Posts Tagged ‘MUZIQ’

Imageάκουσε ότι ακούμε, αλλά μην το πείς σε κανένα…

κατέβασε τα part 1-7

παρτένα
παρτδύο
παρττρία
παρττέσσερα
παρτπέντε
παρτέξι
παρτεφτά

Advertisements

Image

Ακαδημαϊκή μελέτη καταρρίπτει το επιχείρημα της δισκογραφικής βιομηχανίας ότι η πειρατεία οδηγεί στη μείωση των πωλήσεων άλμπουμ μουσικής. Μάλιστα, η μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνα στις ΗΠΑ καταλήγει στο, μάλλον αιρετικό, συμπέρασμα ότι η διάθεση άλμπουμ στα μη εξουσιοδοτημένα κανάλια του BitTorrent πριν την κυκλοφορία τους στα δισκοπωλεία, αυξάνει τις πωλήσεις τους, έστω και λίγο.

Η μελέτη φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο «Profit Leak? Pre-Release File Sharing and the Music Industry», φανερώνοντας έτσι την δυσπιστία του ερευνητή Ρόμπερτ Χάμοντ, στην καθιερωμένη πλέον άποψη ότι η πειρατεία δεν μπορεί παρά να σημαίνει απώλεια εσόδων.

ImageΟ καθηγητής συνέλεξε πλήθος στατιστικών στοιχείων για εννέα μήνες κίνησης νέων άλμπουμ στον μεγαλύτερο ιδιωτικό Bittorrent tracker αποκλειστικά για μουσική, δηλαδή από το δημοφιλέστερο κανάλι διαμοιρασμού αρχείων μουσικής (με 150.000 χρήστες). Τα στοιχεία αυτά συσχετίστηκαν με πραγματικά στοιχεία πωλήσεων των ίδιων άλμπουμ, όταν αυτά κυκλοφόρησαν. Σκοπός του Χάμοντ ήταν να δημιουργήσει ένα μοντέλο που θα προβλέπει την πορεία των πωλήσεων των άλμπουμ με δεδομένα τα στοιχεία για την διακίνησή τους στα «πειρατικά» κανάλια πριν την κυκλοφορία τους.

Το αποτέλεσμα ήταν, αν μη τι άλλο, απρόβλεπτο. Το file sharing κάνει καλό στις πωλήσεις των άλμπουμ, έστω και λίγο.Image

Πάντως, από την ίδια μελέτη προκύπτει ότι η διάθεση άλμπουμ άγνωστων καλλιτεχνών στα κανάλια του BitTorrent δεν ευνοεί τις πωλήσεις τους. Οι διασημότεροι καλλιτέχνες κερδίζουν περισσότερα από τους λιγότερο γνωστούς.

Η δισκογραφική βιομηχανία έχει θέσει αρκετές φορές ως προτεραιότητα την πάταξη της πειρατείας άλμπουμ πριν την επίσημη κυκλοφορία τους, αναφέρει το Torrentfreak.com. Εάν όμως γίνει πράξη, θα βλάψει τις πωλήσεις των άλμπουμ, δείχνει η μελέτη Χάμοντ, αφού η διακίνηση ως torrent θα μπορούσε να θεωρηθεί μια ακόμα μορφή διαφήμισης, όπως συμβαίνει με την δημόσια εκτέλεση στο ραδιόφωνο.

Διαβάστε την μελέτη Χάμοντ: http://www.mediafire.com/?vc8zz1zr21zdvmw

Image

ΓΚΑΙΝΤΑ. ΙΣΤΟΡΙΑ

Οι αρχαίοι Έλληνες όπως γνωρίζουμε είχαν για όλα μια ιστορία για να ανάξουν την καταγωγή κάποιου ή ενός αντικειμένου. Έτσι λοιπόν, υπάρχει κι ένας μύθος για την γκάιντα, ελληνιστί μαρσύαυλο ή άσκαυλο ή τσαμπούνα. Μια φορά κι έναν καιρό η θεά Αθηνά έπιασε να μαθαίνει δίαυλο κι άρχισε να παίζει δίπλα από ένα ποτάμι. Επειδή όμως είδε τη μορφή της παραμορφωμένη στο ποτάμι ενώ έπαιζε τον δίαυλο, τα πήρε κράνα και πέταξε τον δίαυλο στο ποτάμι. Το ρεύμα πήρε τον δίαυλο και τον έφερε στα χέρια του σάτυρου (ξέρετε αυτούς που είναι μισοί τραγιά μισοί ανθρώποι και έχουν τρανή…ιδέα για τον εαυτό τους;; ;) ονόματι Μαρσύας.
Ο Μαρσύας το έπιασε στα χέρια του το περιεργάστηκε και αμέσως άρχισε να μαθαίνει. Έμαθε δε τόσο καλά που λέγεται ότι συναγωνίζονταν και το παίξιμο του Ορφέα!
Κάποτε όμως πήραν τα μυαλά του αέρα και άρχισε να λέει ότι είναι καλύτερος από τον Θεό Απόλλωνα. Τ’ ακούει ο Απόλλων (θεός της μουσικής γαρ), παίρνει ανάποδες και του λέει: Σε βάζω διαγωνισμό με τις Μούσες κριτές (είχε τις αδεφές του ο τυπάς μέσον) :P! Εάν χάσεις, θα σε γδάρω ζωντανό. Εάν κερδίσεις θα σε κάμω αθάνατο.
Ξεκινάει λοιπόν ο διαγωνισμός ο Απόλλωνας έπαιζε τη λύρα του και ο Μαρσύας τον δίαυλο του. Όμως στον πρώτο γύρο ήρθε ισοπαλλία! Οπότε σκέφτεται και λέει ο Απόλλων…στον επόμενο γύρω θέλω να τραγουδήσεις κι όλας! Αμ έλα όμως που δεν γίνεται να παίζεις πνευστό και να τραγουδάς ταυτόχρονα!!!! Έτσι λοιπόν έχασε ο Μαρσύας.
Ο Απόλλων όπως είπε, τον έγδαρε και πέταξε τα κομμάτια του στον τωρινό Άρδα, Τούντζες και σε ακόμα έναν που πάντα ξεχνάω το όνομα του που είναι παραπόταμοι του Έβρου ποταμού. Λέγεται ότι οι Θρακιώτες συνέλλεξαν τον δίαυλο και το τραγόδερμα του Μαρσύα και φτιάξαν την γκάιντα.

Image ΟΝΟΜΑΤΟΛΟΓΙΑ

Η λέξη γκάιντα είναι σλάβικη (οι τύποι είναι τεράστιοι μάστορες) και σημαίνει ασκί με αέρα. Η ελληνικότερη είναι άσκ**λος (ασκός+αυλός) ή μαρσύαυλος (αυλός του Μαρσύα) ή τσαμπούνα.
Πολλοί από σας μπορεί να πείτε τί λέει αυτός η τσαμπούνα είναι νησιώτικη. Όχι απλά όπως συμβαίνει με όλα τα κλειστά συστήματα, οι νησιώτες δέχθηκαν από τους γείτονες που παίζουν παρόμοια όργανα τη μικρότερη επιρροή με αποτέλεσμα να διατηρήσουν την ονομασία τσαμπούνα.
Η λέξη τσαμπούνα προέρχεται από μια σειρα δανείων και αντιδανείο με την Ιταλία. Ξεκινάει από τη λέξη συμφωνία (ταίριασμα δύο ήχων και στην προκειμένη του ισοκράτη με την γκαιντανίτσα) την πήραν οι Ιταλοί την κάναν symphonia την πήραμε πίσω την κάνα με τσιμφώνια, την πήρανε πίσω την κάνανε τσιμπόνια ε και την ξαναπήραμε πίσω και την κάμαμε τσαμπούνα.
Δεν θα ήτανε υπερβολή να πούμε ότι σχεδόν σε όλη την ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα η τσαμπούνα κατείχε εξέχουσα θέση κάποτε. Βλάχοι, Ηπειρώτες (βλ. αλβανοί που είναι πιο έξυπνοι και διατήρησαν την γκάιντα), Μακεδόνες, Θρακιώτες, Πόντιοι, Νησιώτες όλοι είχαν γκάιντα. Και μην μου πει κανείς ότι το βιολί και το κλαρίνο προϋπήρχαν της γκάιντας;;; Δέχομαι την συμβολή των Ρομά που έμαθαν στην Ελλάδα τον ζουρνά και μετέπειτα το κλαρίνο!

Μουσική και διαφήμιση

Posted: Μαρτίου 6, 2012 in MUZIQ
Ετικέτες:

Η διαφήμιση επιδιώκει να τραβήξει την προσοχή των καταναλωτών σε κάποια συγκεκριμένα προϊόντα ή υπηρεσίες.

Για να επιτύχει τους σκοπούς της και χρησιμοποιώντας τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, εκμεταλλεύεται σε μεγάλο βαθμό τη δύναμη που ασκεί η μουσική στον άνθρωπο.

Το τζινγκλ (jingle) είναι ένα σλόγκαν που μένει στο μυαλό και μπαίνει πάνω σε μια δεδομένη μελωδία για διαφημιστικούς σκοπούς ή σε εκπομπές, κυρίως για την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο.
εικόνα

Ένα αποτελεσματικό τζινγκλ (jingle) δημιουργείται για να μείνει στη μνήμη κάποιου («να του θυμίζει κάτι»). Πράγματι, τα καλύτερα τζινγκλς μπορούν να μείνουν στη μνήμη του καταναλωτή σε όλη του τη ζωή.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’30 υπήρχαν αυστηροί κανόνες όσον αφορά τη διαφήμιση. Τα τζινγκλ μπορούσαν να αναφέρουν το όνομα της εταιρείας ή το είδος του προϊόντος αλλά να μην αναφέρουν το ίδιο το προϊόν.Στις αρχές της δεκαετίας του ’30 υπήρχαν αυστηροί κανόνες όσον
αφορά τη διαφήμιση. Τα τζινγκλ μπορούσαν να αναφέρουν το όνομα της εταιρείας ή το είδος του
προϊόντος αλλά να μην αναφέρουν το ίδιο το προϊόν.

Οι στίχοι ενός τζινγκλ πρέπει να αναφέρονται στα τρία παρακάτω θέματα:

  1. Το όνομα της εταιρείας ή του προϊόντος
  2. Τη φιλοσοφία πίσω από την ονομασία του προϊόντος
  3. Την υπηρεσία ή τα προνόμια που προσφέρει το προϊόν

Ένα διαφημιστικό τζινγκλ διαρκεί περίπου 30 δευτερόλεπτα.

Η μουσική θα πρέπει να αντανακλά το ύφος και το στυλ της εταιρείας ή του προϊόντος.

Για παράδειγμα:

Αναψυκτικά    ?    νεανικό ακροατήριο    ?    μοντέρνα μουσική.

Μεσιτικό γραφείο    ?    ώριμο ακροατήριο    ?    συντηρητική μουσική.

Διαφημίσεις προϊόντων με μουσική υπόκρουση υπάρχουν από το 1923 (στις ΗΠΑ για την εταιρεία General Mills), περίπου την εποχή που έκανε την εμφάνισή του το εμπορικό ραδιόφωνο.

εικόνα

Το διαφημιστικό τζινγκλ δεν εμφανίστηκε ξαφνικά αλλά η διείσδυσή του στο ραδιόφωνο ήταν μια εξελικτική διαδικασία μάλλον, παρά μια ξαφνική ανακάλυψη. Μπορεί οι στίχοι εκείνων των διαφημίσεων να φαντάζουν εξαιρετικά απλοϊκοί στη σημερινή σύγχρονη κοινωνία, αλλά εκείνη την εποχή η διαφήμιση προκαλούσε πραγματικά εντύπωση στους ακροατές.

Ψυχολόγοι και νευρολόγοι, που ασχολούνται με την επίδραση της μουσικής στον ανθρώπινο νου, ανακάλυψαν ότι η μουσική που ασκεί έντονη επίδραση στο συναίσθημα του ανθρώπου, είναι δύσκολο να ξεχαστεί.Ψυχολόγοι και νευρολόγοι, που ασχολούνται με την επίδραση της μουσικής στον ανθρώπινο νου, ανακάλυψαν ότι η μουσική που ασκεί έντονη επίδραση
στο συναίσθημα του ανθρώπου, είναι δύσκολο να ξεχαστεί.

Πολλοί μουσικοί δημιούργησαν συνθέσεις, ειδικά για διαφημιστικούς σκοπούς, αλλά και πολλές προυπαρχουσες συνθεσειςχρησιμοποιήθηκαν για τους ίδιους λόγους.

Ακόμα και σήμερα, οι άνθρωποι αναπολούν μελωδίες διαφημίσεων προϊόντων μισού αιώνα πριν που ίσως και να μην υπάρχουν πλέον στην αγορά.

Σήμερα, με το διαρκώς αυξανόμενο κόστος των πνευματικών δικαιωμάτων στη μουσική δημιουργία, ένας μεγάλος αριθμός διαφημιστικών εταιρειών ανακαλύπτει ξανά το κατά παραγγελία τζινγκλ ως μια πιο συμφέρουσα οικονομικά προοπτική των διαφημιστικών τους αναγκών.

Η τέχνη του τζινγκλ έφτασε στην κορύφωσή της γύρω στη δεκαετία του 1950.Η τέχνη του τζινγκλ έφτασε στην κορύφωσή της γύρω στη δεκαετία του 1950.

Tα τραγούδια μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για να προβάλουν κάποιο χαρακτηριστικό του προϊόντος που πωλείται, όμως πολλές φορές και για να συνδέσουν τα «καλά» αισθήματα που προκαλεί το τραγούδι του προϊόντος, με το προϊόν που παρουσιάζεται στον ακροατή.

Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, η πραγματική σημασία του τραγουδιού μπορεί να είναι εντελώς άσχετη ή ακόμα και αντίθετη με τη χρήση της στη διαφήμιση.

Πολλές εταιρείες καταφεύγουν για το λόγο αυτό στις «ηχοθήκες» (βάσεις δεδομένων όπου υπάρχουν μουσικές ανώνυμων συνθετών από διάφορα μέρη του κόσμου) και μεπολύ μικρό κόστος αγοράζουν έτοιμες μουσικές για να χρησιμοποιηθούν στις διαφημίσεις.

Οι «κοινόχρηστες» παρτιτούρες για διαφημίσεις (τμήματα έτοιμων συνθέσεων) χρησιμοποιούν συχνά κλαρινέτα, σαξόφωνα, ή διάφορα έγχορδα (όπως οι ακουστικές/ηλεκτρικές κιθάρες και τα βιολιά), ως κύρια όργανα.

Η διαφήμιση στην Ελλάδα

εικόναΗ ιστορία της ελληνικής διαφήμισης ξεκινά στις αρχές του 20ου αι. με την εμφάνιση του κινηματογράφου, και αργότερα του ραδιόφωνου και της τηλεόρασης.

Πρώτα εμφανίστηκαν οι κινηματογραφικές και ραδιοφωνικές διαφημίσεις, με μουσικές του Γ. Κατσαρού, του Μ. Πλέσσα και του Κ. Καπνίση.

Σε αυτές συμμετείχαν διάσημοι τραγουδιστές της εποχής όπως: ο Γ. Βογιατζής, η Ν. Μούσχουρη κ.ά.

Κείμενα για τις ανάγκες της διαφήμισης έγραφαν θεατρικοί συγγραφείς και σε αυτές συμμετείχαν ηθοποιοί όπως: ο Ν. Σταυρίδης, ο Κ. Χατζηχρήστος κ.ά

Το 1968 ο Χρ. Λεοντής έγραψε τη μουσική που ακούγεται στην εκπομπή «Αθλητική Κυριακή». Πρόκειται για τη μακροβιότερη μουσική στην ελληνική τηλεόραση.
εικόνα

Η τηλεοπτική διαφήμιση εμφανίστηκε αργότερα, περίπου στις αρχές της δεκαετίας του ´70, με την ενορχήστρωση της μουσικής του τραγουδιού «Οταν θα παω κυρα μου στο παζαρι» από το Χρήστο Λεοντή για της ανάγκες της διαφήμισης μιας μάρκας τηλεόρασης.

Σήμερα, είναιπολύ μεγάλος ο αριθμός των μουσικών και των τραγουδιστών που συμμετέχουν στις διαφημίσεις για την προβολή διαφόρων προϊόντων και υπηρεσιών.

Η επίδραση της μουσικής στον άνθρωπο

Posted: Μαρτίου 6, 2012 in MUZIQ
Ετικέτες:

Στην πυραμίδα της ιεράρχησης των ανθρωπίνων αναγκών, η μουσική για τους περισσότερους θα μπορούσε να στριμώχνεται στην κορυφή, στις δραστηριότητες αυτές που δεν αποτελούν βασικές ανάγκες επιβίωσης, αλλά διόδους αυτογνωσίας και αυτοεκπλήρωσης, εν ολίγοις μια πολυτέλεια για λίγους. Η αλήθεια είναι πως η μουσική, μη όντας η ίδια για πολλούς συνειδητή αναγκαιότητα, αποτελεί μέσο τέρψης, έκφρασης, διαπαιδαγώγησης κοινωνικοποίησης και θεραπείας. Μουσική ονομάζουμε μια διαδοχή τόνων που εξελίσσεται στο χρόνο. Πώς μπορεί, όμως, μια τέτοια αλληλουχία ήχων ταυτόχρονα να εκφράζει συναίσθημα, αλλά και να προκαλεί συναισθήματα και μια σειρά από οργανικές μεταβολές στον άνθρωπο;

Σε όλους τους μουσικούς εκπαιδευτικούς υπάρχει διάχυτη η πεποίθηση, η οποία στηρίζεται σε προσωπικές παρατηρήσεις και βιώματα, ότι η ενασχόληση του παιδιού με τη μουσική έχει ευεργετικό αντίκτυπο και στις υπόλοιπες εκφάνσεις της ζωής του. Κατά γενική ομολογία, η μουσική εκπαίδευση ενισχύει μια σειρά από κοινωνικές ή άλλες δεξιότητες, όπως την αυτοπειθαρχία, την αυτοεκτίμηση, τη διάδραση, την επικοινωνία και τη συνεργασία, το συντονισμό, τις νοητικές, τις αναλυτικές και τις ακουστικές δεξιότητες του ατόμου, τη δημιουργικότητα και την προσωπική έκφραση. Η παραπάνω παραδοχή, αν και δεδομένη για τους ήδη ασχολούμενους με τη μουσική, συνεχώς αναδεικνύεται και πολύ συχνά εμπλουτίζεται με νέες αποκαλύψεις μέσω συγκριτικών πειραμάτων και κλινικών ερευνών από διαφόρους πανεπιστημιακούς, επιστημονικούς και ερευνητικούς φορείς.

        Σε ανύποπτο χρόνο, ο βραβευμένος με το Nobel Φυσικής (1921) Albert Einstein δήλωσε ότι, αν δεν γινόταν επιστήμονας, θα γινόταν σίγουρα μουσικός: “Δε θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς να παίζω μουσική. Ζω τα όνειρά μου μέσα από τη μουσική. Παρατηρώ τη ζωή μου μέσα από τη μουσική…Γνωρίζω ότι τη μεγαλύτερη απόλαυση στη ζωή μου, την έδωσε το βιολι μου”.

        O Einstein ήταν ένας εξαιρετικός βιολονίστας. O ίδιος έλεγε ότι ο λόγος που έγινε τόσο έξυπνος ήταν αυτή η ενασχόλησή του με το βιολί. Η μουσική δεν ήταν γι’ αυτόν μόνο χαλάρωση, τον βοηθούσε και στην εργασία του. Ήταν λάτρης του Mozart και του Bach.

Ο βιολονίστας Albert EinsteinImage

Η δεύτερη γυναίκα του, Έλσα, δίνει μια άποψη της οικογενειακής ζωής τους στο Βερολίνο:

“Ως μικρό κορίτσι ερωτεύτηκα τον Albert επειδή με το βιολί του ερμήνευε τόσο όμορφα τον Mozart”…“Παίζει επίσης και πιάνο. Η μουσική τον βοηθά όταν επεξεργάζεται τις θεωρίες του. Πηγαίνει στο γραφείο του, έρχεται πίσω, παίζει μερικές συγχορδίες στο πιάνο, κάτι γράφει και επιστρέφει στο γραφείο του”. Αργότερα, όταν έγινε διάσημος πιά φυσικός, τον καλούσαν να παίξει σε φιλανθρωπικά κοντσέρτα, πράγμα το οποίο με πολλή προθυμία αποδεχόταν. Σε κάποια τέτοια εκδήλωση, ένας κριτικός – ο οποίος προφανώς δεν γνώριζε τον πραγματικό λόγο της φήμης του Einstein – έγραψε: “Ο Einstein παίζει εξαιρετικά. Παρόλαυτα, η παγκόσμια φήμη του δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Υπάρχουν πολλοί βιολονίστες που παίζουν εξίσου καλά.”

         Πολλά επιστημονικά πειράματα και μελέτες έχουν πραγματοποιηθεί για να αποκαλυφθεί η δύναμη της μουσικής στον άνθρωπο. Μέχρι και το 1970, το μεγαλύτερο μέρος της έρευνας είχε να κάνει με την επίδραση του ρυθμού και του τέμπο. Ανακαλύφθηκε λοιπόν, ότι η αργή μουσική μπορούσε να επιβραδύνει τον καρδιακό παλμό και τον αναπνευστικό ρυθμό, ενώ η πιο “γρήγορη” μουσική είχε τα αντίθετα αποτελέσματα.

Από τότε μέχρι σήμερα, η έρευνα στον τομέα αυτό έχει προχωρήσει σε νέες σημαντικές ανακαλύψεις. Μία απ’ αυτές, όπως διαπιστώνεται από τα ηλεκτροεγκεφαλογραφήματα, είναι ότι η μουσική επηρεάζει το πλάτος και τη συχνότητα των εγκεφαλικών κυμάτων.

        Η μουσική προκαλεί πολλαπλές αντιδράσεις στον ανθρώπινο οργανισμό. Ο ρυθμός, ένα σημαντικό στοιχείο της μουσικής, οργανώνει τη σωματικές κινήσεις και είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το ανθρώπινο σώμα. Παραδοσιακά, σε όλους τους πολιτισμούς, αγροτικές ή μη εργασίες, που απαιτούσαν σωματική επαναλαμβανόμενη δραστηριότητα, πολύ συχνά συνοδεύονταν με ρυθμικά τραγούδια χωρίς τη συνοδεία μουσικού οργάνου (a capella), που σκοπό είχαν το συγχρονισμό των κινήσεων και την αύξηση της παραγωγικότητας, ενώ ταυτόχρονα μείωναν το αίσθημα της κούρασης και της ανίας.

        Η μουσική είναι μέρος της βιολογικής μας κληρονομιάς. Το σώμα εμπεριέχει ρυθμό με την έννοια του καρδιακού παλμού, του ρυθμού του βαδίσματος, του αναπνευστικού ρυθμού κ.α. Τα πρώτα μας ρυθμικά ερεθίσματα ως έμβρυα, κατά την ενδομήτρια ζωή, είναι οι καρδιακοί σφυγμοί της μητέρας, ενώ από τα πρώτα ακουστικά ερεθίσματα είναι ο ήχος της ροής του αίματος της.

        Πειράματα έχουν δείξει ότι η μουσική μπορεί να ερεθίσει τα πεπτίδια στον εγκέφαλο και να προκαλέσει την παραγωγή ενδορφινών, των φυσικών οπιούχων του οργανισμού, προκαλώντας ένα αίσθημα ευφορίας, αλλάζοντας τη διάθεση και το συναίσθημα, ενώ η ακρόαση μουσικής με ρυθμική συχνότητα 60 παλμών ανά λεπτό προκαλεί επιβράδυνση των καρδιακών σφυγμών και μείωση της αρτηριακής πίεσης. Έτσι, το σώμα χαλαρώνει, ενώ δίνει τη δυνατότητα στο μυαλό να λειτουργήσει αποτελεσματικότερα.

        Γνωρίζοντας, προφανώς ενστικτωδώς, τη δύναμη της μουσικής, ο Σκωτσέζος συγγραφέας Arthur Conan Doyle (1859-1930), επεφύλασσε πάντα για τον φανταστικό ήρωά του Sherlock Holmes (αεικίνητο και εφευρετικότατο ντέντεκτιβ με ταλέντο στην επίλυση μυστηρίων) στιγμές ηρεμίας στους καθημερινούς φρενήρεις ρυθμούς του. Ο Holmes χαλάρωνε παίζοντας το αγαπημένο του μουσικό όργανο, το βιολι.

Ο ηθοποιός Jeremy Brett ως Sherlock Holmes παίζει βιολί

Αποδεδειγμένα, η μουσική μπορεί να ενεργοποιήσει τη ροή αποθηκευμένης μνήμης και φαντασιακού υλικού κατά μήκος του μεσολοβίου (ή “πυλώδους σώματος”), της γέφυρας, δηλαδή, που ενώνει το δεξί με το αριστερό εγκεφαλικό ημισφαίριο. Αυτή η σύνδεση είναι σημαντική για τον ταχύ συντονισμό και τις αμφιδέξιες κινήσεις, όπως αυτές που εκτελούν τα χέρια ενός πιανίστα. Αυτή η σύνδεση εξηγεί και κάτι επιπλέον. Το δεξί εγκεφαλικό ημισφαίριο είναι συνδεδεμένο με το συναίσθημα, ενώ το αριστερό με τη νόηση. Η μουσική βοηθά, λοιπόν, αυτά τα δύο στοιχεία της ανθρώπινης προσωπικότητας να λειτουργούν αρμονικά.

        Ένα άλλο στοιχείο της μουσικής, που βοηθά στην οργάνωση του ανθρωπίνου εγκεφάλου, είναι η τάξη, η φόρμα, οι αναλογίες, οι αλληλουχίες και όλα αυτά τα στοιχεία που χρησιμοποιεί και η μαθηματική λογική. Ενδεχομένως, γι’ αυτό το λόγο λένε ότι η μουσική μοιάζει με τα μαθηματικά. Η μουσική δημιουργεί στον εγκέφαλο τις απαραίτητες συνδέσεις που μας διευκολύνουν να κάνουμε επαγωγικές ή παραγωγικές συλλογιστικές πορείες, όπου αυτό είναι απαραίτητο στις καθημερινές, σχολικές, επαγγελματικές ή ακαδημαϊκές μας υποχρεώσεις.

        Ένα ιδιαίτερο παράδειγμα της δύναμης της μουσικής είναι η περίπτωση του Βασιλιά Γεωργίου Ι της Αγγλίας, ο οποίος είχε πρόβλημα ελλειπούς μνήμης και διαχείρισης άγχους. Είχε διαβάσει στη Βίβλο την ιστορία του Βασιλιά Σαούλ και αναγνώρισε ότι υπήρχε ομοιότητα, καθώς και εκείνος αντιμετώπιζε παρόμοια προβλήματα. Ακόμα, διάβασε ότι ο Σαούλ έλυσε αυτά τα προβλήματα με τη χρήση ειδικής μουσικής. Έτσι, ο Βασιλιάς Γεώργιος ζήτησε από τον συνθέτη Georg Friedrich Haendel να του γράψει κάτι ιδιαίτερο, που θα τον βοηθούσε, κατά τρόπο ανάλογο με αυτόν του Σαούλ, να αντιμετωπίσει τα προβλήματα συγκέντρωσης και άγχους. Ο Haendel, γι’ αυτό το σκοπό έγραψε τη “Μουσική των Νερών”.

 Ένα από τα ιδιαίτερα οφέλη της μουσικής εκπαίδευσης είναι η ενίσχυση της αυτοπειθαρχίας. Ο Δρ Shinichi Suzuki (γεννημένος στη Nagoya της Ιαπωνίας το 1898, γιος του πρώτου και μεγαλύτερου κατασκευαστή βιολιών της Ιαπωνίας), ιδρυτής της ομώνυμης, διεθνούς αναγνωρισμένης, μουσικής εκπαιδευτικής μεθόδου (Μέθοδος Suzuki), κάποτε είπε “Η γνώση δεν είναι δεξιότητα.

Ο Βασιλιάς Γεώργιος Ι της Αγγλίας

Η γνώση επί δέκα χιλιάδες φορές είναι δεξιότητα.” Απαιτείται τεράστιο απόθεμα υπομονής και συγκέντρωσης για να μπορέσει κάποιος να αναλύσει ένα μουσικό έργο και να επικεντρωθεί στην τμηματική μελέτη του για μεγάλες χρονικές περιόδους. Στον τομέα της μουσικής, η αυτοπειθαρχία μπορεί να καλλιεργηθεί από πολύ μικρή ηλικία. Οι μικροί μαθητές μπορούν να ξεκινήσουν με ένα ολιγόλεπτο μάθημα, και αρκετά γρήγορα να μπορούν να εστιάζουν την προσοχή τους για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Το αποτέλεσμα μπορεί εύκολα να παρατηρηθεί σε συναυλίες και ρεσιτάλ, όπου δεκάδες νέοι μουσικοί παρακολουθούν ήσυχα και προσεκτικά για μία ώρα ή και περισσότερο.

Θρυλικοί πιανίστες, όπως ο Artur Rubinstein και ο Vladimir Horowitz, απεχθάνονταν την πρακτική μελέτη στο πιανο. Από τη μια μεριά ο Rubinsteinστον οποίο δεν άρεσε καθόλου η ιδέα να κάθεται με τις ώρες μπροστά από ένα πιάνο, από την άλλη ο Horowitzο οποίος φοβόταν ότι η εναλλαγή της αίσθησης, της αφής και του ήχου διαφορετικών οργάνων, πέρα από το αγαπημένο του Steinway, θα έβλαπταν την απόδοσή τουΤο κοινό σημείο και των δύο ήταν η ατέλειωτες ώρες νοητικών ή “νοερών” προβών. Η νοητική εικονοπλασία είναι ικανή να ενεργοποιήσει τα ίδια σημεία του εγκεφάλου όπως και η πρακτική εξάσκηση.

Shinichi Suzuki
Εξάλλου, η ενεργή συμμετοχή σε μουσικά δρώμενα αυξάνει την αυτοεκτίμηση και κατ’ επέκταση τις κοινωνικές δεξιότητες των νέων. Έρευνες έχουν δείξει ότι ομαδικά πολιτιστικά δρώμενα που περιλαμβάνουν συγχρονισμό (όπως ο χορός, το τραγουδι, τα μουσικά σύνολα) ενισχύουν, κατ’ αρχήν το αίσθημα αποδοχής των συμμετεχόντων, και κατά δεύτερον τη συνεργασία και την επικοινωνία ανάμεσα στα μέλη.        Τα δεδομένα δείχνουν ότι η μακρά ενασχόληση με τη μουσική εξασκεί τον εγκέφαλο και όχι μόνο. Το να παίζει κανείς ένα μουσικό όργανο απαιτεί συντονισμό αρκετών λειτουργιών, της όρασης, της ακοής, της αφής, του σχεδιασμού και συγχρονισμού κινήσεων, της ερμηνείας συμβόλων, της συναισθηματικής έκφρασης, της επικοινωνίας. Η μουσική θα πρέπει να θεωρείται και να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της βασικής εκπαίδευσης του παιδιού ή του ενήλικα, δημιουργώντας είτε συνειδητούς ακροατές είτε άρτιους μουσικούς, οπωσδήποτε, όμως, ολοκληρωμένους και υγιείς ανθρώπους.

Ο Vladimir Horowitz στο αγαπημένο του Steinway

Διάσημοι που παίζουν μουσική:

Alexander Graham Bell (1847 – 1922). Επινόησε το τηλέφωνο πρίν κλείσει τα 30. Έπαιζε πιάνο, κυρίως αυτοδίδακτος.

Thomas Edison (1847 – 1931) – Από τους πιο παραγωγικούς εφευρέτες με πάνω από 1093 πατέντες, εφήυρε μεταξύ άλλων τον ηλεκτρικό λαμπτήρα και το φωνόγραφο. Έπαιζε πιάνο.

Charlie Chaplin (1889 – 1977) – Διάσημος Βρετανός ηθοποιός, έπαιζε ακκορντεον.

Mahatma Gandhi (1869 – 1948) – Ηγέτης του Ινδικού Εθνικού Κινήματος, γνωστός για τις ειρηνικές του μεθόδους επίλυσης αντιπαραθέσεων. Λέγεται πως έπαιζε κοντσερτίνα (είδος ακκορντεόν). Όπως έλεγε και ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του “Η μελίρρυτη μελωδία με συγκίνησε βαθύτατα, και την έπαιξα στην κοντσερτίνα που ο πατέρας μου είχε αγοράσει.”

Charles Dickens (1812 – 1870) – Βρετανός συγγραφέας, γνωστός για τις νουβέλες του, συμπεριλαμβανομένης “Χριστουγεννιάτικη Ιστορία”. Έπαιζε ακκορντεόν.

Neil Armstrong (γεννημένος 1930) – Γνωστός ως ο πρώτος αστροναύτης που περπάτησε στο φεγγάρι. Παίζει κόρνο βαρύτονο.

Woody Allen , Σκηνοθέτης, Σεναριογράφος, Ηθοποιός, παίζει κλαρινετο.

 

Πηγη: ωδειο οπερα


ImageΕίσαι νέος και η ζωή είναι μεγάλη. Και σήμερα πρέπει να σκοτώσεις την ώρα σου, και αύριο, ώσπου κάποια μέρα θα ανακαλύψεις πως πέρασαν 10 χρόνια και κανείς δεν σου είπε να τρέξεις αφού έχασες την εκκίνηση. Και τώρα τρέχεις τρέχεις να προλάβεις τον ήλιο, αλλά ο ήλιος δύει και γυρίζει για να βρεθεί ξανά πίσω σου.
Γεννήθηκες γιέ μου; Καλωσόρισες στη μηχανή. Τι ονειρεύτηκες; Εντάξει, σου είπαμε τι να ονειρευτείς. Αγόρασες μια κιθάρα για να τιμωρήσεις τη μάνα σου κι ονειρεύτηκες έναν μεγάλο σταρ που τρελαινόταν να οδηγεί την πόρσε του. Λοιπόν, καλωσόρισες στη μηχανή.
Ώστε και τώρα που μεγάλωσες, νομίζεις πως μπορείς να ξεχωρίσεις την κόλαση από τον παράδεισο; Μπορείς να διακρίνεις ένα πράσινο λιβάδι από μια κρύα σιδηροτροχιά; Ένα χαμόγελο από ένα βέλο; Νομίζεις πως μπορείς; Και μήπως σε έβαλαν να ανταλλάξεις τους ήρωές σου με φαντάσματα; Ή μήπως προτίμησες ένα βουβό ρόλο σε έναν πόλεμο από ένα πρωταγωνιστικό ρόλο σε κλουβί;
Και για τα πρόβατα ξέρεις, ο Κύριος είναι ο ποιμένας τους. Τα ξαπλώνει κάτω σε σιωπηλά νερά και σε πράσινα λιβάδια. Ελευθερώνει την ψυχή τους με λαμπερά μαχαίρια και τα βάζει να κρέμονται σε γάντζους από ψηλά για να τα μετατρέπει σε πολύτιμες μπριζόλες.
Δεν θυμάστε; όταν επήγαμε σχολείο υπήρχαν μερικοί δάσκαλοι που πλήγωναν τα παιδιά με όποιο τρόπο μπορούσαν. Όλοι όμως στην πόλη ήξεραν πως όταν γύρισαν στο σπίτι το βράδυ, οι χοντρές και ψυχοπαθείς γυναίκες τους, τους έδερναν αλύπητα. Την άλλη μέρα όμως μπορούσαν να βελτιώσουν το στυλ με το παπιόν της λέσχης, θερμές χειραψίες και ένα εύκολο χαμόγελο.
Σώπα μωρό μου, μην κλαις για αυτά που σε ρωτάω. Η μαμά θα φροντίσει να κάνει όλους τους εφιάλτες σου αληθινούς, θα σου μεταδώσει όλους τους φόβους, δεν θα σε αφήσει να πετάξεις αλλά θα σε αφήσει να τραγουδήσεις; Ναι, να τραγουδήσεις! Τι μακάβρια τέχνη κι αυτή. Θα’ χεις ένα βιβλιαράκι με τα ποιήματά σου, μια τσάντα με χτένα και οδοντόβουρτσα και 25 κανάλια σκατά για να διαλέξεις. Μην ανησυχείς, θα’ χεις λεκέδες από νικοτίνη στα δάχτυλα και μια κιθάρα για να τονώνεις τα θνητά σου απομεινάρια.
Για τον έρωτα τι έμαθες; Αν διαπραγματευθείς με το ναρκοπέδιο στην είσοδο και ξεγελάσεις το κρύο ηλεκτρονικό μάτι, κι αν ξεγλυστρίσεις από το τουφέκι στο χωλ, άνοιξε την κρύπτη και θα δεις ένα παιδί που είχε την σοβαρή παραίσθηση ότι έκανε έρωτα με κορίτσια από περιοδικά. Δεν είν’ η ζωή λάθος, το λάθος είναι ζωή.
_________________
«Καταραμένε Έλληνα, τά βρήκες όλα, φιλοσοφία, γεωμετρία, φυσική, αστρονομία, τίποτα δέν άφησες γιά εμάς».
Φρίντριχ φον Σίλλερ

«Έφυγε» ο Λούτσιο Ντάλα

Posted: Μαρτίου 1, 2012 in MUZIQ
Ετικέτες:

Ο θρύλος της ιταλικής μουσικής άφησε την τελευταία του πνοή στην Ελβετία όπου βρισκόταν για συναυλίες

ImageΤην τελευταία του πνοή από καρδιακή προσβολή άφησε ο διάσημος Ιταλός ερμηνευτής, στιχουργός και συνθέτης Λούτσιο Ντάλα κατά τη διάρκεια περιοδείας του για σειρά συναυλιών στην Ελβετία. Ο συνθέτης του Caruso, που ερμήνευσαν με τεράστια επιτυχία ο Λουτσιάνο Παβαρότι και μετέπειτα ο Αντρέα Μποτσέλι, θα συμπλήρωνε τα 69 του χρόνια την προσεχή Κυριακή. Μόλις λίγες ημέρες πριν είχε ανέβει για τελευταία φορά στη σκηνή του φεστιβάλ τραγουδιού του Σαν Ρέμο.

Ο Ντάλα γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου του 1943 και ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη μουσική το 1962, παίζοντας κλαρίνο στην ψυχαγωγική ομάδα «Flippers». Εκεί έγινε γνωστός και το 1964 έκανε ντεμπούτο στο τραγούδι χάρη στις προσπάθειες του Τζίνο Πάολι. Το 1970 έκανε την πρώτη του μεγάλη επιτυχία, το «Occhi di ragazza» που ανέβηκε και στην κορυφή των charts.

ImageΜετά ασχολήθηκε και με την στιχουργική, με το άλμπουμ «Come e profondo il mare» το 1977. Τότε ήρθε και η αγάπη του λαού προς το πρόσωπο του και ο χαρακτηρισμός «Τροβαδούρος της Αγάπης». Αρκετοί δίσκοι, αρκετές συναυλίες μέχρι το μεγάλο ρεκόρ για τον Λούτσιο Ντάλα. Το 1990, το άλμπουμ «Cambio» φτάνει στην πώληση 1.400.000 αντίτυπων, νούμερο που ακόμα είναι ρεκόρ στην γείτονα χώρα.

Ο Λούτσιο Ντάλα συνεργάστηκε με πάρα πολλούς καλλιτέχνες, παγκόσμιας φήμης και άφησε το καλλιτεχνικό του στίγμα στη μουσική σκηνή.