σκοτώνει τα βακτήρια που προκαλούν την κακή αναπνοή. Κάντε πλύση στόματος με λεμονοχυμό και ξεπλύνετε με άφθονο νερό.

Κατά της πιτυρίδας
Κάντε μασάζ στο τριχωτό της κεφαλής με 2 κουτάλια της σούπας χυμό λεμονιού και ξεβγάλτε. Στη συνέχεια ανακατέψτε ένα κουτάλι του τσαγιού λεμονοχυμό σε ένα ποτήρι νερό και επαναλάβετε. Η πιτυρίδα θα εξαφανιστεί.

Απολυμάνετε τις γρατζουνιές
Χτυπήσατε; Βάλτε λίγες σταγόνες λεμονιού στην πληγή και σκοτώστε τα μικρόβια.

Μαλακώστε τα ταλαιπωρημένα άκρα
Τα χέρια σας έχουν σκληρύνει; Τα πόδια σας πονούν; Κάντε μασάζ με ένα μείγμα λεμονιού και νερού. Στη συνέχεια κάντε μασάζ με ελαιόλαδο και καθαρίστε τα άκρα σας με ένα μαλακό πανί.

Το λεμόνι εξαφανίζει επίσης τις μυρμηγκιές και τα εξανθήματα!

Το βότανο Αχιλλέα – Achillea millefolium είναι ένα από τα αγαπημένα μου και με συναρπάζει που και αυτό έχει μεγάλη ιστορία. Το έχω βρει σε πολλά βουνά όπου πηγαίνω και πάντα το μαζεύω και το αποξηραίνω για να έχω ολόκληρο το χειμώνα. Το χρησιμοποιώ σε περιπτώσεις πυρετού και πόνων περιόδου, αλλά και γιατί μου αρέσει η γεύση και το άρωμά του. Μου θυμίζει πόσο ωραία είχα περάσει στα βουνά όπου άνθιζε. Κάποιοι που γνώρισα είπαν πως την Αχιλλέα την τρώνε ωμή και κάποιοι άλλοι πως κάνουν σούπα τα άνθη της. Επειδή εκτιμώ πολύ όλα τα βότανα προσπαθώ να τα φέρω στον κήπο μου! Την τελευταία φορά που βρήκα Αχιλλέα, σε βουνό της κεντικής Γερμανίας, μάζεψα και τους σπόρους της και τώρα περιμένω με αγωνία να ανθήσει!

Η Αχιλλέα είναι ένα ιθαγενές φυτό της Ευρώπης και της δυτικής Ασίας με μακραίωνη ιστορία ως επουλωτικό. Στους κλασικούς χρόνους ήταν γνωστό ως herba militaris. Για πολλά χρόνια το χρησιμοποιούσαν σαν δυναμωτικό και πικρό τονωτικό και όλα τα είδη των πικρών αλκοολούχων ποτών (bitters) παρασκευαζόταν από αυτό.

Το όνομά της η Αχιλλέα το πήρε από τον ήρωα Αχιλλέα και ο θρύλος λέει πως η Αχιλλέα φυτρώνει από την σκουριά που έπεσε στο χώμα από το δόρυ του Αχιλλέα για να θεραπεύει πολλούς συντρόφους του στον Τρωικό πόλεμο. Ένας μύθος λέει, όταν ο Αχιλλέας πληγώθηκε στη φτέρνα από το δηλητηριασμένο βέλος του Πάρη, η θεά Αφροδίτη κλαίγοντας τον συμβούλεψε να πάρει την Αχιλλέα που είναι το καλύτερο βότανο για πληγές. Από αυτόν τον μύθο η Αχιλλέα έχει πάρει το όνομά της καθώς και άλλες ονομασίες όπως το «Δάκρυ της Αφροδίτης», το «χαμόγελο της Αφροδίτης». Ένας άλλος μύθος λέει πως ο Αχιλλέας διδάχτηκε τις φαρμακευτικές ιδιότητες της Αχιλλέας για την θεραπεία των πληγών ειδικότερα από τον δάσκαλο Χείρωνα.

Οι Δρυίδες έδωσαν στην Αχιλλέα πολλές ιερές δυνάμεις και την χρησιμοποιούσαν για να προβλέψουν τον καιρό. Οι αρχαίοι Κινέζοι πρόλεγαν το μέλλον σε μια τελετή που περιγράφεται στο Ι Τσιγκ – το βιβλίο των χρησμών, γνωστό ως Χρησμός με βλαστό Αχιλλέας.

Πολλές λαϊκές παραδόσεις δίνουν στην Αχιλλέα πολλές ισχυρές και μαγικές δυνάμεις και την αφιερώνουν στον άγιο Ιωάννη του βαπτιστή. Πολλοί λαοί κρεμούσαν την Αχιλλέα στις εξώπορτες των σπιτιών τους και στις εκκλησίες την παραμονή της γιορτής του Ιωάννη του βαπτιστή. Μετά την δύση του Ηλίου έκαιγαν την Αχιλλέα σε λατρευτικές πυρές τις φωτιές του Αι Γιάννη.

Όπως και το δόρυ που σκότωσε τον Αχιλλέα έτσι και η Αχιλλέα πίστευαν πως μπορεί να βλάψει.

Το χρησιμοποιούσαν οι μάγισσες στα μαγικά φίλτρα που έφτιαχναν και έπαιρνε την ονομασία «παιχνίδι του διαβόλου» όπου φαίνεται πως η Αχιλλέα σχετίζεται με κακά πνεύματα.

Λαϊκές παραδόσεις λένε πως αν κρεμάσουμε ένα κλαδάκι Αχιλλέας πάνω από την κούνια του μωρού μας μπορεί να κρατήσει τα κακά πνεύματα μακριά. Επίσης αν κρατήσουμε μια Αχιλλέα πάνω στα βλέφαρά μας μπορούμε να δούμε ποιος κυριαρχεί στις σκέψεις μας.

Μια λαϊκή αντιπυρετική θεραπεία λέει να κόψουμε ένα φύλλο Αχιλλέας με το αριστερό χέρι λέγοντας ταυτόχρονα το όνομα του άρρωστου και όταν φάμε το φύλλο, ο πυρετός θα πέσει.

Τα παλιά χρόνια ο κόσμος σεβόταν τις θεραπευτικές ιδιότητες της Αχιλλέας γι’ αυτό και την αποκαλούσε «το ιώδιο των αγρών».

Τον Μεσαίωνα έτριβαν λίγο από τα φύλλα της Αχιλλέας για να σταματήσουν την ρινορραγία αλλά και για να σταματήσουν ημικρανίες από την υπέρταση, προκαλούσαν ρινορραγία γαργαλώντας τις εσωτερικές μεμβράνες της μύτης με ένα φύλλο. Έτσι η Αχιλλέα ονομάστηκε nosebleed – μάτωμα μύτης. Επίσης η Αχιλλέα πήρε το όνομα «θερμοβότανο» επειδή είναι αντιπυρετική.

Η Αχιλλέα έχει άμεση σχέση με τον έρωτα γι’ αυτό στους γάμους αποτελούσε παράδοση να τρώνε Αχιλλέα και να την τοποθετούν στην ανθοδέσμη της νύφης. Πίστευαν πως η Αχιλλέα εξασφάλιζε ότι ο έρωτας των νεόνυμφων θα κρατούσε τουλάχιστον επτά χρόνια. Γι’ αυτό ακόμη μια ονομασία του φυτό είναι «επταετής έρωτας». Την χρησιμοποιούσαν και στην μαντική για να προβλέψουν τον μελλοντικό εραστή. Αν κάποια κοπέλα μάζευε Αχιλλέα ένα βράδυ με πανσέληνο από τάφο νεαρού άντρα και το έβαζε κάτω από μαξιλάρι της, θα ονειρευόταν τον μελλοντικό αγαπημένο της. Οι κοπέλες εκείνης της εποχής για να ελέγξουν τα αισθήματα του αγαπημένου τους γαργαλούσαν εσωτερικά την μύτη του μ’ ένα φύλλο Αχιλλέας λέγοντας ταυτόχρονα «χιλιόφυλλο, χιλιόφυλλο κάνε με να φυσήξω δυνατά, αν η μύτη του ματώσει τώρα, ο καλός μου με αγαπά».

Ο Διοσκουρίδης ο Αναζαρβέας (1ος μ.Χ. αιώνας) την χρησιμοποίησε σαν αιμοστατικό.

Επίσης το χρησιμοποιούσαν από πολύ παλιά σαν αιμοστατικό για να σώσουν τραυματίες στα πεδία μάχης και για να ρίξουν τον πυρετό τους.

Οι Αγγλοσάξονες ονόμασαν την Αχιλλέα «επισκευαστή σωμάτων» και οι Ινδιάνοι της Αμερικής εκτιμούσαν την ικανότητα να γιατρεύει πληγές και τραύματα.

Ένας νοσοκόμος του 1ου παγκόσμιου πολέμου διηγιόταν τον τρόπο που γιάτρευε τις πληγές δεκάδων στρατιωτών σε στιγμές όπου δεν υπήρχε άλλου είδους περίθαλψη, παρά μόνο η Αχιλλέα.

Στην Γερμανία τον 16ο αιώνα έριχναν στα βαρέλια του κρασιού σπόρους Αχιλλέας για να διατηρούνται καλύτερα τα κρασιά. Στις βόρειες χώρες χρησιμοποιούσαν την Αχιλλέα αντί του λυκίσκου για την μπύρα.

Στην Ιρλανδία το 19ο αιώνα πίστευαν πως η Αχιλλέα έφερνε καλοτυχία επειδή ήταν το πρώτο φυτό που έκοψε ο Ιησούς όταν ήταν παιδί. Σύμφωνα με λαϊκή πεποίθηση, όποιος έβλεπε όνειρο να μαζεύει Αχιλλέα για να θεραπεύσει κάποιον, σύντομα θα μάθαινε ευχάριστα νέα. Επίσης πίστευαν πως η Αχιλλέα γιάτρευε πληγωμένες και ραγισμένες από έρωτα καρδιές. Είναι το λουλούδι των γενεθλίων για όσους γεννήθηκαν 16 Ιανουαρίου και σύμφωνα με τον Νίκολας Κάλπεπερ βρίσκεται υπό την επίδραση της Αφροδίτης.

Είναι γνωστή η Αχιλλέα εδώ και αιώνες για τις επουλωτικές της ιδιότητες, γι ‘αυτό και στην Σκοτία παρασκεύαζαν μια παραδοσιακή αλοιφή για την επούλωση πληγών.

Στις μέρες η Αχιλλέα χρησιμοποιείται πολύ στην αρωματοποιία, βοτανοθεραπεία και στην αρωματοθεραπεία

 Οι ιδιότητες της Αχιλλέας

Χημικές ιδιότητες της Αχιλλέας.

Έχουν απομονωθεί από την Αχιλλέα γύρω στις 40 χημικές ουσίες. Και σύμφωνα μ’ αυτά τα χημικά συστατικά μπορούμε να καταλάβουμε τις θεραπευτικές ιδιότητες της Αχιλλέας.

Περιέχει 1,4 % αιθέριο έλαιο, το οποίο έχει μπλε χρώμα και περιέχει την αζουλίνη έως 51% η οποία έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Περιέχει ακόμα βορνεόλη, τερπινεόλη, λιναλοόλη, σαβινένιο, χαμαζουλένιο που είναι αντιφλεγμονώδη και αντιαλλεργικό, καμφορά, σινεόλη, ισοαρτεμισία κετόνη και ίχνη θουξόνης. Και το χαμομήλι περιέχει αζουλένιο που είναι ένα σεσκιτερπενικό δικυκλικό.

Επίσης η Αχιλλέα περιέχει σεσκιτερπενικές λακτόνες, οι οποίες είναι η μιλλεφολίδη και η ακέτυλο βαλχανολίδη οι οποίες είναι πικρές και τονωτικές ουσίες, φλαβονοειδή τα οποία είναι υπεύθυνα για την αντισπασμωδική δράση της Αχιλλέας, πολυακετυλένια, τριτερπένια, φυτικές χρωστικές, οι οποίες διευρύνουν τις περιφερειακές αρτηρίες και συντελούν στη διάλυση θρόμβων. Ακόμα περιέχει ταννίνες, που έχουν επουλωτικές ιδιότητες, κουμαρίνες, σαπωνίνες, στερόλες, ένα όξινο γλυκοαλκαλοειδές την αχιλεΐνη, η οποία δίνει την χαρακτηριστικά πικρή γεύση στην Αχιλλέα, μειώνει την υπέρταση και σταματάει τις αιμορραγίες και είναι αντιοξειδωτική ουσία, κυανιδίνη, η οποία επηρεάζει τα νεύρα των εσωτερικών οργάνων και επιβραδύνοντας τον καρδιακό παλμό. Επίσης περιέχει αμινοξέα, οξέα όπως σαλικυλικό οξύ, σάκχαρα όπως γλυκόζη, σουκρόζη, μανιτόλη, βιταμίνη C και Κ, κινεόλι, προαζουλένη, στυπτικές ουσίες, ρητινώδης ουσία και άλατα.

Φυσικές ιδιότητες του αιθέριου ελαίου της Αχιλλέας

Το αιθέριο έλαιο προέρχεται από απόσταξη με ατμό από τα άνθη του φυτού και είναι ένα σκούρο πράσινο-μπλε υγρό με φρέσκια δροσερή, γλυκιά αλλά στυφή οσμή με ελαφρώς πικρή γεύση.

Η νότα αιθέριου ελαίου είναι υψηλή, πράγμα του σημαίνει ότι εξατμίζεται εύκολα και στάζει γρήγορα.

Το αιθέριο έλαιο είναι ουσιαστικά μια φυσική σύνθετη οργανική ένωση με έντονη οσμή, που σχηματίζεται στα άνθη της Αχιλλέας και λιγότερο στα φύλλα της. Το αιθέριο έλαιο παραμένει εκεί και δεν κυκλοφορεί στα διάφορα μέρη του φυτού. Από χημική άποψη δεν έχει καμία σχέση με τα πραγματικά έλαια (γλυκερίδια). Το αιθέριο έλαιο είναι πολύ σημαντικό για το φυτό γιατί το χρησιμοποιεί για να αμύνεται σε διάφορες επιθέσεις εντόμων και ζώων.

Το υδροδιάλυμα που βγαίνει από την απόσταξη μαζί με το αιθέριο έλαιο είναι εξίσου καλό για το δέρμα όπως και το ροδόνερο. Η μυρωδιά του είναι άγρια και δυνατή που μοιάζει περισσότερο με την οσμή των λουλουδιών παρά με το αιθέριο έλαιο.

Οι θεραπευτικές ιδιότητες της Αχιλλέας

Είναι ένα αρωματικό, πικρό, τονωτικό, χωνευτικό φυτό, το οποίο καθαρίζει το αίμα.. Είναι ορεκτικό και χρήσιμο για κουρασμένους και καταπονημένους ανθρώπους. Έχει σπασμολυτικές, στυπτικές, ηρεμιστικές, αντιαλλεργικές, αντιφλεγμονώδεις, αντιμικροβιακές, αντιαιμορραγικές, αντιφλογιστικές, επουλωτικές, παυσίπονες ιδιότητες. Η Αχιλλέα καθαρίζει το αίμα, διαστέλλει τα αγγεία του αίματος, είναι υποτασικό, εμμηναγωγό, αντιπυρετικό, αυξάνει την εφίδρωση, την διούρηση, την έκκριση της χολής, και βοηθάει στην δυσπεψία. Είναι αντιοξειδωτική και απομακρύνει τυχόν τοξίνες από τον οργανισμό.

Για εσωτερική χρήση συστήνετε καλύτερα το έγχυμα ή το αφέψημα της Αχιλλέας.

Θωρείται το βότανο που η μητέρα φύση έχει χαρίσει στις γυναίκες, αφού καλμάρει πολλές γυναικολογικές ανωμαλίες όπως δυσμηνόρροια δηλαδή έντονοι πόνοι περιόδου, αμηνόρροια, διαταραχές στην εμμηνόπαυση και σπασμούς μήτρας – σύμφωνα με τον γιατρό Jean Valnet. Είναι ρυθμιστικό της περιόδου και μειώνει την έντονη αιμορραγία της περιόδου.

Είναι αντισπασμωδική, σπασμολυτική γι’ αυτό και χρησιμοποιείται σε αέρια, νευρικούς σπασμούς, αλλά και στο άσθμα, την κολίτιδα και άλλες νευρικές γαστροπάθειες, που χρειάζονται τη χαλάρωση των εσωτερικών λείων μυών. Δρα εξαιρετικά στους μυς της μήτρας.

Χορηγείται στην ατονία του πεπτικού συστήματος.

Είναι ανθελμινθική, σκοτώνει κάποια παράσιτα των εντέρων αν γίνεται εσωτερική χρήση της Αχιλλέας με χυμούς ή βάμματα.

Έχει παυσίπονες ιδιότητες και μαλακώνει τους πόνους αρθριτικών και ρευματισμών.

Είναι αντιπυρετική η Αχιλλέα και ιδανική σε κρυολογήματα, γρίπη, καταρροή, βήχα. Διεγείρει την εφίδρωση και σφίγγει τους εσωτερικούς βλεννογόνους της μύτης και του λαιμού, μειώνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο την έκκριση της βλέννας. Από προσωπική χρήση της Αχιλλέας το έγχυμα της Αχιλλέας ρίχνει πυρετούς μέχρι 38 βαθμών!

Είναι διουρητική, καθαρίζει τα νεφρά και την ουρήθρα. Είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική στην ακράτεια ούρων των παιδιών και δίνεται σε χαπάκια που έχουν μέσα τους σκόνη Αχιλλέας.

Είναι χολαγωγική δηλαδή αυξάνει την έκκριση της χολής με αποτέλεσμα να δημιουργεί κατάλληλες συνθήκες για την κανονική λειτουργία του συκωτιού και γι’ αυτό βοηθάει στην πέψη λιπαρών τροφών.

Τονώνει την κυκλοφορία του αίματος και γι’ αυτό χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις κιρσών, φλεβίτιδας και αιμορροΐδων. Έχει αγγειοδιασταλτικές ιδιότητες και βοηθάει ενάντια στην υπέρταση. Είναι προληπτική ενάντια στις θρομβώσεις και στην αρτηριοσκλήρυνση και ισχαιμία. Συστήνεται ιδιαίτερα σε ηλικιωμένα άτομα.

Για εξωτερική χρήση συστήνεται καλύτερα ο χυμός, το κατάπλασμα ζεματισμένων φύλλων ή σκόνη ξερών φύλλων.

Η Αχιλλέας είναι στυπτική, αιμοστατική δηλαδή σταματάει τις εξωτερικές αιμορραγίες και είναι επουλωτικό για πληγές, αλλά και εσωτερικές αιμορραγίες, όπως των πνευμόνων, του στομάχου, των εντέρων, της μήτρας, των νεφρών, σε ρινορραγίες και σε αιμορροΐδες. Στις ρινορραγίες ο χυμός της Αχιλλέας στάζετε στην μύτη, ή μουσκεύεται μια γάζα όπου μπαίνει στις τρύπες της μύτης.

Κάνει καλό στο λιπαρό δέρμα και το καθαρίζει σε βάθος, θεραπεύει πολλές δερματοπάθειες, ακμή, έρπη, φλεγμονές δέρματος, καλόγηρους, αλλεργίες, φαγούρα, λειχήνες. Επειδή καθαρίζει το αίμα, χρησιμοποιείται εσωτερικά σαν έγχυμα σε δερματοπάθειες. Θεραπεύει ραγάδες της θηλής του μαστού, ραγάδες των χεριών. Θεραπεύει τις αιμορροΐδες και τις ανακουφίζει.

Εμποδίζει την τριχόπτωση αν κάνουμε συχνές εντριβές με αφέψημα Αχιλλέας.

Έχει παυσίπονες ιδιότητες, τα φρέσκα φύλλα της Αχιλλέας αν τα μασήσουμε σταματάνε τον πονόδοντο.

Παρενέργειες της Αχιλλέας

Η χρήση της Αχιλλέας για πολύ μεγάλο διάστημα μπορεί να επιφέρει δερματικά στίγματα, ζαλάδες, θολώσεις και πονοκεφάλους. Σπάνια η Αχιλλέα μπορεί να προκαλέσει αλλεργική αντίδραση. Το αιθέριο έλαιο της Αχιλλέας απαγορεύεται στην εγκυμοσύνη.

 Η χρήση της Αχιλλέας

Συνδυαστικότητα της Αχιλλέας με άλλα βότανα

Η Αχιλλέα συνδυάζεται πολύ καλά με το Ζαμπούκο και την μέντα ή το δυόσμο για κρυολογήματα και πυρετούς, με το φλαμούρι για την υπέρταση και το Χαμομήλι για τη δυσπεψία. Επίσης συνδυάζεται με περγαμόντο, ύσσωπο, ιεροβότανο, κέδρο, άρκευθο, λεμόνι, μανταρίνι, μελισσόχορτο, δεντρολίβανο, βετιβέρ, τσαγιόδεντρο, πεύκο, βαλεριάνα, μυρτιά.

Συνταγές με Αχιλλέα για εσωτερική χρήση

  • Πόνοι περιόδου, δυσπεψία και άλλες στομαχικές ανωμαλίες

Κάνουμε έγχυμα 1 μέρος Αχιλλέας, 10 μέρη βρασμένου νερού και αφήνουμε το μίγμα για 20 λεπτά. Το πίνουμε ζεστό 2- 3 φορές την ημέρα.

  • Δυσπεψία

Φτιάχνουμε βάμμα Αχιλλέας και παίρνουμε 20 σταγόνες, 3 φορές την ημέρα, το πρωί 6 σταγόνες, το μεσημέρι και το βράδυ από 7 σταγόνες διαλυμένες πάντα μέσα στο τσάι μας.

  • Λοιμώξεις του πεπτικού

Αναμιγνύουμε ίσα μέρη από Αχιλλέα, μέντα (Menta piperita) και Καλογιάννη (Nepeta cataria). Φτιάχνουμε ένα αφέψημα με 2 κουταλάκια του γλυκού από το μίγμα σε 1 φλιτζάνι νερό. Πίνουμε 2 φορές την ημέρα.

  • Ρύθμιση εμμήνων

Για κοπέλες που έχουν άτακτο ρυθμό εμμήνων να πίνουν έγχυμα από μίγμα Αχιλλέα, χαμομήλι και μελισσόχορτο, σύμφωνα με τη φαρμακολογία Κωστή.

  • Κρυολόγημα

Αναμιγνύουμε ίσα μέρη Αχιλλέας, μέντας και κουφοξυλιάς. Φτιάχνουμε έγχυμα βάζοντας ένα κουταλάκι από το μίγμα σε ζεστό νερό για 10 με 20 λεπτά. Πίνετε 3 φορές την ημέρα, πρωί, μεσημέρι και βράδυ από 1 φλιτζάνι.

  • Υψηλός πυρετός

Φτιάχνουμε έγχυμα με 1 κουταλάκι Αχιλλέα

1 κουταλάκι ευπατόριο (Eupatorium perfoliatum)

1 πρέζα τσίλι (Capsicum frutescens)

1 φλιτζάνι νερό

Βράζουμε το μίγμα για 5 λεπτά και το πίνουμε ζεστό. Μπορούμε να πιούμε έως 4 φλιτζάνια την ημέρα.

  • Ήπιος πυρετός

Φτιάχνουμε έγχυμα με

½ κ.γ. Αχιλλέα

½ κ.γ. ζαμπούκο (Sambucus nigra)

100 ml ζεστό νερό

Αφήνουμε το μίγμα να σταθεί 10 λεπτά και το σουρώνουμε. Πίνουμε έως και 4 φλιτζάνια την ημέρα.

  • Αιμορραγία μήτρας

Για την αιμορραγία της μήτρας εξαιτίας φλεγμονωδών εξελίξεων φτιάχνουμε έγχυμα με ένα κουταλάκι του γλυκού Αχιλλέα σε 2 ποτήρια ζεστό νερό. Πίνουμε 1 κουτάλι της σούπας 3 φορές την ημέρα.

  • Ουροποιητικό Σύστημα

Πίνουμε 30 στ. βάμμα αχιλλέας μέσα στο τσάι μας, 3 φορές την ημέρα.

  • Βρογχικό άσθμα

Αλθαία ρίζα 30%

Θυμάρι 20%

Αχιλλέα 15%

Τουσιλάγκο 15%

Μολόχα 15%

Λεβάντα 5%

500 γρ νερό

Φτιάχνουμε ένα αφέψημα με τα παρακάτω βότανα, τα βράζουμε για 5 λεπτά και τα αφήνουμε να κρυώσουν σκεπασμένο. Στραγγίζουμε το μίγμα και το πίνουμε 4 φορές την ημέρα.

  • Φλεγμονές της χοληδόχου κίστης

Αγριμόνιο 15 μέρη

Αχιλλέα 20 μέρη

Ερυθραία 20 μέρη

Μελισσόχορτο 10 μέρη

Βαλσαμόχορτο 10 μέρη

Φασκόμηλο 25 μέρη

Ράμνος 6 μέρη

Δυόσμος 8 μέρη

Φτιάχνουμε ένα μίγμα με τα παραπάνω βότανα. Βάζουμε μια κουταλιά της σούπας σε 2 ποτήρια βραστό νερό 300 γρ. Σκεπάζουμε το δοχείο και το αφήνουμε ώσπου να κρυώσει. Το στραγγίζουμε και πίνουμε 1 ποτήρι 2 με 3 φορές την ημέρα πριν το φαγητό.

  • Συκώτι

Φτιάχνουμε το παρακάτω μίγμα:

Βαλσαμόχορτο 20 μέρη

Ταραξάκο 20 μέρη

Ράμνος 15 μέρη

Αχιλλέα 15 μέρη

Καρποί άγριας

τριανταφυλλιάς 10 μέρη

μουστάκια καλαμποκιού 20 μέρη

Ρίχνουμε 1 κουτάλι σούπας από το μίγμα σε ένα ποτήρι βραστό νερό και το αφήνουμε 10 λεπτά, το σουρώνουμε και τα βότανα τα βράζουμε για 5 λεπτά ακόμα σε ένα ποτήρι νερό. Αναμιγνύουμε τα δυο τσάγια και πίνουμε 2 ποτήρια την ημέρα για 15 με 30 ημέρες.

Συνταγές με Αχιλλέα για εξωτερική χρήση

  • Πλύσεις δέρματος, κομπρέσες και πλύσεις του κόλπου, πρηξίματα

Βάζουμε μια χούφτα Αχιλλέα σε 1 λίτρο νερό για να βράσει 10 λεπτά

Πίνουμε 3 ποτήρια την ημέρα ένα το πρωί, ένα το μεσημέρι και ένα το βράδυ για 15 ημέρες.

  • Λοσιόν τριχόπτωσης

Φτιάχνουμε ένα αφέψημα με μια χούφτα Αχιλλέα σε 1 λίτρο νερό και κάνουμε εντριβές στις ρίζες και στο μαλλί.

  • Λοσιόν αντισηπτική – επουλωτική

1 φλιτζάνι του τσαγιού αποσταγμένο καυτό νερό

50 γρ. οινόπνευμα

1 ξύλο κανέλας

φλούδα από ένα λεμόνι

1 φλιτζάνι του καφέ αχιλλέα

1 φλιτζάνι του καφέ μελισσόχορτο

1 φλιτζάνι του καφέ καλέντουλα

1 φλιτζάνι του καφέ άνθη λεβάντας

Αφήνουμε τα βότανα μέσα στο καυτό νερό για μισή ώρα, τα σουρώνουμε και προσθέτουμε το οινόπνευμα.

  • Ηρεμιστικό και κατευναστικό μπάνιο

Φτιάχνουμε ένα πυκνό αφέψημα Αχιλλέας και το ρίχνουμε στην μπανιέρα μας.

  • Ατμόλουτρο με Αχιλλέα

Το ατμόλουτρο με Αχιλλέα ανοίγει και καθαρίζει τους πόρους του δέρματος και αν κάνουμε εισπνοές καλμάρει την φλεγμονή του αναπνευστικού συστήματος. Βράζουμε μια χούφτα Αχιλλέα σε δύο λίτρα νερό και εισπνέουμε για μερικά λεπτά τον ατμό.

  • Αιμορροΐδες, κιρσώδη έλκη, για πληγές δέρματος ή δερματοπάθειες

Χρησιμοποιούμε αφέψημα με μια χούφτα Αχιλλέας σε ένα λίτρο νερό ή καλύτερα χυμό αν την έχουμε φρέσκια.

  • Λοσιόν για ακμή

1 φλιτζάνι του τσαγιού καυτό νερό αχιλλέας

1 φλιτζάνι άνθη λεβάντας

1 φλιτζάνι άνθη αχιλλέας

1 φλιτζάνι άνθη αλθαίας

1 κουτάλι σούπας θυμάρι

1 φλιτζάνι τσαγιού οινόπνευμα

Βάζουμε τα βότανα σε καυτό νερό και τα αφήνουμε 20 λεπτά, μόλις κρυώσουν προσθέτουμε το οινόπνευμα και τα αφήνουμε για 40 λεπτά. Σουρώνουμε το μίγμα και το βάζουμε σε γυάλινο μπουκάλι, σε σκιερό μέρος.

Είναι μια λοσιόν αντισηπτική, επουλωτική, καταπραϋντική.

Βάζουμε την λοσιόν στο πρόσωπο 1 με 2 φορές την ημέρα σε δέρματα λιπαρά με ακμή, και μια φορά την ημέρα σε λιγότερο λιπαρά δέρματα.

  • Εκδορές, μώλωπες, κοψίματα

Βάλετε πάνω στο προβληματικό μέρος κατάπλασμα με Αχιλλέα.

  • Ωταλγία

Για τους πόνους των αυτιών ρίχνουμε μερικές σταγόνες κρύο τσάι Αχιλλέας μέσα στο αυτί.

  • Ορεκτικό πικάντικο τσάι

Ανακατεύουμε 8 μέρη αψιθιά με 2 μέρη Αχιλλέας. Φτιάχνουμε έγχυμα με 1 κουταλάκι του γλυκού του μίγματος σε 2 ποτήρια ζεστό νερό. Πίνουμε ένα κουτάλι της σούπας, μισή ώρα πριν το φαγητό.

Συνταγές φαγητών με Αχιλλέα

Τα φρέσκα φύλλα της Αχιλλέας μπορούν να μπουν σε σαλάτα.

Τα φρέσκα άνθη της Αχιλλέας μπορούν να γίνουν σούπα. Είναι μια πικρή και δυναμωτική σούπα.

Λικέρ αχιλλέας

300 γρ. φρέσκια αχιλλέα ή 200 γρ ξερή

1 λίτρο οινόπνευμα 40% όπως βότκα

Βάζουμε σε ένα βάζο τα παραπάνω υλικά και τα αφήνουμε για 10 ημέρες κουνώντας τα συχνά. Σουρώνουμε το μίγμα στύβοντας το καλά και προσθέτουμε ζάχαρη.

 Οι ποικιλίες της Αχιλλέας

Στην Ελλάδα υπάρχουν 24 ποικιλίες της Αχιλλέας και παρακάτω θα γνωρίσουμε πέντε είδη της Ελλάδας απο τα οποία κάποια είναι ενδημικά του Ολύμπου.

Achillea ageratifolia

Η Achillea ageratifolia είναι ένα πολυετές ποώδες φυτό που σχηματίζει χλόη. Έχει ξυλώδη βάση με αρκετούς μη ανθοφόρους ρόδακες, πολυάριθμους αδιακλάδιστους ανθοφόρους βλαστούς ύψους 10-25 cm, οι οποίοι φέρουν ένα μόνο ανθό πλάτους 15 – 25 cm . Τα φύλλα είναι επιμήκη λογχοειδή, κτενοειδή, στενά σπαθοειδή, 20-50 Χ 2-4 mm, που μικραίνουν βαθμιαία.

Αρκετά κοινό σε σχισμές ξηρών ασβεστολιθικών βράχων και ακρώρειες βράχων, μεταξύ 700 με 2000 υψόμετρο ή χαμηλά 400 μέτρα σε χαράδρες. Ανθίζει από αρχές Μαΐου έως Αύγουστο ανάλογα με το υψόμετρο.

Η Achillea ageratifolia ή Αγριαψιθιά είναι ενδημικό φυτό των Βαλκανίων και βρίσκεται και στον Όλυμπο στα χαμηλά υψόμετρα μέχρι τα 2600 m. Είναι κοινό σε γυμνούς επιφανειακούς ασβεστόλιθους και ράχες από 700 μέχρι 1500 m περίπου.

Achillea ambrosiaca

Η Achillea ambrosiaca είναι ένα ενδημικό φυτό του Ολύμπου (δηλαδή ο Όλυμπος είναι το μοναδικό μέρος της γης όπου βρίσκεται αυτή η ποικιλία της Αχιλλέας!) και αρκετά συχνό στην περιοχή των κορυφών και περιστασιακά μέχρι τα 1800 m περίπου μέσα σε χαράδρες. Έχει πυκνά τεφροειδές με πτερότμημα φύλλα και ανιόντες βλαστούς μήκους 8- 20 cm που φέρουν 4 με 10 λευκά άνθη μήκους 2-3 mm.

Achillea grandifolia

Η Achillea grandifolia είναι ενδημικό φυτό των νότιων και κεντρικών τμημάτων της Βαλκανικής Χερσονήσου. Είναι ένα όρθιο, πολυετές φυτό, ύψους 60-110 cm και μέτρια φύλλα βλαστού        10 Χ 5 cm. Αυτή η ποικιλία είναι η ψηλότερη και με τα μεγαλύτερα φύλλα από τα άλλα είδη Αχιλλέας. Τα φύλλα είναι επίπεδα και συνήθως πτερότμημα με φυλλάρια πτεροσχιδή. Τα άνθη είναι ακτινωτά σαν ομπρέλες χρώμα άσπρο. Βρίσκεται σε σκιερές χαράδρες μεταξύ 700 και 1900 m.

Achillea crithmifolia

Η Achillea crithmifolia είναι ιθαγενές φυτό των Βαλκανίων. Είναι πολυετές είδος με απλούς βλαστούς, ύψους 20 – 50 cm , που φέρουν επίπεδα πτεροσχιδή φύλλα, και καταλήγουν σε άνθη ακτινωτά σαν ομπρέλες, χρώματος υπόλευκο. Βρίσκεται σε ξέφωτα πευκοδάσους, σε ξηρά λιβάδια, κατά μήκος οδών από τα χαμηλά υψόμετρα μέχρι τα 2300 m.

Achillea holosericea

Η Achillea holosericea είναι ενδημικό στα κεντρικά και νότια τμήματα της Βαλκανικής Χερσονήσου. Είναι ένα πολυετές φυτό με βλαστούς όρθιους, ύψους 25 cm. Τα φύλλα της βάσης είναι μεγάλα 15 Χ 4 cm, με αργυρόχροες τρίχες, πτεροσχιδή με ωοειδής λοβούς, ενώ τα φύλλα του βλαστού είναι λίγα και μικρά. Τα άνθη είναι ακτινωτά πολυάριθμα, διαταγμένα σε κόρυμβο και έχουν μήκος 2 mm και χρώμα λαμπερό κίτρινο. Το είδος αυτό είναι ευρέως διαδεδομένο μεταξύ 700 και 2300 m περίπου.

Βιβλιογραφία

Θεραπευτικά βότανα και φυτά – εκδόσεις Ίριδα

Τα φαρμακευτικά Βότανα και οι χρήσεις τους – Hans Fluck – Εκδόσεις Μπίμπης

Σημειώσεις Αρωματοθερεπείας – Πόπη Κανά – NHS

Τα βότανα στην τρίτη χιλιετία και η χρήση τους στην Οικογένεια – Χρήστος Κάτσης – Εκδόσεις Χιλιόφυλλο

Περιοδικό Natural Health Science – τεύχος 2 – Λεβάντα- Σπύρος Ζουρνατζής

Μαγικά Βότανα – Margaret Picton – Εκδόσεις Κοχλίας

100 Βότανα 1000 θεραπείες – Κώστας Μπαζαίος

Εύκρατες Γεύσεις – Στέλιος Παρλιάρου

Μ. Αβραμάκης Θ. Βραχνάκης – Αρωματικά και φαρμακευτικά Φυτά, 2005

Β. Σκρουμπής – Αρωματικά, φαρμακευτικά και μελισσοτροφικά φυτά της Ελλάδας, Εκδόσεις Αγρότυπος 1998

Β. Σκρουμπής – Αρωματικά φυτά και αιθέρια έλαια, Β’ έκδοση, 1988

Τα βότανα στην κουζίνα – Μαρία & Νίκος Ψιλάκης

Φυτά του Ολύμπου – Arne Strid – Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας –1980

Αιθέρια έλαια – Colleen K. Dodt – Εκδόσεις Ψύχαλου

Φυσικές συνταγές ομορφιάς – Τάκης και Παμπίτσα Καβαλλιεράτου – Εκδόσεις Πατάκη

Η διατροφή των Αρχαίων Ελλήνων

Posted: 26 Σεπτεμβρίου, 2012 in ΦΑΕ ΠΙΕ
Ετικέτες:

ImageΑν καλούσαμε στις μέρες μας σ’ ένα γεύμα κάποιους αρχαίους Έλληνες όπως τον… Ηρόδοτο, τον Ηρακλή ή τον Αριστοφάνη, σίγουρα θα τους τρομάζαμε με τον πλούτο και την ποικιλία των εδεσμάτων που θα τους προσφέραμε. Εξαιτίας του ότι δεκάδες από τις σημερινές τροφές ήταν εντελώς άγνωστες στους αρχαίους Έλληνες, όπως η πατάτα λ.χ. από τα βασικότερα είδη της σημερινής διατροφής έγινε γνωστή στους Ευρωπαίους το 1530 και οι Έλληνες γεύτηκαν τη νοστιμιά της 300 χρόνια αργότερα, το 1832.

Άγνωστα επίσης ήταν στους προγόνους μας και γενικά στους Μεσογειακούς λαούς, το ρύζι, η ζάχαρη, το καλαμπόκι, ο καφές, οι ντομάτες και τα ζαρζαβατικά (μελιτζάνες, πιπεριές, μπάμιες) τα πορτοκάλια και τα λεμόνια, το κακάο και διάφορα μπαχαρικά, τα ποικίλα ποτά, ακόμη και το ούζο- αφού φαίνεται να αγνοούσαν τον τρόπο της απόσταξης- τα ζυμαρικά, και ένα πλήθος από διάφορα αγαθά, που κατακλύζουν σήμερα τις αγορές μας.

Αλλά, παρ’ όλες τις ελλείψεις τόσων βασικών αγαθών, οι αρχαίοι Έλληνες ήταν καλοφαγάδες. Στα συμπόσιά τους τα τραπέζια ήταν βαρυφορτωμένα και το κρασί έρεε άφθονο.

Σ’ ένα πλούσιο δείπνο (περίπου τον 5ο π.Χ. αιώνα) μπορούσε κανείς να δει τυρί της Αχαΐας, σύκα και μέλι της Αττικής, «αίθοπα οίνο» από τη Χίο και τη Λέσβο, θαλασσινά από τις πλούσιες ακτές της Εύβοιας, δαμάσκηνα από τη Δαμασκό της Συρίας, κριθαρένιο ψωμί από την Πύλο, φάβα ή ζωμό από μπιζέλια, τηγανίτες βουτηγμένες στο λάδι και γαρνιρισμένες με μέλι, τυρί αλογίσιο, που έτρωγαν μόνο οι «πολεμοχαρείς», βραστούς βολβούς, ραπάνια για να φεύγει το μεθύσι και βέβαια τις πίτες της Αθήνας, καύχημα της πόλης, παραγεμισμένες με τυρί, μέλι και διάφορα «νωγαλεύματα».

Όλα αυτά τα εδέσματα της Αρχαίας Ελλάδας και ο «τρόπος» διατροφής των αρχαίων Ελλήνων προσελκύουν αρκετούς ανθρώπους της εποχής μας να αναζητούν λεπτομέρειες για την καθημερινή ζωή των αρχαίων Ελλήνων.

Λιτοδίαιτοι και Καλοφαγάδες

ImageΑν και υπήρχαν κάποιοι Έλληνες που στα συμπόσιά τους και γενικότερα η τροφή τους αποτελούνταν από ποικίλα εδέσματα, η Αθήνα και γενικότερα η Αρχαία Ελλάδα αντιμετώπιζε πάντα ένα μεγάλο πρόβλημα: την φτώχεια, η οποία είχε γίνει παντοτινός σύντροφος των Αρχαίων Ελλήνων.

Το άγονο έδαφος της Ελλάδας, η δυσκολία στις συγκοινωνίες και βέβαια οι πολύχρονοι πόλεμοι είχαν όπως ήταν φυσικό μεγάλη επίπτωση και στη διατροφή των αρχαίων.

Σ’ αυτό συντελούσε και η περιορισμένη παραγωγή της ελληνικής γης.

Η Αττική ήταν πολύ «λεπτόγεως» (άπαχη γη) και εξαιτίας του μεγάλου προβλήματος του νερού η παραγωγή της ήταν αρκετά μικρή. Τα κύρια γεωργικά προϊόντα της αρχαίας Ελλάδας ήταν το κριθάρι, το σιτάρι, το κρασί, το λάδι και οι ελιές. Στην Αττική έβγαινε επίσης μέλι και σύκα που ήταν το πιο εκλεκτό φρούτο για τους αρχαίους.

Το λάδι το χρησιμοποιούσαν όχι μόνο για τα φαγητά τους, αλλά και για το φωτισμό, για την παρασκευή φαρμάκων και καλλυντικών και ήταν απαραίτητο για τους αθλητές, που το άλειφαν στα κορμιά τους στις παλαίστρες.

Οι Αθηναίοι ήταν οι διασημότεροι για την ολιγοφαγία τους, γι’ αυτό βγήκε και η έκφραση «αττικηρώς ζην».

Γενικά όμως οι αρχαίοι ήταν λιτοδίαιτοι, γι’ αυτό και είχαν αυτοχριστεί «μικροτράπεζοι» και «φυλλοτρώγες».

Ο πολύτιμος άρτος των Αρχαίων

ImageΤα δημητριακά αποτελούσαν την κύρια βάση της διατροφής για τους αρχαίους. Αλλά τόσο το σιτάρι όσο και το κριθάρι δεν ήταν σε αφθονία για τους Αθηναίους, έτσι αναγκάζονταν να το εισάγουν από άλλα μέρη.

Το αλεύρι από κριθάρι, ζυμωμένο σε γαλέτες ήταν το πιο συνηθισμένο καθημερινό ψωμί και ονομαζόταν μάζα.

Στη ζύμη του ψωμιού έβαζαν διάφορα καρυκεύματα, όπως μάραθο, δυόσμο και μέντα ακόμη, για να πάρει το ψωμί μια διαφορετική νοστιμάδα. Και φυσικά, έβαζαν το απαραίτητο αλάτι.

Ακόμη οι αρχαίοι είχαν τα εξής είδη ψωμιού:

Το σιμιγδαλένιο, το ψωμί από χοντράλευρο, το ψωμί από διάφορα γεννήματα, από ένα είδος σίκαλης της Αιγύπτου και το «ψωμί από κεχρί».

Λόγω της μεγάλης «αγάπης» των Αθηναίων για το ψωμί, του έδιναν διάφορα ονόματα, ανάλογα με τον τρόπο που ψηνόταν, όπως:

«Ιπνίτης» ήταν το ψωμί που έψηναν μέσα σε θερμή σκάφη.

«Εσχαρίτης» το ψωμί που ψηνόταν στις σχάρες.

«Άρτο τυρόεντα» τυρόπιτα θα τον λέγαμε σήμερα.

«Κριβανίτης άρτος» γινόταν από σιμιγδάλι.

Το «όφωρος» ήταν ένα γλύκισμα από ζύμη, σουσάμι και μέλι. Βέβαια αναφέρονται και από τους αρχαίους και διάφορα άλλα είδη ψωμιού.

Γνωστές επίσης ήταν και οι λαγάνες

ImageΚαι οι Αθηναίοι φουρνάρηδες είχαν καλή φήμη, για τα γλυκίσματα και τις πίτες τους.

Οι αρχαίοι εκτιμούσαν πολύ περισσότερο από εμάς σήμερα την ύπαρξη του ψωμιού, και θεωρούσαν πως η μεγάλη ποικιλία του ψωμιού ήταν πολυτέλεια, αφού συνήθιζαν να τρώνε μόνο ένα κομμάτι κριθαρένια μπομπότα.

«Εγώ προσωπικά πιστεύω πως αυτή η αγαπητή συνήθεια των αρχαίων δηλαδή η μεγάλη ποικιλία ψωμιού που χρησιμοποιούσαν οφείλεται στο ότι το κριθάρι και το σιτάρι ήταν δύο από τα κύρια γεωργικά προϊόντα της Αρχαίας Ελλάδας και προσπαθούσαν να τα αξιοποιήσουν όσο καλύτερα μπορούσαν».

Εδέσματα και συνταγές

Οι αρχαίοι Έλληνες φρόντιζαν στα γεύματα και στα δείπνα τους, τα τραπέζια να είναι πλούσια. Αποτελούνταν συνήθως από ψωμί, γλυκίσματα, φρούτα, ελιές, πίτες, κρέατα και χορταρικά. Φυσικά και από άφθονο κρασί.

Από τα όσπρια, γνωστά στους αρχαίους ήταν τα φασόλια, οι φακές, τα ρεβίθια (που τα προτιμούσανε ψημένα), τα μπιζέλια και τα κουκιά, που τα έτρωγαν συνήθως σε πουρέ (έτνος).

Οι Αθηναίοι συνήθιζαν να έχουν στα σπίτια τους μεγάλη ποικιλία τροφών όπως ψωμί, λουκάνικα, σύκα, γλυκίσματα, μέλι, τυρί, τρυφερά χταπόδια, τσίχλες, σπουργίτια και άλλα πολλά.

ImageΈνα σπίτι όμως με τόσα αγαθά θα ξεπερνούσε και τα σημερινά σούπερ-μάρκετς.

Ένα από τα πιο απαραίτητα αγαθά σ’ ένα σπίτι ήταν το λάδι. Κάτι που, όπως σημειώσαμε, ήταν απαραίτητο και στις παλαίστρες, για ν’ αλείφουν οι αθλητές τα κορμιά τους. Οι αρχαίοι συνήθιζαν να βγάζουν λάδι από άγουρες ελιές, που το προτιμούσανε στις σαλάτες τους. Επίσης από τα αμύγδαλα και τα καρύδια έβγαζαν ένα είδος λαδιού, καλό για τα γλυκίσματά τους. Φημισμένα ήταν τα λάδια της Σάμου και της Ικαρίας.

Από τα απαραίτητα επίσης στο καθημερινό τραπέζι των αρχαίων ήταν το γάλα και το τυρί, που ήταν όμως δύο σπάνια αγαθά. Μάλιστα οι διαιτολόγοι συνιστούσαν, για τους αθλητές, το μαλακό τυρί. Πολλές φορές για να πήξει καλά το τυρί, έβαζαν μέσα στο γάλα, που έβραζε, ένα κωνοροειδές φυτό, κνήκον ή οκνήκος.

Φυσικά, τα σκόρδα και τα κρεμμύδια ήταν στο καθημερινό μενού. Ορισμένοι όμως θεωρούσαν αυτό το είδος διατροφής χωριάτικο (όπως το ίδιο γίνεται και σήμερα, στις μέρες μας, κάποιοι περιφρονούν πολύτιμες τροφές για τη ζωή μας, μόνο και μόνο από το άκουσμά τους, την εμφάνισή τους αλλά και την «διασημότητά» τους).

Από τα εκλεκτότερα εδέσματα ήταν οι κοχλιοί, τα σαλιγκάρια, που τα έτρωγαν οι Κρητικοί.

Τα μικρά πουλιά, σπίνους, τσίχλες, ακόμη και τους λαγούς, αφού τα ψήνανε, τα διατηρούσανε μέσα σ’ ευωδιαστό λάδι. Μάλιστα, το παραγεμίζανε με διάφορα καρυκεύματα, κάτι που συνηθίζεται και σήμερα στα χωριά της Μάνης.

ImageΓια τους φτωχούς ανθρώπους οι σούπες ήταν το πιο συνηθισμένο καθημερινό φαγητό. Έτρωγαν βέβαια και ψαρόσουπες, που η πλούσια όμως τάξη της απέφευγε!

Ένας ζωμός που ευχαριστούσε ιδιαίτερα τον Ηρακλή ήταν ο ζωμός από μπιζέλια.

Στα χορταρικά έριχναν μια σάλτσα φτιαγμένη από λάδι, δριμύ ξύδι, διάφορα καρυκεύματα, ακόμη και μέλι.

Τα θαλασσινά που προτιμούσε ο λαός, ήταν οι σαρδέλες του Φαλήρου, το πιο συνηθισμένο θαλασσινό, μαζί με κριθαρένιο ψωμί. Αντίθετα, τα χέλια, ήταν πανάκριβα, περίπου τον 5ο αι. π.Χ.

Οι Έλληνες έτρωγαν συχνότερα ψάρι από κρέας.

Το πιο διαδεδομένο πρωινό ρόφημα, αφού βέβαια αγνοούσαν τον καφέ, ήταν το γάλα, κυρίως το κατσικίσιο, κι ένα ανακάτεμα από χλιαρό νερό και μέλι, που προκαλούσε ιδιαίτερη ευχαρίστηση.

Στις κωμωδίες του Αριστοφάνη αναφέρονται εδέσματα που μας ξενίζουν.

Στους «Ιππείς» μιλάει για «ξίγκι βοδινό ψημένο μέσα σε συκόφυλλα». Αναφέρεται επίσης ο «κάνδυλος» ένα ανακάτεμα από μέλι, γάλα, τυρί και λάδι, του «μυττωτό», ένα είδος σκορδαλιάς με πράσα, σκόρδα, τυρί και μέλι.

Βέβαια πολλοί ήταν αυτοί που στα έργα τους πρόσθεσαν «μια γεύση κουζίνας» ανέφεραν δηλαδή συνταγές και εδέσματα της εποχής, γιατί γνώριζαν πως οι αρχαίοι έχουν αδυναμία σ’ αυτά, έτσι θα έβρισκαν τα έργα τους πιο ελκυστικά.

Στις θυσίες τους ετοίμαζαν και ένα είδος πλακούντος, κάτι δηλαδή σαν πίτα, που το’ λεγαν «πελανό». Ήταν ένα παχύρρευστο κράμα από αλεύρι, μέλι και λάδι.

Άλλα εδέσματα: «Έκχυτος», που αναφέρεται σ’ ένα επίγραμμα της Παλατινής Ανθολογίας, ήταν ένα μείγμα από αλεύρι και ψημένο τυρί, που το έριχναν σε ειδικά καλούπια και τα γέμιζαν με κρασί μελωμένο.

«Κάνδαυλος», ένα είδος φαγητού της Μικράς Ασίας, κυρίως στην περιοχή της Λυδίας, με ό,τι ερεθιστικό καρύκευμα κυκλοφορούσε.

«Μυττωτός» πίτα με τυρί, ανακατεμένο με μέλι και σκόρδα.

Βέβαια, οι πιο περίφημες πίτες ήταν της Αθήνας, καύχημα της πόλης, και γινόταν με μέλι, τυρί και λάδι, αλλά έβαζαν μέσα και διάφορα καρυκεύματα.

Ακόμη, οι Αθηναίοι απέφευγαν να αρχίζουν το γεύμα τους ή το δείπνο με σούπα (γιατί πολύ πιθανόν να τους κοβόταν η όρεξη για φαγητό).

Αν και οι Αθηναίοι φρόντιζαν να μη λείπει τίποτα από το σπίτι τους, δηλαδή χρήσιμα αγαθά, όπως τρόφιμα, δεν πρέπει να ξεχνούμε την φτώχεια που επικρατούσε στην Ελλάδα και ήταν ο παντοτινός σύντροφος των Ελλήνων. Η έλλειψη και η ακρίβεια των τροφίμων ανάγκαζε πολλούς να μην πετάνε τίποτα από τα περισσεύματα των δείπνων.

Το σπαρτιατικό μενού δεν συγκινούσε βέβαια τους Έλληνες. Ακόμη και στις γιορτινές μέρες δεν ήταν τίποτα σπουδαίο. Έφτανε ένα βραστό χοιρινό, λίγο κρασί και καμιά πίτα γλυκιά για να ενθουσιάσει τους Σπαρτιάτες, που το καθημερινό τους ήταν μια κούπα από «μέλανα ζωμό» κι ένα κομμάτι ψωμί.

Αλλά ελάχιστοι μπορούσαν να αντέξουν τη σπαρτιατική λιτότητα. Γι’ αυτό και οι Σπαρτιάτες, πολύ πιθανόν να φάνταζαν ήρωες μπροστά σε κάποιους άλλους Έλληνες και συγκεκριμένα Αθηναίους που ήθελαν να ζουν μέσα στην πολυτέλεια και να μην λείπει κανένα είδος τροφής και ποτού από τα σπίτια τους.

Λαχανικά και όσπρια

ImageΤα λαχανικά στην αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα στην αρχαία Αθήνα, ήταν σε σπουδαία ζήτηση, κι όχι μόνο για τους οπαδούς του Πυθαγόρα, που τα προτιμούσαν, μια κι απέφευγαν να τρώνε όσα έχουν ζωή.

Ο Πλάτων, στην ιδιωτική του ζωή ακολουθούσε την «πυθαγόρειο δίαιτα». Που ήταν μια καθαρή χορτοφαγία κι έδειχνε ευχαριστημένος τρώγοντας λαχανικά. Πίστευε πως η δίαιτα, είναι η πηγή της υγείας και των καλών ηθών, δύο παραγόντων που κάνουν τα κράτη υγιή και ρωμαλέα, υλικώς, ηθικώς και ψυχικώς.

Οι αρχαίοι Αθηναίοι όμως δύσκολα θα μπορούσαν να ακολουθήσουν τις «φυτοφαγικές» οδηγίες του Πλάτωνα αφού τα λαχανικά είχαν γίνει για τους Αθηναίους από τα σπάνια αγαθά. Πολλά σπίτια όμως, κυρίως στα περίχωρα φρόντιζαν να έχουν χωράφια, κήπους, στους οποίους καλλιεργούσαν σκόρδα, κρεμμύδια, κουκιά, φασόλια, μπιζέλια, λούπινα, βολβούς, μαρούλια, αρακά, αγκινάρες, βλίτα, ρεβίθια και φακές. Τα μανιτάρια, τα μάραθα, τα σπαράγγια και διάφορα άλλα χορταρικά, τ’ αναζητούσαν στις ακροποταμιές, στα χωράφια και στις άκρες των δρόμων. Φαγώσιμες ήταν ακόμη και οι τρυφερές τσουκνίδες.

Φυσικά, είχαν σέλινο, άνηθο και δυόσμο, για να «καρυκεύουν» τα φαγητά τους. Μάλιστα στους αγώνες της Νεμέας γινόταν στεφάνωμα με σέλινο.

Τα κολοκυνθοειδή ήταν περισσότερο γνωστά στην Αίγυπτο, όπως τα πεπόνια (πέπων) και τ’ αγγούρια (σικυός). Μάλιστα υπήρχαν τριών ειδών αγγούρια, τα οποία είναι το λακωνικόν, ο σκυταλίας και το βοιωτικόν. Απ’ αυτά καλύτερα είναι τα λακωνικά όταν ποτίζονται, ενώ τ’ άλλα δεν πρέπει να ποτίζονται. Επίσης, τα αγγούρια έβγαιναν πιο δροσερά αν, πριν φυτευτούν οι σπόροι, μείνουν για λίγο μέσα στο γάλα ή σε διαλυμένο στο νερό μέλι.

Τα σκόρδα, ακόμη, ήταν απαραίτητα για τους αρχαίους αφού ήταν συμπλήρωμα για κάθε σαλάτα τους. Όπως επίσης και τα κρεμμύδια.

Γενικά τα χορταρικά τα σερβίρανε με μια σάλτσα φτιαγμένη από λαδόξυδο και διάφορα καρυκεύματα.

Οπωσδήποτε η απουσία της ντομάτας στερούσε πολλά από την Αθηναία νοικοκυρά. Τα μανιτάρια όμως, αν και ήταν νοστιμότατα και περιζήτητα, όλοι τα φοβούνταν για το δηλητήριό τους.

Παρόλα αυτά, ένα περιβολάκι γεμάτο με δέντρα και λαχανικά ήταν όνειρο για τους αρχαίους.

ImageΑκόμη και οι βασιλιάδες το λαχταρούσαν. Συγκεκριμένα ο Άτταλος ο Γ΄, ο φιλότεχνος βασιλιάς της Περγάμου, που κληροδότησε το βασίλειό του στη Ρώμη (το 133 π.Χ.), εύρισκε ευχαρίστηση στο λαχανόκηπό του, όπου, εκτός των άλλων, καλλιεργούσε νοσκύαμο, ελλέβορο και κώνειο. Κάποιοι υποστηρίζουν πως καλλιεργούσε αυτά τα φυτά γιατί έκανε έρευνες για τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες. Άλλοι όμως παρατηρούν ότι αυτό που ενδιέφερε περισσότερο το φιλότεχνο βασιλιά ήταν η δραστικότητα τους ως δηλητηρίων, που, όπως λεγόταν φρόντιζε να στέλνει στους «φίλους» του.

Οι αρχαίοι Έλληνες φαίνεται να αγαπούσαν τα λαχανικά και γι’ αυτό να λαχταρούσαν να έχουν στο σπίτι τους ένα λαχανόκηπο. Βέβαια, αν θεωρήσουμε πως είναι αληθές αυτό που παρατήρησαν κάποιοι για το λαχανόκηπο του Αττάλου (πως, δηλαδή ενδιαφερόταν για τη δραστικότητα των φυτών), θα καταλάβουμε πως οι αρχαίοι δε λαχταρούσαν να έχουν στο σπίτι τους όλοι ένα λαχανόκηπο για τον ίδιο λόγο. Κάποιοι, -οι περισσότεροι- τους χρειάζονται για να τραφούν από αυτούς και να ζήσουν και άλλοι για να σκοτώσουν.

Βέβαια, τα λαχανικά ήταν απαραίτητα για τη ζωή τους.

Από τα λαχανικά όμως των αρχαίων τα κουκιά είτε βρασμένα, είτε ψημένα, είτε σε πουρέ (έτνος), ήταν το πιο αηδιαστικό φαγώσιμο, για τους οπαδούς του Πυθαγόρα. Κι όχι μόνο, τα κουκιά ήταν πρόβλημα και για τους Αιγύπτιους.

Τα υπόλοιπα όμως λαχανικά ήταν νόστιμα σε όλους, πιστεύω.

Νωγαλεύματα-μπαχαρικά

ImageΝωγαλεύματα έλεγαν οι αρχαίοι τα γλυκά φαγητά και γενικά κάθε λιχουδιά. Οι Έλληνες φαίνεται να έδειχναν ιδιαίτερη προτίμηση στα αρτύματα και στα διάφορα καρυκεύματα, που έδιναν πικάντικες γεύσεις στα φαγητά τους. Έτσι ένα σπίτι της Αθήνας φρόντιζε, να έχει πάντα στα ράφια του, αλάτι (άλας), ρίγανη (ορίγανο), ξύδι (όξος), θυμάρι (θύμον), σουσάμι (σύσαμο), σταφίδες, κάππαρη, αυγά, αλίπαστα, κάρδαμο, συκόφυλλα, κύμινο, ελιές, σίλφιο, πετιμέζι, σκόρδα και διάφορα άλλα.

Ένα μενού με ορεκτικά και γλυκίσματα που θα ενθουσίαζε και τους σημερινούς καλοφαγάδες.

Ένα γλύκισμα τους ήταν βέβαια οι μελόπιτες, τις οποίες, έλεγαν γενικά «μελιτούττα». Σε προτίμηση όμως είχαν κι ένα γλύκισμα από λιναρόσπορους και μέλι, τη «χρυσόκολλα». Ένα άλλο γλύκισμα που λεγόταν «έκχυτο» φτιαχνόταν από αλεύρι και τυρί ψημένο, μέσα σε καλούπια και ήταν περιχυμένο με κρασί μελωμένο.

Επίσης ένα άλλο γλύκισμα γινόταν με αλευρωμένο γάλα, που, όταν έμπαινε σε ειδικά κύπελλα, γαρνιρόταν με μέλι και πασπαλιζόταν με σουσάμι.

Οπωσδήποτε όμως τα πιο συνηθισμένα γλυκίσματα ήταν οι γαλατόπιτες.

Από τα καρυκεύματα, το πιο περιζήτητο αλλά και το πιο σπάνιο ήταν το μαύρο πιπέρι. Επίσης στόλιζαν τα φαγητά τους με σμύρνα, κάππαρη, ρίγανη, δυόσμο, κύμινο και διάφορα άλλα.

Όμως εκείνοι οι έμποροι που τολμούσαν να φέρουν στην Αθήνα πιπέρι ή άλλα μπαχαρικά, από τις αγορές της Ανατολής, κινδύνευαν να κατηγορηθούν σαν κατάσκοποι του βασιλιά των Περσών.

Αφού παρατηρείται ακόμη πως το πιπέρι είναι ξενικό όνομα, γιατί κανένα ελληνικό όνομα, εκτός από το μέλι, δεν τελειώνει σε «ι».

Παρόλα αυτά όμως βλέπουμε πως οι Έλληνες έχουν πλούτο μπαχαρικών και γλυκισμάτων.

Το Μέλι

ImageΜια και η ζάχαρη ήταν άγνωστη στους αρχαίους, το μέλι ήταν κάτι από τα απαραίτητα για την καθημερινή διατροφή τους και βέβαια για τα γλυκίσματά τους που ήταν αγαπητά σε όλους.

Το μέλι ήταν γι’ αυτούς θείο δώρο, αφού πίστευαν πως έπεφτε από τον ουρανό, με την πρωινή δροσιά, πάνω στα λουλούδια και στα φύλλα και από εκεί το μάζευαν οι μέλισσες.

Την άποψη αυτή, σήμερα θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε αφελή, τότε όμως το μέλι ήταν τόσο πολύτιμο και απαραίτητο γι’ αυτούς, που κανείς δεν θα μπορούσε να σκεφθεί κάτι τέτοιο.

Τις θρεπτικές ιδιότητες του μελιού, δεν τις αγνοούσε φυσικά κανένας, γι’ αυτό, σε κάθε περίπτωση, όλο έπαινοι ακούγονταν. Κι εξυμνούσαν, κυρίως, το μέλι της Αττικής, το περίφημο θυμαρίσιο μέλι. Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως μόνο στην Αττική υπήρχε μέλι.

Η μελισσοκομία ανθούσε σε πολλά μέρη, στα νησιά και στην Αίγυπτο.

Το μέλι ήταν τόσο σημαντικό για τους αρχαίους, που αρκετές φορές γέμιζαν μεγάλους αμφορείς με αυτό και τ’ ανακάτευαν με κρασί για να κάνουν τις σπουδές, τόσο στους θεούς που τιμούσαν, όσο και στις ψυχές των νεκρών.

Καταλαβαίνουμε έτσι, μετά από αυτό, πόσο πολύτιμη θεωρούσαν την αξία του.

Τα φρούτα

ImageΗ αγάπη των αρχαίων για τα φρούτα θεωρείται φυσικά αναμφισβήτητη, αφού ήταν απαραίτητα για τη διατροφή τους. Για να υπάρχουν όμως τα φρούτα απαραίτητο ήταν το γλυκό μεσογειακό κλίμα που ευνοούσε την ανάπτυξη όλων σχεδόν των δέντρων.

Παρόλα αυτά, ορισμένα φρούτα, όμως, όπως είναι τα πορτοκάλια, τα βερίκοκα, τα μανταρίνια, τα ροδάκινα, τα τζάνερα και άλλα ήταν άγνωστα στο διαιτολόγιο των αρχαίων. Έτσι η πληθώρα των φρούτων, που κατακλύζουν σήμερα τις αγορές, ήταν βέβαια κάτι το αδιανόητο για αυτούς.

Η αγάπη για τα φρούτα όμως έπεισε πολλούς ποιητές, ότι αξίζει ν’ αφιερωθούν μερικοί στίχοι σ’ αυτά.

Ακόμη, οι αρχαίοι συγγραφείς έλεγαν κάρυα όλους τους καρπούς με τον σκληρό φλοιό.

Η Δαμασκός της Συρίας, αναφέρουν κάποιοι πως ονομάστηκε έτσι από τα καλά δαμάσκηνα που έβγαιναν στα μέρη της.

Οι Ρόδιοι και οι Σικελοί έλεγαν τα δαμάσκηνα «βράβυλα», άλλοι τα έλεγαν «κοκκύμπλα», ενώ ένας ποιητής-συγγραφέας ο Θεόφραστος ο Συρακόσιος μιλάει για «δαμάσκηνα και σποδιάς», ένα είδος από άγρια δαμάσκηνα.

Τα μήλα ήταν επίσης γνωστά στους αρχαίους, όχι όμως με την πλούσια ποικιλία που παρουσιάζονται σήμερα στην αγορά.

Τα γλυκά μήλα τα έλεγαν «Ορβικλάτα» και τα πιο ζουμερά «σητάνια» ή «πλατάνια».

Περίφημα ήταν τα μήλα της Κορίνθου, που παλαιότερα λέγονταν και Εφύρη ή Εφύρα.

Πάντως, η πορτοκαλιά, που πατρίδα της θεωρείται η νοτιοανατολική Ασία, ήταν άγνωστη για τους αρχαίους αφού έγινε γνωστή στην Ευρώπη το 16ο αιώνα.

Ένα άλλο φρούτο που υπήρχε, όμως, στην αρχαία Ελλάδα ήταν τα κυδώνια που τα έλεγαν «στρουθία» και «κοδύματα».

Τα ροδάκινα που ήταν γνωστά στους Πέρσες ονομάζονταν «κοκκύμπλα», με το ίδιο όμως όνομα αναφέρονται και τα δαμάσκηνα.

Από τα πιο περιζήτητα φρούτα ήταν βέβαια τα σταφύλια, αλλά όσοι τα καλλιεργούσανε τα βλέπανε περισσότερο σαν κρασί.

Το πιο αγαπημένο φρούτο των αρχαίων ήταν όμως τα σύκα. Και τα πιο περίφημα ήταν τα σύκα της Αττικής, κάτι που ύμνησαν αρκετοί. Γι’ αυτό και ο Ίστρος (ένας γραμματικός, ποιητής και ιστορικός από την Κυρήνη) λέει στα «Αττικά» ότι «τα σύκα της Αττικής, που θεωρούνται και τα καλύτερα, δεν πρέπει να εξάγονται, ώστε να τα απολαμβάνουν μόνο οι Αθηναίοι…». Ακόμη αναφέρει, πως πολλοί όμως έκαναν μυστικά την εξαγωγή.

Η αγάπη και η εκτίμηση των αρχαίων για τα σύκα ασφαλώς μας εντυπωσιάζει, αφού πολλοί ποιητές και συγγραφείς έχουν αναφερθεί με πολύ μεγάλο θαυμασμό σ’ αυτά. Τα σύκα υπήρχαν σε αφθονία και σε μεγάλη, για εκείνη την εποχή, ποικιλία. Τα πιο γνωστά ήταν τα χελιδώνια σύκα, οι αγριοσυκιές γενικά, οι λευκοαγριοσυκιές, οι φιβαλέους και οι οπωροβασιλίδας. Γνωστά επίσης ήταν τα ασπρόσυκα τα οποία τα έλεγαν «λευκερινεά» και μερικά που είχαν ξινή γεύση «οξάλια». Φημισμένα ήταν και τα ροδίτικα σύκα, που ο Σαμιώτης κωμωδιογράφος Λυγκεύς τα συγκρίνει, στις «Επιστολές» του, με τα σύκα της Αττικής. Αλλά και τα σύκα της Πάρου τα σύγκριναν με άλλα αγριόσυκα για να φανεί η νοστιμάδα τους. Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν διάφορα είδη σύκων.

Ο Φιλήμων, στις «Αττικές λέξεις», αναφέρεται στα βασιλικά σύκα.

Στην Αχαΐα ήταν συκιές που ωρίμαζαν το χειμώνα και οι καρποί τους λέγονταν «κοδώνια σύκα».

Μερικές συκιές καρποφορούσαν δύο φορές το χρόνο, και λέγονταν «δίφορες». Μερικοί μάλιστα συζητούσαν και για τρίφορη συκιά (φρούτα τρεις φορές το χρόνο) που έβγαινε όμως μόνο στη νήσο Κέα.

Το σύκο ήταν τόσο αγαπητό στους αρχαίους αλλά και στους απογόνους τους, που έχουν πάρει το όνομα του αρκετά χωριά στην εποχή μας.

Τα κρασιά

ImageΤο κρασί ήταν κάτι το απαραίτητο στα γεύματα των αρχαίων και βέβαια στα συμπόσια, όπου έρεε άφθονο. Όμως δεν έπιναν το κρασί όπως εμείς, αλλά νερωμένο, όχι μόνο με γλυκό αλλά και με θαλασσινό νερό, αφού απέφευγαν να το πίνουν, όπως φαίνεται, ανέρωτο (άκρατος οίνος, όπως το έλεγαν). Βέβαια, έδιναν μεγάλη σημασία στην αναλογία του νερού με το κρασί αφού τους ήταν πολύ αγαπητό και δεν έπρεπε να γίνει κανένα απολύτως λάθος.

Η αναλογία λοιπόν με το νερό ήταν, συνήθως, στο μισό ή τρία μέρη νερό και δύο κρασί. Το νερό, ανάλογα με την εποχή, ήταν χλιαρό ή κρύο.

Μερικές φορές έριχναν μέσα και παγάκια, που τα έφερναν από τα βουνά και τα διατηρούσανε μέσα σε άχυρα.

Βέβαια, το παγωμένο κρασί ήταν μια πολυτέλεια. Τα δροσερά πηγάδια, έτσι, ήταν σχεδόν απαραίτητα αφού χρησίμευαν, φυσικά, για ψυγεία και τα καλά σπίτια φρόντιζαν να έχουν τους ειδικούς κάδους (ψυκτήρες) όπου έβαζαν και χιόνι για να παγώνει, όχι μόνο το κρασί αλλά και το νερό.

Οι αρχαίοι, ακόμη, έβαζαν συχνά μέσα στα κρασιά τους και διάφορα αρώματα, όπως θυμάρι, μέντα, γλυκάνισο, δεντρολίβανο, μυρτιά, ακόμη και μέλι, αλλά ποτέ ρετσίνη. Ένα τόσο ευωδιαστό κρασί έπαιρνε και το χαρακτηριστικό του όνομα, το έλεγαν «τρίμα».

Ακόμη, έφτιαχναν το κρασί με διαφορετικούς τρόπους, από τους σημερινούς, γεγονός που δείχνει πόσο εξελίχθηκε με τα χρόνια η παρασκευή του κρασιού.

Ο τρύγος λοιπόν γινόταν με συνοδεία αυλού που ρύθμιζε τις κινήσεις κι ήταν, όπως άλλωστε και σήμερα, ένα πολυήμερο πανηγύρι.

Τα σταφύλια τα έβαζαν σε μέρος που να τα βλέπει καλά ο ήλιος, για να φύγει το νερό που είχαν μέσα τους. Ύστερα τα πατούσαν, πάλι με χορούς και τραγούδια, κι άφηναν το μούστο να βράσει πέντε μέρες, μέσα σ’ ένα μεγάλο πιθάρι, τοποθετημένο σε σκιερό μέρος. Κατόπιν μάζευαν το γλυκό υγρό απ’ τον αφρό, που ήταν γεμάτο ζάχαρη, κι αποθήκευαν το μούστο σε πιθάρια που, πολλές φορές, τα έβαζαν μέσα στη γη. Τα σκέπαζαν και περίμεναν να μπει για καλά ο χειμώνας, για να τ’ ανοίξουν. Αρκετοί πάντως είχαν την υπομονή να περιμένουν μέχρι την άνοιξη, οπότε το κρασί ψηνόταν καλύτερα.

Ο τρύγος ήταν ένα από τ’ αγαπημένα θέματα για πολλούς αρχαίους. Αρκετοί συγγραφείς έχουν αφιερώσει στίχους και σ’ αυτόν.

Οι Αθηναίοι πάντως φρόντιζαν ν’ ανοίγουν τα πιθάρια τους την πρώτη μέρα των Ανθεστηρίων, και ο κάθε νοικοκύρης, με το πρώτο κιόλας ποτήρι, έκανε σπονδή στο Διόνυσο, τον αγαπητό τους θεό, του κρασιού.

ImageΟ κάθε τόπος στην αρχαία Ελλάδα είχε και το δικό του τρόπο παρασκευής του κρασιού.

Για να διατηρήσουν το μούστο, όμως, όλοι έριχναν μέσα και νερό αλατισμένο, όπως και διάφορα αρώματα. Και πολλές φορές έψηναν το μούστο σε σιγανή φωτιά.

Στη ρόδο και στην Κω όμως έβαζαν μέσα στο μούστο θαλασσινό νερό, γιατί πίστευαν ότι το κρασί που θα γίνει μ’ αυτό τον τρόπο δεν θα φέρει εύκολα τη μέθη και θα είναι πιο εύκολο στη χώνεψη.

Η μέθοδος αυτή έγινε αιτία να υποστηριχθεί, από κάποιους αρχαίους συγγραφείς, ότι, κατά το μύθο «φυγή του Διονύσου» στη θάλασσα σήμαινε κι ένα τρόπο οινοποιίας, που ήταν γνωστός από παλιά. Δηλαδή, η ανάμειξη του γλεύκους (μούστου), που εκπροσωπείται από το θεό Διόνυσο ή Βάκχο, με το θαλασσινό νερό.

Πολλοί μάλιστα -όπως ο Όμηρος- επαινούν και το κρασί του Μάρωνος από τη Θράκη γιατί βάζουν μέσα πολύ νερό.

Στην αρχαία Ελλάδα όμως τα γνωστότερα είδη κρασιού ήταν τέσσερα. Το άσπρο, το κιτρινωπό, το μαύρο και το κόκκινο.

Το άσπρο κρασί ήταν το ελαφρότερο, αρκετά χωνευτικό και διουρητικό, το κιτρινωπό, προς το ξανθό, είχε πιο ξινή γεύση, ενώ το μαύρο και το κόκκινο, που συνήθως είχαν γλυκιά γεύση, ήταν και τα πιο περιζήτητα.

Φυσικά τα παλιά κρασιά ήταν και τα καλύτερα, όπως άλλωστε και σήμερα. Γενικά πάντως πιστεύανε ότι όσο πιο παλιό είναι ένα κρασί τόσο πιο χωνευτικό και πιο ελαφρύ είναι.

Η αγάπη των αρχαίων για το κρασί ήταν μεγάλη, έτσι φρόντιζαν να υπάρχει τις περισσότερες φορές στο τραπέζι τους. Συγκεκριμένα πριν από το δείπνο ή το γεύμα, οι αρχαίοι ανακάτευαν το κρασί με το νερό σ’ ένα μεγάλο αγγείο, τον κρατήρα. Και οι δούλοι έπαιρναν το κρασί απ’ τον κρατήρα με μακριές κουτάλες, πήλινες, ξύλινες ή μεταλλικές, αλλά και με μια κανάτα μπορούσαν να γεμίσουν τα κύπελλα ή ποτήρια των καλεσμένων σε ένα τραπέζι.

Το κρασί αφού ήταν τόσο αγαπητό στους αρχαίους χρησίμευε βέβαια και για τις σπουδές, στις διάφορες θρησκευτικές τελετές. Μερικές φορές όμως η λατρεία ορισμένων θεοτήτων απέκλειε το κρασί, οπότε οι σχετικές σπουδές γίνονταν ακόμη και με γάλα! Είχαν όπως φαίνεται και τις προλήψεις τους όταν έπιναν ή χρησιμοποιούσαν το κρασί.

Το γεγονός όμως ότι οι Έλληνες αγαπούσαν τόσο πολύ το κρασί εξηγεί το λόγο για τον οποίο υπήρχαν τόσοι σπουδαίοι κρασότοποι στην Ελλάδα.

ImageΤο χιώτικο κρασί, παράδειγμα, που τ’ ονόμαζαν «αριούσιο», ήταν από τα ακριβότερα κρασιά στο εμπόριο και είχε μεγάλη φήμη. Όπως και το κρασί της Λέσβου που θεωρείται πολύ καλό. Καλά κρασιά ήταν ακόμη, τα κρασιά της Μυτιλήνης που οι Μυτιληναίοι τους έδιναν γλυκιά γεύση και τα ονόμαζαν πρόδρομα (τα πρώιμα) και πρότροπα (από απάτητα σταφύλια). Πασίγνωστα ήταν ακόμη τα κρασιά της Μένδης (παραλία πόλης της δυτικής ακτής της χερσονήσου Παλλήνης) όπου ράντιζαν τα σταφύλια, πάνω στα κλήματα, με το ελατήριο ή καθάρσιο (χυμός από άγρια αγγούρια) για να βγει μαλακό το κρασί. Και τέλος σε σπουδαία ζήτηση ήταν το κρασί της Ικαρίας που λεγόταν πράμνιο και δεν ήταν ούτε γλυκό, ούτε παχύ, αλλά στυφό και άγριο, με ιδιαίτερα εξαιρετική οσμή.

Τα κορινθιακά κρασιά αντίθετα όμως δεν ήταν σε ζήτηση γιατί όπως έλεγαν ήταν κρασιά βασανιστήρια και παράξενα.

Καλή φήμη δεν είχε όμως και το κρασί που φτιαχνόταν στα περίχωρα της Κερυνίας της Αχαΐας, αφού δημιουργούσε προβλήματα στις εγκύους.

Αλλά και για το κρασί της Θάσου λεγόταν πως καταπολεμούσε την αϋπνία, αλλά έφερνε και ύπνο!

Παρόλα αυτά τα καλύτερα κρασιά όπως υποστήριζαν και οι Ρωμαίοι ήταν τα ελληνικά, και από τα πιο περίφημα, του κυρίως ελληνικού χώρου, ήταν της Πεπαρήθου (Σκοπέλου), της Νάξου, της Λήμνου, της Ακάνθου (Θράκης), της Ρόδου και, από τα μικρασιατικά, της Μιλήτου.

Εκτός της κυρίως Ελλάδας ξεχώριζαν ακόμη το «χαλυβώνιο» κρασί της Δαμασκού, με κύριο προμηθευτή τη βασιλική αυλή της Περσίας, καθώς και τα φοινικικά κρασιά.

Περίεργο πάντως είναι το γεγονός πως οι αρχαίοι Έλληνες αγνοούσαν ή απέφευγαν το ζύθο, το εθνικό ποτό των Αιγυπτίων, που γινόταν από κριθάρι ή σίκαλη και από χουρμάδες, παρά τις τόσες συναλλαγές που είχαν.

Πάντως, η αρχαία Ελλάδα όπως φαίνεται είχε μεγάλη ποικιλία κρασιών, έτσι, επόμενο ήταν τα κρασιά να παίρνουν μια από τις πρώτες θέσεις στις αγορές του αρχαίου κόσμου.

Η μεγάλη αυτή ποικιλία κρασιών οδήγησε πρώτα τους Έλληνες και στη συνέχεια τους Ρωμαίους να ιδρύσουν τα «εμπορεία», όπου μπορούσε κανείς ν’ ανταλλάξει σκλάβους με τα καλύτερα κρασιά.

Πολλές περιοχές που είχαν άφθονα κρασιά φρόντιζαν για την εξαγωγή τους.

Όσα κρασιά ήταν να περάσουν στο εμπόριο φυλάγονταν μέσα σε μεγάλα και κατάλληλα πιθάρια, ενώ τα σπιτικά κρασιά ή όσα πήγαιναν στην κοντινή αγορά τα έβαζαν σε ασκούς από χοιρινά ή κατσικίσια δέρματα.

Τα πιθάρια είχαν πάνω τους και μία ειδική σφραγίδα με τ’ όνομα του εμπόρου καθώς και των τοπικών αρχόντων της περιοχής.

Η εισαγωγή και η εξαγωγή όμως των κρασιών ήταν κανονισμένες, κυρίως στο νησί Θάσο, με ειδικούς νόμους που τιμωρούσαν τις απάτες και νοθείες, εξασφαλίζοντας έτσι ένα πραγματικό «προστατευτισμό».

Μέσα από όλα αυτά καταλαβαίνουμε πως το κρασί αντιπροσώπευε τους αρχαίους Έλληνες και αυτοί το λάτρευαν αφού ήταν απαραίτητο για τη ζωή τους.

Το κυνήγι

ImageΤο κυνήγι, κυρίως με τα τόξα, το αγαπούσαν όλοι οι… πολεμιστές, αφού ήταν άφθονο στην αρχαία εποχή και υπήρχαν μεγάλες εκτάσεις όπου δεν πατούσε ανθρώπινο πόδι.

Τα δολώματα που χρησιμοποιούσαν ήταν κυρίως μικρά πιτσούνια και τυφλωμένα περιστεράκια!

Οι αρχαίοι έτρωγαν όχι μόνο τα περιστέρια αλλά όλα τα πετούμενα, ακόμη και τα μικρά σπουργίτια, εκτός απ’ τα κοράκια, με το σκληρό και στυφό κρέας τους. Απέφευγαν όμως να τρώνε και τα ορτύκια, αφού τα φυλάγανε για τις αξιολάτρευτες ορτυκομαχίες τους μια και το χρήμα είχε και αυτό την τιμητική του θέση στην κοινωνία.

Τα προϊόντα του κυνηγιού ήταν ακόμη, κυρίως, τσίχλες, συκοφάγοι, κοτσύφια, πέρδικες, ψαρόνια, αγριόπαπιες, χήνες κ.λ.π.

Αλλά από τα πιο ζηλευτά θηράματα ήταν οι αγριόχοιροι, τα ελάφια και τα ζαρκάδια, που ζούσαν τότε σ’ όλα τα ελληνικά βουνά.

Τέλος, τα αγαθά του κυνηγιού θεωρούνταν βέβαια από τους αρχαίους ως τα πιο νόστιμα.

 

Η διατροφή των αρχαίων Ελλήνων όπως φαίνεται ήταν πλήρης αν αναλογιστούμε τις τροφές που υπήρχαν τότε. Και οι Έλληνες δείχνουν να ήταν περισσότερο καλοφαγάδες παρά λιτοδίαιτοι, αφού στα συμπόσια τους τις περισσότερες φορές, αν όχι πάντα, τα τραπέζια ήταν γεμάτα από πλήθος διαφόρων τροφών, και γευμάτων.

ImageΕξάλλου, οι αρχαίοι έλεγαν πως ένα υγιές και καλό μυαλό πρέπει να βρίσκεται μέσα σε ένα υγιές σώμα. Δηλαδή όσο σημαντικό θεωρούσαν την πνευματική καλλιέργεια του ανθρώπου, τόσο σημαντικό θεωρούσαν και την καλή και σωστή διατροφή του.

Η εργασία αυτή με βοήθησε αρκετά να μάθω περισσότερα απ’ όσα γνώριζα για το διαιτολόγιο των προγόνων μας. Ήταν για μένα αρκετά σημαντική αφού μου πρόσφερε αρκετές πληροφορίες και γνώσεις για τη ζωή, γενικά, των αρχαίων Ελλήνων.

Και, πραγματικά, γνώρισα καλύτερα όχι μόνο τις διατροφικές επιλογές των αρχαίων Ελλήνων αλλά και τον τρόπο ζωής τους, γιατί πιστεύω πως μέσα από τη διατροφή κάποιου λαού μπορείς να καταλάβεις, λιγότερο ή περισσότερο, και τις καθημερινές του συνήθειες.

Της Αμαλίας Κ Ηλιάδη

Κόλπα μαγειρικής

Posted: 25 Σεπτεμβρίου, 2012 in ΦΑΕ ΠΙΕ
Ετικέτες:

Image1) Για να μη μαυρίσουν τα κρεμμύδια
Πριν το σοτάρισμα ρίξτε αλάτι στο λάδι που ζεσταίνεται.

2) Δεν βράζει το κρέας;
Αν το κρέας που βράζετε εξακολουθεί να είναι πολύ σκληρό, απλώς ρίξτε στην κατσαρόλα ένα κουταλάκι ζάχαρη.

3) Για να μη μυρίζει το κουνουπίδι
Ρίξτε στο νερό που βράζει μισό λεμόνι με τη φλούδα ή ένα κοτσανάκι σέλινο ή μια φέτα ψωμί ή ένα κρεμμύδι.

4) Πώς μαλακώνει το χταπόδι;
Το χταπόδι γίνεται πιο μαλακό, χωρίς να βράσει πολύ, εάν βάλετε στην κατσαρόλα ένα φελλό κρασιού.

5) Για ρύζι «σπυρωτό»…
…προσθέστε την ώρα που βράζει 3-4 σταγόνες λεμονιού.

6) Για να μη «βυθιστούν» οι σταφίδες
Πριν τις ρίξετε στη ζύμη του κέικ, πασπαλίστε τες με αλεύρι.

7) Πώς φεύγει εύκολα όλο το λίπος;
Όταν θέλετε να αφαιρέσετε περισσότερο λίπος από το ζωμό κρέατος, βάλτε τον πρώτα στο ψυγείο. Το λίπος ανεβαίνει και παγώνει στην επιφάνεια του ζωμού και έτσι αφαιρείται ευκολότερα.

8)  Κολλάει η ζύμη για το φύλλο;
Αν η ζύμη κολλάει και δεν μπορείτε να την ανοίξετε σε φύλλο, τη βάζετε για λίγο στο ψυγείο τυλιγμένη με μεμβράνη.

9) Ζάχαρη για την πίτσα
Η σπιτική πίτσα γίνεται πιο νόστιμη και τραγανή, αν στη ζύμη βάλετε λίγη ζάχαρη.

10) Πώς συντηρείται φρέσκια η μουστάρδα;
Ρίχνετε απλώς λίγο αλάτι στην επιφάνειά της.
Τη βοηθάει να διατηρηθεί φρέσκια για πολύ καιρό.

11) Αν ο πουρές σάς βγήκε αραιός…
..προσθέστε λίγο τριμμένο κεφαλοτύρι και συνεχίστε λίγο ακόμη το βράσιμο.
Αν βγήκε πολύ πηχτός, αραιώστε τον με λίγο γάλα.

12) Πώς ωριμάζει το αβοκάντο;
Απλώς τυλίξτε το σε εφημερίδες και αφήστε το σε θερμοκρασία δωματίου.

13) Πώς θα διατηρήσω τη φέτα;
Η φέτα διατηρείται για περισσότερο καιρό στο ψυγείο εάν τη βάλετε σε δοχείο που κλείνει καλά και την περιχύσετε με νερό που βράσατε μαζί με γάλα και λίγο αλάτι.

14) Νότισαν τα μπισκότα;
Αν τα σπιτικά μπισκότα σας νότισαν από την υγρασία, βάλτε τα για 5 λεπτά στο φούρνο, ώστε να ξαναγίνουν τραγανά, και διατηρήστε τα σε αεροστεγές δοχείο.

15) Πώς θα κάνετε «ζουμερό» το λεμόνι;
Πριν το στύψετε, κυλήστε το πιέζοντάς το σε σκληρή επιφάνεια ή βάλτε το για 1’ σε φούρνο μικροκυμάτων.

16) Φάγατε καυτερή πιπεριά;
Για να σβήσετε την κάψα της, πιείτε λίγο γάλα και όχι νερό.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

ο JACK ο ΑΝΤΕΡΟΜΑΡΤΗΣ σας αποκαλύπτει “Μικρά μυστικά για την Κουζίνα”

Αποτοξινωτικές τροφές

AYTA EINAI ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΜΦΙΑΛΩΜΕΝΩΝ ΝΕΡΩΝ ΜΕ ΕΞΑΣΘΕΝΕΣ ΧΡΩΜΙΟ – ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΙΣ ΛΙΣΤΕΣ

Πρόγραμμα Εκδήλωσης Απονομής Πιστοποιητικών BIO-Kouzina 2012

ImageΤο σταφύλι είναι η ωφελιμότερη τροφή του ανθρώπου και πολύ δίκαια λέγεται βασιλιάς των φρούτων, γιατί είναι η πιο πλούσια σε βιταμίνες κι οργανικά άλατα που χρειάζεται το σώμα από κάθε άλλο είδος τροφής. Τ΄αμέτρητα κύτταρα που αποτελούν τον οργανισμό προμηθεύονται τα θρεπτικώτερα συστατικά από τα σταφύλια που τ΄ανανεώνουν και τα ζωογονούν σύντομα.

ImageΤα καινούργια δε κύτταρα που με την εναλλαγή της ύλης αντικαθιστούν τα γηρασμένα και φθαρμένα, αποκτούν νέαν ζωτικότητα, ελαστικότητα κι ακμή κι επομένως οι ίνες και οι ιστοί απαλλάσσονται από την τραχύτητα, οι αρτηρίες και τα νεύρα ελευθερώνονται από τη σκλήρωσι, οι μυς ξαναποκτούν την ευλυγισία τους – με δυό λόγια το σώμα πραγματικά ξανανιώνει.

Όση θρεπτική αξία έχει μια οκά σταφύλια δεν βρίσκεται σε δέκα μεγάλες μπριζόλες ή σε είκοσι αβγά. Εκτός που σ΄αυτά βρίσκονται οι αναγκαιότερες βιταμίνες, περιέχουν ως 20% ζάχαρη, που είναι τόσο ωφέλιμη. Το δε άφθονο νερό τους είναι υγιεινότατο, είναι το μόνο αποτελεσματικό αντιφάρμακο υγρό κατά της αυτοδηλητηριάσεως που μπορεί να βρεί κανείς.

Αν θέλετε να δείτε βελτίωση στην υγεία σας, δυό μέρες την εβδομάδα τρώτε μόνον σταφύλια και τίποτε άλλο. Άλλο ένα σύστημα είναι να τρώει κανείς δεκαπέντε μέρες σταφύλια με μαύρο ψωμί.

Το πρωί μόνο σταφύλια. Το μεσημέρι σταφύλια με ψωμί και το βράδυ ψωμί με σταφύλια.Για τα παιδιά αυτό είναι ιδιαίτερα ωφέλιμο. Οι άρρωστοι όμως είναι ανάγκη να υποβληθούν σε συστηματική σταφυλοθεραπεία.

Με τον όρο σταφυλοθεραπεία εννοούμε την απόλυτη μονοδίαιτα από σταφύλια. Τίποτε άλλο. Ούτε γάλα, ούτε καφέ, τσάϊ ή λεμονάδα. Μόνο και μόνο σταφύλια για πέντε, δέκα ή δεκαπέντε μέρες αναλόγως τις περιπτώσεις. Νερό, αν υπάρχει δίψα, επιτρέπεται.

ImageΗ ευεργετικότης της σταφυλοθεραπείας

Εξαιρετικώς επιδρά στις εξής χρονικές παθήσεις: Στην δυσκοιλιότητα, την αυτοδηλητηρίαση, τον ρευματισμό, τον αρθριτισμό, το άσθμα, την βρογχίτιδα, την οξύτητα, την ωτίτιδα, την παράλυση κτλ. Η δυσκοιλιότης εξαλείφεται σε λιγότερες από δεκαπέντε μέρες καθώς και ο χρόνιος πονοκέφαλος. Το αίμα πλουτίζεται σε αλκαλικότητα, που είναι η βάση της ανοσίας.

Οι παχύσαρκοι για να απαλλαγούν από τα νοσηρά πάχη τους, πρέπει να κάνουν παρατεταμένες σταφυλοθεραπείες. Με το σύστημα αυτό μπορούν να χάσουν τα περίσσια κιλά τους.

Κατά κανόνα πρέπει να γίνονται 3-4 γεύματα την ημέρα από μια οκά για τους παχείς και έως μιάμισυ οκά για τους ισχνούς. Τα σταφύλια είναι πολύ καλύτερα να τρώγονται μαζί με τις φλούδες και τα κουκούτσια τους, γιατί αυτά είναι η σκούπα των εντέρων. Βοηθούν στην κανονική κένωση. Και το παραμύθι της σκωληκοειδίτιδος να λησμονηθεί για πάντα.

Συμπτώματα της σταφυλοθεραπείας

Κατά την σταφυλοθεραπεία τα ούρα γίνονται πορτοκαλί ή κοκκινωπά, πράγμα πολύ ενθαρυντικό, γιατί αυτό δηλοί ότι έτσι δουλεύοντας εντατικά το συκώτι και τα νεφρά, απορρίπτονται από τον οργανισμό οι τοξίνες, τα άλατα και τα λοιπά ξένα στοιχεία του. Πολλές φορές αναπτύσσεται διάρροια κι έτσι αποκαθαρίζεται τελείως όλο το πεπτικό σύστημα, από τις παλιές σαπισμένες και επικολλημένες στα εσωτερικά του τοιχώματα ουσίες που γίνονται αιτία δηλητηρίων και αιτία των περισσότερων ασθενειών. Η διάρροια σταματά συνήθως αυτομάτως σε 2-3 μέρες κατά τις οποίες πρέπει να τρώμε λιγότερο. Αν όμως η διάρροια εξακολουθεί, μετριάζεται μ΄ένα ή δύο σκέτα κλύσματα που θα πλύνουν το μεγάλο έντερο. Σε πολλούς πάλι εμφανίζεται δυσκοιλιότης. Γι΄ αυτό συνιστάται να γίνουν και κλύσματα κατά την σταφυλοθεραπεία.

Ο ρόλος της δίψας

Με την σταφυλοθεραπεία συνήθως δεν διψά ο άνθρωπος, αφού το σώμα εφοδιάζεται με το θαυμάσιο φυτικό νερό που περιέχουν άφθονο τα σταφύλια και που συντελεί στην αποτοξίνωση του οργανισμού. Πάντως αν διψάσει κανείς μεταξύ των γευμάτων των σταφυλιών, πρέπει, αφού περάσουν 2 ώρες από την λήψη των σταφύλων, να πίνει νερό, γιατί η δίψα στην περίπτωση αυτή είναι μία ένδειξις ότι παρουσιάζεται φλόγωσις και ερεθισμός κατά την διάλυση και την απόρριψη των αλάτων του σώματος.

Η σταφυλοθεραπεία στην αρχή κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται κάπως βαρετός και εξαντλημένος. Τους πολύ παχείς μάλιστα τους κρεβατώνει για μερικές μέρες. Αυτό όμως δεν πρέπει να εμπνέει καμιά ανησυχία γιατί η φαινομενική αυτή αδυναμία προέρχεται από το ότι ο οργανισμός συγκεντρώνει και εντείνει τις προσπάθειές του όλες στην εσωτερική εργασία του αυτοκαθαρισμού, της απορρίψεως των νεκρών κυττάρων και της αναπλάσεώς του γενικώς.

ImageΤο καλύτερο τονωτικό

Η οργανική κι επομένως αφομοιώσιμη μορφή των συστατικών του σταφυλιού αποτελεί το φυσικότερο και καλύτερο τονωτικό. Η συστηματική σταφυλοθεραπεία θα διώξει από πάνω σας κάθε σωματική και πνευματική τεμπελιά. Την νωθρότητα και την ανορεξία, που είναι οι προάγγελοι της ασθένειας, θα την αντικαταστήσουν η ευεξία και η όρεξις για δουλειά, για κίνηση.

Οι λευκωματούχες ουσίες του σταφυλιού χρησιμοποιούνται για την διόρθωση και την ανάπλαση των φθαρμένων ιστών. Κανένα άλλο τρόφιμο δεν μπορεί ν΄ αναπτύξει γερούς κι ελαστικούς μυς, όπως το σταφύλι. Το νευρικό σύστημα ξεκουράζεται και καλμάρει με την σταφυλοθεραπεία.

Με παρατεταμένη σταφυλοδίαιτα διορθώνονται όλες οι παραμορφώσεις του δέρματος και του σώματος γενικά. Οι κάλοι, τα σπυριά και τα εκζέματα εξαλείφονται. Εν συνδυασμώ δε με κατάλληλη γυμναστική αναπτύσσεται ωραία συμμετρική σωματική διάπλασις.

Ο χυμός των σταφυλιών είναι το αποτελεσματικότερο διαλυτικό των κρυστάλλων και των όγκων του οργανισμού. Με την συστηματική σταφυλοθεραπεία διαλύονται και απορρίπτονται όλα τα ανόργανα στοιχεία του σώματος, που προέρχονται από την ανθυγιεινή διατροφή και τα οποία είναι αιτία όλων σχεδόν των χρονίων παθήσεων, γιατί εργάζονται εντατικά τα τέσσερα όργανα της απεκκρίσεως: οι πνεύμονες, το συκώτι, τα έντερα και το δέρμα.